Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

jako że i weny, i czasu nie mam, a lekkiego pecha mam wziąłem moje stare grafo-wiersze i je popoprawiałem, żeby przynajmniej je się czytąło dobrze, skoro i tak treść słaba... :)

NOWA WERSJA:

"Wznieśmy pałac chwale!"

Powiedziałbym, krzyczał... lecz czy mówić wolno,
kiedy wszechświat popadł w kakofonię ciszy?
Gdy mam się sprzeciwić planetom i cząstką
Które się splatają w moje ciało, myśli.

Świat odciskam w oku - w gwieździe, którą skradłem.
Aby nią oświetlić ludzkości marsz niemy
Który przemijając popycha tłok dalej
By wszystko wciąż trwało, chociaż wciąż giniemy.

Szukam sensu na dnie światłem pełnej czary,
nazwanej człowiekiem, z której ciekną blaski
Gdy każdy je chłonie, lecz nikt nie rozumie.

Zatruci, zmroczeni - jak marzyć w mar świecie?
W ciszy krzyczeć - po co? - dźwięk i tak się urwie
a każde wzburzenie – w lustro srebrne przejdzie


STARA WERSJA

"Wznieśmy pałac chwale!"
["Wznieśmy pałac chwale!"]

Powiedziałbym, krzyczał... lecz czy mówić wolno,
gdy wszechświat nasz popadł w kakofonię ciszy?
Ja się nie odważę, gdy ciało me z planet,
protestować duszą przeciw rwącym dziejom...

W myśl się zapatruję, w gwiazdy, co ukradłem...
...w rozwoju spaliny - przeszłych epok armie!
Gdybym z Pisma wiedział, że z paliwem spłonę,
założyłbym tylko wonny wieniec lauru!

Szukam sensu na dnie światłem pełnej czary,
zwanej tu: człowiekiem: skąd jest zatem pełna?
Wszyscy chłoną światło, lecz któż je zrozumie?

Zatruci, zmroczeni - jak marzyć w mar świecie?
W ciszy krzyczeć - po co? - dźwięk i tak wygaśnie...
Tak każde wzburzenie - w lustro z czasem przejdzie

=========================================


NOWA WERSJA:

Preludium rewolucyjne (sonet)

Wizje w rynsztoku wytapiają pieśń,
gdy miasta toczy i otacza obłęd
W tle barykada zwieńcza z martwych wers,
I lat szlachectwo jak rdza zżera oręż.

Wyobrażenie staje się prawdziwsze
Niż słowo: „mrzonki” niż to, co realne
Ogień z armaty mieni się feniksem
Co w proch zmielony, znów ogniem się stanie.

Gdyby móc mury tylko ręką łamać,
Ludzkości gruzy w ludzkiej kadzi stapiać
i w nowej glinie nowy świat utworzyć?

Czy krusząc wody w skrzący pył diamentów,
Miecz nie wyrywa z nich tęczowych wieńców,
Którymi płyną, aż do Słońca, cząstki?



STARA WERSJA:

Wizje w rynsztoku, w ich krwi tonie ta pieśń!
Padają miasta, w których obłęd się skrył!
Huty rodzą broń - dym duszę będzie nieść
Wiekow szlachectwo w epoki przeszło pył!

Wolność wyrywa z nieba cudów płaty,
Wraz z każdym wziętym na ziemię schodzi Bóg,
Gdy znad ognia dział wstaje feniks chwały
W tyrana bije grad anielskich słów-piór,

Gdyby móc mury tylko ręką łamać,
Gruzy ich wrzucić w rewolucyjną kadź
tworem tym wrzącym zmyć bestii porządki

Czyż krusząc wody w skrzący pył diamentów,
Miecz nie wyrywa z nich tęczowych wieńców,
Którymi płyną, aż do Słońca, cząstki?

======================================

NOWA WERSJA:


Polimer bezsensu

Czy tylko ja mam przetarte wrażenie,
(nie o mnie mowa, czytałem Miłosza)
że kiedy Słońce wypali ideę
to Bóg bezmlecznie wrzuci nas do kosza?

Z nas pozostanie butelka z plastiku,
i etykietka: to nie zawiera „e”
Trochę człowieka w drewnianym słoiku,
Spadłego w niebo, jak w formalinę

Małyświat dąży, do przodu, przed siebie,
Tam gdzie go nie ma… więc gdzie się iść nie da
Za-Nim zobaczy, że zdeptał człowieka

"Nie wszystek umrę" – może to powiedzieć
Tylko ten z ludzi, który jutro umrze
I wie, że powtórzą te słowa po-jutrze

stara wersja

Polimer bezsensu (sonet zepsuty)
Czy tylko ja mam przetarte wrażenie,
(czytałem Miłosza: nie o mnie mowa,)
że jak się słońce z pomysłów wypali
to Bog bezmlecznie wrzuci nas do kosza?

I pozostanie butelka z plastiku,
i etykietka: to nie zawiera "E" -
- kłamstwem żyjemy - zakonserwowani
rzekomym sensem- lekkim w ciężkości!

Bo mały-świat prze - do przodu - idiota
skoro nic nie ma: nie idzie - quo vadis?
za-myślą? za-Nim zobaczy: że po nas.

"Nie wszystek umrę" - by to wiedzieć musi
przynajmniej jeden żyć - i znać trudne słowa..
Nim zniknę - mówię: przeklety - [kto] pochowa
wraz z sobą Boga!

Opublikowano

Adolfie temat ...trudny...ale wymowny!
Obie wersje mają to coś ,to przesłanie niosące grozę , zwątpienie ,nadzieje!
Ale daj czytelnikowi swobodę ...odczytu,pomijając interpunkcje!
Moim skromnym zdaniem narzucasz ...tak ma być!
Czytałam nie raz ...żeby dobrze zrozumieć przesłanie Autora!
Pozdrawiam!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



raczej brak czasu, komenty czytam ale wbiegu, przez co nie zawsze mam możność odpowiedzenia :P ale bez obaw jeszcze tylko miesiąc i będe miał czas :P natomaist pamiętma koment o bilbordzie "precz z wolnością", wiesz, powiem tak: całkowita porażka jezeli chodzi o pomysł, ale, ale... czasem się zastanaiwam, czy to co nazywamy wolnością nią jest. Bo wolność to nie tylko korzyści, ale i obowiązek...

godząc się na patrzenie jak się robi krzywdę innym nie mamy prawa mówić, że jesteśmy po stronie wolności, mówiąc, że wolność to wolna ręka dla układów mafino-biznesowych jak jest teraz, wolność to nei tylko swoboda działań, ale zapewnienie że nikt nie będzie czynił krzywdy a i ta się nam nei stanie... a do tego to jest baardzo daleko :P
/ zauważ że ludzkość ciągle akceptuje zło, zamiast z nim walczyć. Dlaczego inwestuje się w dsrogie zamki, autoalarmy, policj etc. zamaist ostatecznie zaiinwestowąc w wyplenienei zla i nowe społeczeństwo?/

:)

pozdtr.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   24 czerwca 2023

       

        Przeżyłam. Myślałam, że umrę, ale przeżyłam. Gdyby mama nie trzymała mnie za rękę, byłabym pewna, że już jestem martwa.

        Kiedy ratownicy weszli do domu, wszystko wydawało się snem. Głosy się rozlewały. Z ledwością podnosiłam powieki. Czułam spalony szpinak, który gotowałam chwilę wcześniej. Pytali mnie, co brałam. Nie byłam w stanie im powiedzieć. Język mi spuchł, a ciało zesztywniało. Na noszach znosili mnie do karetki. To był trzeci raz, jak jechałam karetką, ale pierwszy na sygnałach.

        Na SORze odzyskałam mowę. 

        - Fenibut - powiedziałam lekarzom.

        Do tej pory mnie trochę bawi, że musiałam im tłumaczyć, co to jest. Znalazłam to gdzieś w internecie. Pisali, że to sowiecki lek uspokajający, neuroprzekaźnik receptorów GABA. Miał działać jak pregabalina. UWIELBIAM pregabalinę. To prawie jak alkohol, ale jest lepsza. Nie chodzi się po niej na skos i nie sepleni jak kaleka.  

        Chyba powinnam się przedstawić. Cześć, jestem Laura, a to jest mój dziennik. Mam dwadzieścia lat i jedyne osiągnięcie na moim koncie to wygranie konkursu recytatorskiego w pierwszej klasie liceum. Jestem ćpunką. Ale nie taką zwykłą, co bierze wszystko jak leci. Nie, ja lubię wiedzieć. O wszystkim, co biorę, czytam. Wiem, jak co działa, z czego jest zbudowane i jakie są konsekwencje ćpania tego. To ważna wiedza, gdyby coś poszło nie tak (wczoraj poszło k o s m i c z n i e źle). Szkoda, że nigdy nie byłam dobra z chemii. Tak to bym poszła na studia. Może w przyszłości stałabym się drugą Lori Arnold albo Walterem White’em. W sumie mogłabym iść na ASP, tyle że ciotki mi powtarzały, że po tym to tylko malowanie portretów na Krupówkach.

        Nie wiem, czy ktokolwiek poza mną przeczyta ten dziennik, ale jeśli tak - niech uczy się na moich błędach. Narkotyki to ścierwo, a ja zrozumiałam to za późno. Teraz leżę w psychiatryku i wątpię, że szybko mnie wypuszczą. 

        Zadomowiłam się na oddziale. Nie jest najgorzej. Pielęgniarki są miłe, uśmiechają się do mnie, kiedy przychodzę po papierosa. Nie możemy ich trzymać przy sobie, wydzielają nam po jednym co godzinę i to jest najbardziej przejebane. Jedzenie też mają dobre, nie to, co na innych oddziałach. Kiedy leżałam na nefrologii, dawali same pomyje.

        Miałam w planach przespać cały pobyt tutaj i obudzić się, gdy odejdą głody. Staram się nie myśleć o kreskach i blantach, ale one same do mnie przychodzą. I Dawid nie pomaga. Jeszcze trzy dni temu piliśmy razem wódkę, a teraz jest tu razem ze mną, bo pomieszał perazynę z alkoholem i fetą. Twierdzi, że ledwo go odratowali, ale ja wiem, że buja. Mógł co najwyżej dostać niewydolności wątroby. A zamknęli go, bo jest po prostu pieprznięty.

        Przed chwilą wołali na leki. Teraz papieros. Dają mi te same tabletki, co przepisał mi psychiatra, tylko dawkę zwiększyli. Przyjmuję to z ulgą, bo będzie się lepiej spało. 

        Kończy się pierwszy dzień mojej trzeźwości. To przerażające. Odkąd pamiętam, jestem na haju. Zawsze załatwię sobie pieniądze. Jeśli nie biorę od mamy, to daje mi babcia. Do tej pory nie wiedziały, na co wydaję. Żle, że się dowiedziały. Nie, nie mogę tak myśleć. Przecież chcę z tego wyjść. Kurwa, Laura, tak będzie dla ciebie lepiej, zrozum to wreszcie!

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...