Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wypij mnie
w kawie na śniadanie
z rogalikiem uśmiechu
zabierz do pracy
w komórce na piersi
ukryj wibrowaniem
bez blokady

słyszysz
moje kochanie
niecierpliwie dzwoni
nie zwlekaj odbierz
i wreszcie spróbuj
przełknąć na deser
choćby

z zamkniętymi oczami

Opublikowano

Przepraszam autorkę, ale czy my myślimy o tym samym; ja czytając wiersz, a autorka pisząc dzieło?

Żarty, żartami, ale oddech, luz, jakaś zawalona jedna noc z wtorku na piątek, chyba się należy - od czasu do czasu. :))

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


i to jest sposób na przesilenie wiosenne...hehe, przedświątecznych porządków, ciut olać nie zawadzi, a humorek się podreperuje, że ho ho :)
pozdrawiam cieplutko Beatko :)))
Opublikowano

Zastanawiam czy to wibrowanie tak się miało kojarzyć czy przypadek
Tak czy siak ... dziwacznie
Nawet w żartobliwej formie są granice zabawności
Warto o tym pamiętać
Nie wszystko trzeba tak bez ogródek chyba

Pozdrawiam :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Wiesz, LadyC, głodnemu chleb na myśli :)
skojarzenia Czytelnika są subiektywne i to chyba dobrze.
Zgadzam się, co do granic zabawności, ale nie uważam,
iżbym takowe przekroczyła. Wibrowanie to ustawienie w komórce,
aby nie było słychać dzwonka.
Tylko tyle z mojego "ogródka" :)
Dziękuję za obecność i szczere odczucia.

Serdecznie pozdrawiam :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Wiesz, LadyC, głodnemu chleb na myśli :)
skojarzenia Czytelnika są subiektywne i to chyba dobrze.
Zgadzam się, co do granic zabawności, ale nie uważam,
iżbym takowe przekroczyła. Wibrowanie to ustawienie w komórce,
aby nie było słychać dzwonka.
Tylko tyle z mojego "ogródka" :)
Dziękuję za obecność i szczere odczucia.

Serdecznie pozdrawiam :)


Ha, pewnie, że wiem o co chodzi
Tj domyśliłam się co autorka miała na myśli a jednak ...

Ja tylko wykazałam pewną niebezpieczną ścieżkę na którą wkracza wiersz
Ale ja się tam nie znam na poezji ;)

Pozdrawiam
LadyC
(bez skojarzeń)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Wiesz, LadyC, głodnemu chleb na myśli :)
skojarzenia Czytelnika są subiektywne i to chyba dobrze.
Zgadzam się, co do granic zabawności, ale nie uważam,
iżbym takowe przekroczyła. Wibrowanie to ustawienie w komórce,
aby nie było słychać dzwonka.
Tylko tyle z mojego "ogródka" :)
Dziękuję za obecność i szczere odczucia.

Serdecznie pozdrawiam :)


Ha, pewnie, że wiem o co chodzi
Tj domyśliłam się co autorka miała na myśli a jednak ...

Ja tylko wykazałam pewną niebezpieczną ścieżkę na którą wkracza wiersz
Ale ja się tam nie znam na poezji ;)

Pozdrawiam
LadyC
(bez skojarzeń)

No tośmy w domu :), bo ja też się nie znam.
Dzięki z pozdrówkami :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   Ten utwór to niezwykle gęsta, filozoficzna próba przepisania mitu o stworzeniu świata na język fizyki, egzystencjalizmu i czułości.  Odwracasz tradycyjną wizję Genesis. Stworzenie świata nie jest tu triumfem światła, lecz „popełnieniem siebie” - rodzajem ontologicznej pomyłki. Doskonała nicość - zanim powstał świat, panowała pełnia, która nie potrzebowała świadka ani odbicia. Czas i przestrzeń nie są darami, lecz objawami „zużywania się” wieczności. Materia jest tylko „opóźnieniem rozpadu”. Pojawienie się człowieka w wierszu jest przedstawione jako coś niemal nielegalnego - „coś, co nie powinno mieć oczu”. Nasza świadomość to „rysa na nieskończoności”.    Najważniejszy moment wiersza, gdy sugerujesz, że w bezdusznym mechanizmie wszechświata pojawia się coś, czego „nie przewidziała żadna stała” - Czułość. Kiedy dwie skończone, śmiertelne istoty uznają się za „konieczne”, nicość traci swoją potęgę - przestaje być jedynym punktem odniesienia.   "Jesteśmy jedynymi bogami, których stać na luksus umierania" - to paradoksalne stwierdzenie - bogowie (wieczność) nic nie ryzykują, więc ich istnienie jest „tanie”. Nasze istnienie ma wartość, bo ryzykujemy wszystkim.   Proponujesz fascynującą, odwróconą teologię: "Może więc Bóg, nie jest początkiem. Może jest skutkiem."   To człowiek, poprzez swoją zdolność do nadawania znaczeń, „stwarza” boski pierwiastek w pustym kosmosie. Wiersz kończy się bardzo konkretną wskazówką: sensu nie znajdziesz w biologii („w neuronach”) ani w wielkich teoriach. Sens jest międzyludzki. Jesteśmy „błędem” w idealnej ciszy wszechświata, ale to właśnie ten błąd sprawia, że światło w ogóle ma po co płonąć.   Mocny i świetny tekst, dużo pięknych metafor i jeszcze więcej filozofii, w tym  koncepcji ex nihilo.  Fascynujący!    Pozdrawiam. :) 
    • @EsKalisia Fajne :)
    • Jeśli po latach nadal będziecie się kochać, to w temacie miłości nie ma więcej ponad.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...