Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Jesteś piękną kobietą.
Poza kilkoma...mankamentami,
które przyprawiaja mnie o mdłości,
spazmy, cholerne duszności.
Zupełnie niechcący rzygam na lustro...
Kiedy widzę twe odbicie...
Pod piersią dostrzegam ropę, urojone gnicie.
Czarne Twoje oczy.
Czarne moje życie.
Jesteś znośna.
Z reguły zabawna, często bywasz radosna.
Klikasz rzęsami.Zajadasz się papierosami.
Miewasz dobre intencje.
Gładkie dłonie.
Gładkie ręce.
Marihuana dobrze na Ciebie działa.
Poprawia Ci na strój.
Koi wyobrażenia psychodeliczne.
Bolesne...bo realistyczne.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Miło będzie usłyszeć uzasadnienie:)
pozdrawiam:)
ten trzykropek od razu wyklucza wiersz.Nie moze istniec w takich ilosciach;)Rymy pojawiaja sie sporadycznie, całosc sprawia wrazenie przypadkowosci. pozdr.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


i znów dobre, trochę turpizmu nie zaszkodzi :)
ja jestem za, trochę słabsza pointa, ale da się przełknąć :)
nie rozumiem wykropkowań - zbędne moim zdaniem, no i rymy wyglądają jakby się przytrafiły przypadkiem, to wszystko uwagi warsztatowe,
całość ma ręce i nogi i może być jeszcze lepsza
Pozdrawiam
Adam
Opublikowano

wykropkowanie znaczy i bez kropki i jest uzasadnione w tym wierszu, gdyż np idę pod górę i patrzę..... ot tyle. Mysl w poezji nie musi miec końca, co zostawia do zastanowienia i przyjecia jakiegoś punktu odniesienia dla czytajacego np ,, rzygam na lustro" i ,,twe odbicie". Ponieważ tutaj gdyby nie było kropek, to wystąpiłby bład logiczny. W sposób zrozumiały obrzygał lustro i widzi odbicie kobiety to absurd, więc kropki są uzasadnione w swojej wymowie.

pozdrawiam

bestia

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



No nie wiem czy dlatego ,ża kobieta była biedna, czy dlatego ,że wiersz jest biedny...jak mysz kościelna:)
A to bardzo prawdopodobne.Więc mile widziane uzasadnienie :)
Pozdrawiam:)
uzasadnienie, bo...bo...biedna, jeśli to wszyćko co zawarte w treści
na nią wpłynęło, to gdzie jest to owe piękno?(nawet jeśli turpizm);
sprzeczność goni sprzeczność,forma też zdaje się do dopracowania
jeśli ma być lepiej,bieda swoją drogą realiów, J.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Myszolak   Bardzo dziękuję!  Dziękuję za to, że dostrzegłaś ten paradoks - że bliscy mogą jednocześnie chcieć dobrze i nie trafiać.  Chciałam ukazać przepaść między rytuałem pocieszania a przeżywaniem straty, z odrobiną też pewnej "przyjacielskiej manipulacji".  Trochę to karkołomne - bo od strony męskiej "psyche".  Pozdrawiam serdecznie. 
    • @hollow man Wiesz, w pisaniu potrzebna jest też przebieżka. To proces jest cały. Wraca się do dyspozycji. Zmierza gdzieś, powolutku, kroczkami, rzadko kiedy siadasz i piszesz nie wiadomo co. To oczywistość, ale to raczej tak jest. też miałem i okresy niepisania wcale i okresy porzucenia długopisu. Miałem też i nadmiary. I serio sądzę, że 4 wiersze w miesiącu to powinno być klue sprawy, ale do tego stanu dopracować się musisz po prostu. Takie ja akurat mam wrażenie.
    • "Pasożyt - po trupich kościach"   W świecie krzywych luster trwam – pchła pasożytnicza, Gdzie snobizm, chciwość i głód w każdej tętnią żyle. W otchłani pustych żądz, co dna nie zna zazwyczaj, Gwałcimy matkę-naturę, by pławić się w pyle.   Chcemy wszystkiego naraz, bez wstydu i miary, Depcząc miękkość darni; błękit nieba nas parzy. Złocimy brzegi rzeki, kojąc nimi kary, Karmimy próżność łzami – kat, co o raju marzy.   Wrosło w nas marnotrawstwo, pycha bezrozumna, Zostawiamy za sobą zgliszcza i rany krwawe. Niszczymy bez skrupułów, choć czeka nas trumna, Paląc fundament ziemi pod stopy nieprawe.   Zamki legły w gruzach, twierdze w proch prawie starte, Chciałbym świat ten uleczyć, lecz zbyt jestem mały. Znikają piramidy, dziś nic już niewarte, Trzeszczy ludzka roztropność, kruszą się jej skały.   Ile czasu mur ten wytrzyma napór głodu? Ziemia drży pod stopami, o litość nas błaga. Gnuśność nas pochłonie bez żalu i powodu? Idziemy wciąż przed siebie – ślepa to odwaga.   Niszczymy się nawzajem, kradnąc jutra nadzieję, Jakby świat był zabawką pośród kości bieli. Zrozumiemy zbyt późno, gdy sens w nas zniszczeje, Że śmierć żywiciela los pasożyta dzieli.   -Leszek Piotr Laskowski      
    • @andrew   Ciepły, obrazowy wiersz z prawdziwą obserwacją natury. Też lubię obserwować niebo. :)  
    • @Leszczym Taka dyscyplina. Rozumiem. U mnie inaczej. Kilkanaście lat nie pisałem, to mi beret podnosi.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...