Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Przechodzę bramę cmentarza
na twarzy kolejne zmarszczki,
pojawiły się od widoku krzyży,
które wyrastają spod ziemi.

Każda mogiła to wspomnienie:
ona mnie leczyła z tą tańczyłem,
z nim grałem w koszykówkę,
z tamtym byłem na wczasach.

Cały dzień minął, dalej zaduma,
zmrok zaciemnił smętne poszycia.
Będę musiał przyjść jutro,
by zapalić pozostałe znicze.

Wracam cmentarną bramą
na warcie stoi kobieta w czerni.
Nie chciała pieniędzy za bilet
wskazała miejsce mojej kwatery.

Opublikowano

zadumana
pozdrawiam

Lady Ty nie dumaj aż tak wiele bo zmarszczek dostaniesz, a po co? Lubię Cię, a jak widzę ,że mnie odwiedziłaś to radość wkrada się w moje serce

bużka, bo zabłądziłem w snach szukając Ciebie Lady:):):):) , a kochamy sie tylko w snach

serdeczne pozdrowienia

bestia

Opublikowano

z wiekiem ubywa przyjaciół Zbyszek mędrzec mówi tyle razy umieramy ile razy umierają nasi bliscy i w tym ma rację bez wzgledu na wiek.
Dzięki za odwiedziny i przeczytanie oraz komentarz

pozdrawiam

bestia

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Oj oj. Jakbym miała od dumania dostać zmarszczek - już bym wyglądała jak staruszka :))
Nie dostaję!

No i czerwienię się ... nieśmiała taka jestem
A tu miłosne wyznanie takie
Opublikowano

heh wyczuwam ze z toba Lady mozna konie kraść żeś swojaczka. Czesto myslę o Tobie kim jesteś i tak ogólnie, a to chyba nie grzech, a jak lubię to do bólu. Takie fluidy telepatyczne. HMMM więcej nie piszę bo ktos może żle odebrać hehehhe:):):)

pozdro

bestia

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Haha
Bestio!
A niech się wsie zazdrośnice wściekną :)))
(nie znam tu nikogo
Nie będę wiedzieć :)))

A z końmi to ciiii ... bo się wyda ;)))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @APM Jak najbardziej!
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Słodziaczku …jak uważasz ? Zdobyłam już licencję?

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam Ciebie rozkosznie     mmm…Violetta …jak Ty niewiele wiesz …o życiu Pozdrawiam!     
    • @Charismafilos Dużo o wiośnie, to wróciłem na plażę przy minus siedem :)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Nata

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      , Przez sugestie również zaczęłam czytać półpasiec Dziękuję za odwiedzinki!   wierszyki, Kiedyś były ciekawe zwyczaje. Jestem ciekawa, czy gdzieś w Polsce półpościec jest wciąż żywy... Dziękuję za odwiedzinki!   @Wiechu J. K. @Poet Ka Dziękuję Wam!    
    • @ProszalnyZnakomity. Po pierwsze - urzekł mnie humor - kapitalne porównanie żony do Mistrza Zen - czyli uczynienie z niej takiej domowej, codziennej wyroczni dla peela, który żartobliwie przyznaje, że postrzega ją jako skarbnicę mądrości i przewodnika duchowego, podczas gdy on sam bywa często taki nieogarnięty.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Oddanie emocjonalne ulega metamorfozie i przemienia się w oddanie wysiłkowi fizycznemu, w zapalczywą harówkę - i dla peela to ma większy sens, niż jego dotychczasowa pogoń za nie wiadomo jakimi iluzjami życiowych celów.     To jest absolutnie wspaniałe! Opowiada historię o odnajdowaniu siebie - nie w natchnieniu patetycznych uniesień, nie w mistycznym besserwiserstwie, ale w tym, co proste, zwyczajne i wymagające naszego potu, krwi i łez.   Myślę też, że ta praca w ogrodzie jest również ważna z punktu widzenia relacji peela z kobietą, którą kocha. Bardzo możliwe, że chciał być dla niej nie wiadomo kim, starał się dorównać jakiemuś złudzeniu niedoścignionego ideału. Dlatego szukał mistrzowskich wskazówek. Tymczasem najpełniej i najmocniej owa więź realizuje się w wymiarze ludzkim, rudymentarnym. Gdy z balonika wyobrażeń o sobie samym i o własnej egzystencjalnej drodze schodzi patos, a zostaje działanie - można poczuć niezwykły stan spełnienia. I jako jednostka, i w związku. Pojawia się współobecność, opisana jako oddychanie w tym samym tempie. Po pracy - pewnie ten oddech jest szybszy, lepiej dotlenia, o wiele skuteczniej unosi.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...