zapomniałem

[janusz_pyzinski]

jak w bukiecie modlitwy
z ojcem ciosaliśmy kamienie
na lepszy świat
dźwigając w przyciasnych ramionach
nieodmierzalne dale przestrzeni

zapomniałem wyblakłe kolory fartucha
schylone nad losem
kilku par oczu wpatrzonych
w łagodną perswazję
gdy ptaków klucze zamykały niebo
i w porze złoto-szarej liść
dojrzewał do zbawienia
przepasanego babim latem

już zapomniałem jak się zapomina
fatamorganę słoności barw
gdy rzeka szepcąc znajomą mową
rozwikłuje szyfr dziękczynienia
deszcz czyta z podłogi pożółkły list
wędrujący niestrudzenie długo
z hymnem wieczornym polnego konika

odpowiadają mi ule jednostajnym brzęczeniem
rozumiejąc tęsknotę powrotu
wrzucam do stawu ciężkie kamienie
patrząc jak kręgiem rozchodzi się smutek

tracę niepotrzebnie czas
na gonienie własnych śladów
i chociaż pamiętam
wszystkie ścieżki dzieciństwa
błądzę po omacku
stojąc w drzwiach bez zamknięcia

[Messalin_Nagietka]

"dale przestrzeni" = masło maślane

zapomniałem wyblakłe kolory fartucha
schylone nad losem
=
zapomniałem wyblakłe kolory fartucha
co się nad losem schylały

itd....

do poprawki
MN

[Wałodzia]

Moim zdaniem, wiersz ma momenty, ale bym nad nim jeszcze popracował.
Jest parę zbędnych słów, których wyliczanie pominę, bo za rzecz gustu uważam wybór tych, co muszą zostać.


Pozdrawiam.

[Agata_Lebek]

Zrobiłabym kilka drobnych poprawek, sugestie Messalina wydają się być słuszne.
Ogólnie na plus. Pozdrawiam serdecznie :)

[mały_dzielny_toster]

Jak dla mnie to można by to troszkę wycisnąć, to esencji, takiej skondensowanej, bo tak to jest jakaś rozlazła lura, z potencjałem, ale bez powalającego smaku.

[Goliard]

mogę tylko powiedzieć, że
czytałem.
pozdr.