Powstańcy

[adolf]

Ty, który stąpasz po Warszawy bruku
Wśród wielu myśli rozcieńczonych życiem
Gniotąc powietrze: płaszcz i płuco duchów
Zmarszczone wiatrem, poplątane krzykiem.

Popatrz pod siebie, przerwij marsz szalony
Nie depcz tej ziemi, co cię jutro zdepcze
Nad tobą wisi bruk nie-zachodzony
Za tobą cicho płyną stare cienie.

Ty: centrum chwili, one: absolutne
Ciśnienie czasu, objętość człowieka
Które o sobie znak dają mnąc skórę
Świat przemierzając chłoną pokolenia.

Czy słyszy szmery, które wokół ciebie
Jak wokół gwiazdy, krążą kiedy idziesz
Jakby im brakło miejsca w górze w niebie
Trochę zazdroszcząc, że to ty dziś żyjesz,

Wysil wzrok trochę - patrz na ulic smugi
Czy widzisz ludzi, którzy tutaj walczą -
Nie wielkie rządy, nie chorągwie króli
Tłoczą się l u d z i e, z sercami jak tarczą.

Choć nie zostanie nawet ich nazwisko
gdyż nie-walczący generał je wchłonie
Nie on lecz oni stopą Wrzosowisko
uświęcać będą w laurowej koronie.

Ich nie poruszy nawet z broni strzał
Będą ginęli tam gdzie ginąć karzą
Twarz nie wykrzywi ni strach ni też żal
Bo cóż strasznego ginąć za rzecz prawą?

[Almare]

Ich nie poruszy nawet z broni strzał
Będą ginęli tam gdzie ginąć karzą
Twarz nie wykrzywi ni strach ni też żal
Bo cóż strasznego ginąć za rzecz prawą?


ginęli w heroicznym boju za woność. bitwa ta mało już obchodzi, większość nie chce pamiętać, a symbolem tego nowego świata i jego przesłania był ogromny baner - wielkości kamienicy, który wisiał w Warszawie w jego centralnym punkcie - skrzyżowanie Al. Jerozolimskich z Marszałkowską - miejscu symbolicznym dla powstania, a brzmiał : precz z wolnością ;)
to są takie chwile, że myślę sobie - szatan istnieje.

napisz wiersz, adolfie, o tym banerze, wiszącym tygodniami w sercu miasta, za życie, którego wielu poszło na śmierć.

precz z wolnością ;) - jak, kurwa, można coś takiego wymyśleć, no jak?

pozdrawiam.