Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dziękuję, myślę, że jak mole dobiorą się do naszego futra, kożucha lub czegoś sztucznego
(bo to też żrą), to nie mówimy: gdzie one tu przylecialy i zjadły mi, tylko: gdzie one się wtranżoliły i zżarły, albo: wlazły i wtranżoliły.
Przemyślę, dziękuję za przeczytanie i opinię na temat wtranżolenia,
serdecznie pozdrawiam
- baba
  • Odpowiedzi 45
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Co do Twojego spostrzeżenia, to miałam też podobne wątpliwości.
Ale: gdyby napisać: lubią je bardzo łapczywie zjeść
albo : lubią je bardzo łapczywie zjadać
to, czy nie obydwa zdania są prawidłowe? Może nie mam racji. Słowo wtranżolić jest
w słowniku, a ja przez asekuranctwo wolałam nie użyć wtranżalać, bo nie byłam
pewna, czy to - będzie prawidłowo. Sama nie wiem, chętnie skorzystam z podpowiedzi.
Za kontrgratulacje, czytanie i komentarz
serdecznie dziękuję,
pozdrawiam
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ładniej wybrzmiewa ale rymu nie będzie :D
wtran-żalać
nawet fajnie,hihi
Miło, że zajrzałaś ponownie. Uważam, że pewne słowa są częściej używane, a inne rzadziej.
Bardzo dobrze się stało, że spowowałas dyskusję na ten temat.
Serdecznie pozdrawiam
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dziękuję, podobno wszystko dozwolone w ramach kuracji,
ale myślę, że to zależy bardziej od charakteru człowieka, bo okazję
jak ktoś chce, wszędzie znajdzie. Pośmiać się można i trzeba!
Odściskuję
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dziękuję, ja i tak czytam to odrobinę inaczej, można powiedzieć
- bardziej dosadnie, ale miło mi usłyszeć głos, za pozostawieniem jak jest.
Serdeczności
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Jak razem z motylkami na molo, to należy się najpierw do nich wtranżolić,
żeby można następnie razem z nimi - co nieco powtranżalać.
Ale na norki chyba nie lecisz, Magdo? ((-:
Ściskam
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Podobno, takie określenie tych pań, funkcjonuje.
Nie jestem pewna, ale możliwe, że jakiś film też.
Dziękuję za obecność i spostrzeżenie,
serdeczności
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Jak razem z motylkami na molo, to należy się najpierw do nich wtranżolić,
żeby można następnie razem z nimi - co nieco powtranżalać.
Ale na norki chyba nie lecisz, Magdo? ((-:
Ściskam
- baba

:)))))
nie!
tylko motyle !

kolorowe, krótkotrwałe,
ale wtranżalające z godną posiłku
zawziętością !

:*
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


To jest najmilsza propozycja, jaką od lat posłyszałam od przystojnego mężczyzny.
Z całego serca życzę wygranej "jak zagram", najlepiej wielu milionów, ale spożytkować
je można w lepszy sposób; zainwestować w młodych, z możliwością rozwoju, ja to
już u schyłku. Przede wszystkim wydaj swoje!
Cieszy mnie bardzo, że się podoba
serdeczności
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Oj, poczuła, poczuła, a najbardziej to w kościach!
Wczoraj byłam na działce, odrobinę pograbiłam, trochę połaziłam, a dzisiaj
wiosnę czuję i to bardzo!
Chyba wszystkim Judyt, na wiosnę zwłaszcza, "coś w duszy gra"?
Miło mi, że zajrzałaś, serdecznie pozdrawiam
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Bardzo misie ten pomysł i z chęcią potrzymałbym kciuki, ale niestety u mnie to daje zazwyczaj na tyle odwrotne od zamierzonych efekty, że można już właściwie mówić o ofiarach mojej życzliwości
;)
Zrobimy zatem tak:
Ja sobie życzę, żeby tego dnia kiedy M. Krzywak zagra, wszyscy inni nie wygrali :)
Powinno pomóc
Pozdrawiam
Adam (wyjątkowo pełen złej woli, chociaż charytatywnie ;)
Przeczuwam, jakieś bardzo przykre doświadczenia osobiste, Adamie.
Rzeczesz, coś na kształt Jonasza?
Najważniejsze są intencje, każdemu czasem coś "nie tak"!
Nie czaruj; czaru maru, bo już oczarowałeś! Ale w dobrej wierze, można, jak najbardziej,
pobiadolić.
Dzięki, pozdrawiam serdecznie
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Oj, Adam, popraw się popraw! Też lecisz na norki?
A ekologia? A wrażliwość? A rozsądek? Gdzie?
Przepraszam za żart, wiem, wiem, jesteś w porządku, choć czasem
lubisz troszkę zaciemniać, wynika to raczej z Twojej skromności.
Dziękuję, chyba zostanie jak jest,
cieplutkie heej
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Jak razem z motylkami na molo, to należy się najpierw do nich wtranżolić,
żeby można następnie razem z nimi - co nieco powtranżalać.
Ale na norki chyba nie lecisz, Magdo? ((-:
Ściskam
- baba

:)))))
nie!
tylko motyle !

kolorowe, krótkotrwałe,
ale wtranżalające z godną posiłku
zawziętością !

:*
Jasne! :)))))
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Pomimo że wiersz w całości mi przypadł dodam że
druga jest jego sercem.
Reasumując Miła Babo wiersz na dużego plusa.
Z tego co widzę wynika że forma dalej dopisuje.
pozd. Serdecznie
Bardzo dziękuję Waldemarze za przeczytanie i Twoje odczucia,
po przeczytaniu. Mnie też druga najbardziej "leży".
Co do formy, to szczerze Ci powiem, że ostatnio nie najlepiej mi idzie,
w każdym bądź razie takie mam poczucie.
Nie mówię o tym wierszu, ale tak, ogólnie.
Będzie lepiej, będzie dobrze!
Pozdrawiam mile
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Bardzo misie ten pomysł i z chęcią potrzymałbym kciuki, ale niestety u mnie to daje zazwyczaj na tyle odwrotne od zamierzonych efekty, że można już właściwie mówić o ofiarach mojej życzliwości
;)
Zrobimy zatem tak:
Ja sobie życzę, żeby tego dnia kiedy M. Krzywak zagra, wszyscy inni nie wygrali :)
Powinno pomóc
Pozdrawiam
Adam (wyjątkowo pełen złej woli, chociaż charytatywnie ;)
Przeczuwam, jakieś bardzo przykre doświadczenia osobiste, Adamie.
Rzeczesz, coś na kształt Jonasza?
Najważniejsze są intencje, każdemu czasem coś "nie tak"!
Nie czaruj; czaru maru, bo już oczarowałeś! Ale w dobrej wierze, można, jak najbardziej,
pobiadolić.
Dzięki, pozdrawiam serdecznie
- baba
Bez czaru maru?! Czyli, że co? Mam samobójczo pozbawić się największego atutu? Toż to ja wtedy umrę w samotności niechybnie!!
:O!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Przeczuwam, jakieś bardzo przykre doświadczenia osobiste, Adamie.
Rzeczesz, coś na kształt Jonasza?
Najważniejsze są intencje, każdemu czasem coś "nie tak"!
Nie czaruj; czaru maru, bo już oczarowałeś! Ale w dobrej wierze, można, jak najbardziej,
pobiadolić.
Dzięki, pozdrawiam serdecznie
- baba
Bez czaru maru?! Czyli, że co? Mam samobójczo pozbawić się największego atutu? Toż to ja wtedy umrę w samotności niechybnie!!
:O!
Kiedyś umrzesz, jak my wszyscy, ale na pewno nie w samotności, oj, nie!
Coś wiem na ten temat z Twoich wierszy i nie tylko. Ja też umiem czarować,
widzę przeszłość i przyszłość: jasno, jaśniej, różowo, rodzinnie.
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @wiedźma ... zegar zatrzymał się  jakby chciał coś powiedzieć  ONA cofnęła wskazówki    sama musi otworzyć siebie  popatrzeć jak przez okno  w NIEJ drzemie ...   jutro to nie fikcja  nie biega po parku  jest w NIEJ  jest wiele szufladek  otwierała niewłaściwe    najłatwiej wydać wyrok  myślę o ułaskawieniu ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • @Waldemar_Talar_Talar

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @violetta @wiedźma
    • Idzie… strzępy przestają mieć znaczenie, Znikają co krok, wśród katedr bez boga, Wokół wszędzie pogrzebane istnienie, Biały bezdźwięk, coraz większa ta trwoga.   Milczący nawet wobec własnych myśli,  Przemierza prerie ostrego powietrza, Szuka ich, bo chciał, by dawno już przyszli, Rozszarpują się nici jego wnętrza.   Tętent koni naprowadza go na szlak,  Ku ciemnej jaskini, na skarpę bytu, Mieszka tam ta, co rozprasza każdy ślad, Gdzie milknie echo ludzkiego zachwytu.   Rozpościera się skamieniałe gardło, Wnętrze co nie zaprasza, a pożera, Krtań zaciska się jak ciężkie imadło, Wnętrze Ziemi napomyka ta sfera.   Kapanie odmierza coś nieustannie, Koniec lub początek - to bez znaczenia, Czas powiedzieć osobistej madonnie, Swojej, mojej, twojej, dane życzenia.   Wychodzi z ciemni strażniczka końca, Zbliżyła się - nie skracając dystansu, Wyłania się z półcienia bez słońca, Oczy bez dna, nabiera dysonansu.   Przeszywa głębię, słyszy szept bez źródła: „Czego szukasz zagubiony młodzieńcze?” Stanęła bliżej, rozprzestrzenia się mgła. „Wyzwolenia.” - widzi oczy odmieńcze.   Dotyk zamyka linearność czasu, Ciało bez ciepła, jednakże nie martwe, „Zatem przystąpisz do tegoż romansu?” Zamyka oddech i przegryza warstwę.   Kontakt rozpuszcza granice cielesne, Obecność tak bliska, że znika przestrzeń, Dając i biorąc tortury bolesne, „Nastał już czas twoich najszczerszych zwierzeń.”   Kradzież tlenu dobija dostatecznie, by paść i zamknąć powieki ciężkawe, „Jestem tu by zamilknąć ostatecznie. By zakopać swoje jestestwo krwawe.”   Muśnięcie, które nie zostawia ciepła, „Zatem spełnię transcendentalną misję.” Rozpad bez bólu szykuje eksmisję, Krew w krwioobiegu natychmiast skrzepła.   Rozpad nie boli - bo nie ma już kogo, Cisza nie trwa - bo nie zostało już nic, I nawet śmierć nie pozostała sama, Tylko brak, który nie pamięta imion.
    • @Alicja_Wysocka @Waldemar_Talar_Talar @Berenika97                                                                              Dziękuję  za tak uważne i życzliwe czytanie. Bardzo mnie cieszy, że wybrzmiał ten moment zawieszenia - między tym, co było, a tym, co jeszcze może się odrodzić - bo właśnie w tej niepewności i nadziei chciałem ten wiersz zatrzymać. Nie chciałem niczego przesądzać ani zamykać w prostym wyznaniu, tylko zostawić miejsce na gest, na próbę, na ten jeden krok, od którego czasem zaczyna się wszystko od nowa. Miło mi też, że dostrzeżony został motyw niedokończonego tańca. Rzeczywiście zależało mi na tym, żeby nie tłumaczyć zbyt wiele, nie rozliczać, nie rozdrapywać, tylko wyciągnąć rękę. Czasem najwięcej dzieje się właśnie wtedy, gdy człowiek przestaje mieć pretensje, a zaczyna mieć odwagę, by jeszcze raz spróbować. Jeszcze raz dziękuję - za obecność, za odczytanie i za to, że dopisujecie do tych wersów własną wrażliwość.    Pozdr.
    • Witaj -  uśmiecham się  do gry  jaką prowadzi życie  - i tak trzeba grać   - fajny ciekawy wiersz -                                                                                                                Pzdr.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...