Pragnienie

[Oxyvia]

Idzie susza, pustynnienie Ziemi,
siódme poty wychmurza nad stepy,
zamarzamy, globalnie ociepleni,
wycofuje się życie z planety.

My, ostatnie drzewa na błoniach,
przystrojone w szarozieleń listowia,
maniakalnie rodzimy nasiona,
których nie chce wziąć ziemia jałowa.

Zasychamy jak stojące atrapy,
umieramy, próchniejąc od wewnątrz,
drewniejemy, martwiejemy na raty,
kapiąc liśćmi, tracąc miłość i blednąc.

Nie umiemy się wyrywać z korzeni
ani odejść stąd nie mamy dokąd.
Gdzie uchodzi nasze życie - nie wiemy,
rosnąc za nim w nieskończoną wysokość.

[bestia be]

bardzo piękny wiersz urzekł mnie dawno nie czytałem coś tak miłego i zawierajacego sens
pozdrawiam

bestia

[Baba_Izba]

Piękny wiersz, wbrew pierwszemu wrażeniu,
nie o globalnym ociepleniu naszej planety,
ale o relacjach między ludźmi - głównie;

"Zasychamy jak stojące atrapy,
umieramy, próchniejąc od wewnątrz,
drewniejemy, martwiejemy na raty,
kapiąc liśćmi, tracąc miłość i blednąc."

- ta zwrotka brzmi jak przestroga, wołanie
o zastanowienie się, co jest najważniejsze w życiu.

Wiersz nastroił mnie nostalgicznie, wzbudził refleksje.
Serdecznie pozdrawiam
- baba

[Andrzej Ludwiczak]

Metamorfoza

wiosenne kwiaty pachnące rozkoszą
w ramionach kochanków
stoją przy drogach

w oddechu zasłuchanej ciszy

czekają na cień wiatru
spragnione gorącego szeptu
samotne drzewa

[Magda_Tara]

zdecydowanie punkt widzenia
poety
jest mi bliższy od punktu widzenia
poetki

:))))))))

ale wiersz, Oxyvio,
piękny i przejmujący
:)

[teresa943]

Piękny wiersz o relacjach międzyludzkich
pragnieniach, umieraniu z braku milości
i bezradności...smutna prawda.
Z wiersza wydobywa się niemy krzyk: "miłości pragnę..."
przynajmniej takie jest moje odczucie.
Podoba się.
Pozdrawiam :)

[Eliasz]

Ja od siebie powiem, że spodobał mi się bogaty język wiersza, puenta jest taka wyciszająca, to bardzo dobry wiersz, pisany z konsekwencją.

[Franka Zet]

Zachwycił mnie treścią, atmosferą, rymami. Wiersz wielowarstwowy o zamieraniu, zanikaniu, o czymś, co się wciąż toczy bez nadziei na przyszłość. O tajemnicy odchodzenia i o zakodowanym powołaniu do reprodukcji.
Pozdrawiam

[Makar Bora]

Oxyvio Kasandro dzisiejsza
za odwagę kłaniam się nisko
jak by nie mówić i się zżymać
nie mogę nie podzielić twego zdania

poeta wieszczy cichą zagładę
a mądrale tym czasem
idą na noże w ostrym języku
o kroplę życiodajnej spermy

Pozdrawiam. M

[Ewa_Kos]

Całość bardzo ciekawa, jednak ostatnia
strofa wędruje do "zapamiętalnika" na resztę
mojego życia:))
Witam i serdecznie pozdrawiam Oxywio:))) Ewa

[Maria-Jolanta Embst]

Gleboka refleksja na rzeczywistosc. Poruszyl mnie i zastanowil. Pieknie ujety temat o nas ludziach na Ziemi bez ktorej i tak by nas nie bylo. Dziekuje za chwile wzruszenia. Maria-J.

[Bernadetta1]

fajny wiersz-zwłaszcza ostatnia strofa, moge sie tylko przyczepic do rytmu-cos mi troszke ucieka..pozdrówki

[bezsenna81]

nie ważny rytm ważne przesłanie a te z pewnością głębokie,dla mnie na pewno,pozdrawiam:)

[Ewel K]

"My, ostatnie drzewa" - niemal wzruszające, bardzo mi się podoba:)
pozdrawiam

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, Bestio, miłe to. :-)

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kochana Babo, to szalenie miły i ciekawy komentarz - nie każdemu chce się interpretować cudze wiersze. Bardzo Ci dziękuję.

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ładny wiersz-odpowiedź, bardzo Ci dziękuję, zabieram go do swojej kolekcji.

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Punkt widzenia poety? A czym się różni od punktu widzenia poetki? Pewnie jestem jednak daltonistką, bo nie widzę żadnej różnicy. No, chyba że w wierszach kokieteryjnych, takich, jak np. Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, której szczerze nie cierpię. Ale to wyjątek. :-)

Bardzo Ci dziękuję za miły odbiór, chociaż jestem tylko poetką - tym bardziej mnie to cieszy. :-)

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O tak. Widzę, że w niejednym wierszu Twoim i moim bardzo dobrze się rozumiemy.
Dziękuję. :-)

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję Ci, Eliaszu. Puenta wyciszająca, o ile niesie jakąś nadzieję - różnie to można odbierać, także jako "parowanie" życia w kosmos bezpowrotnie, jak woda, która ucieka z naszej planety. Twój odbiór jest wyciszający i dziękuję Ci za niego.