Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
nadać zdarzeniom właściwy kształt
i proporcje w perspektywie faktów


nie oczekuję rewanżu
spojrzenia żarliwie głodnego pieszczot

doświadczam więzi
wzbierania podniecenia ruchem
naprężam mięśnie dyszę przyśpieszasz
na łeb na szyję
po pęd

to osobliwy stan uczuć
kiedy dajesz bezmiar przestrzeni
napięcie spełnienia
potem rzucasz

i wołasz aport
Opublikowano

Ktoś kiedyś powiedział, że pisać piękną poezję nie znaczy pisać o pięknych rzeczach, lecz pisać pięknie.

Podobają mi się wiersze takie, jak ten. pisać pięknie o rzeczach codziennych.

Pozdrawiam

***

i wieloznaczność. plus.

Opublikowano

Ktoś kiedyś powiedział, że pisać piękną poezję nie znaczy pisać o pięknych rzeczach, lecz pisać pięknie.
Tak się wydaje , dlatego zacytowałem ten fragment, gdyż wiersz jest piekny i przekazuje codzienną rzeczywistość

pozdrawiam

bestia

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Bardzo ładny komentarz do wiersza, jest mi niezwykle miło to usłyszeć,
nie jestem tylko pewna, czy w pełni zasłużony. Bardzo dziękuję za przeczytanie
i opinię. Za "wieloznaczność" - szczególnie. Serdecznie pozdrawiam
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Czy zasłużony? Jeśli wiersz mi się nie podoba, to nie komentuję. Jeśli jest niezły, to powiem dwa słowa i pozdrowię. Ten wiersz mnie urzeka. Po prostu jest dobry. Przeczytałem kilka razy, za każdym razem odebrałem go inaczej.

Pozdrawiam i wypatruję po cichu kolejnych wierszy!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Czy zasłużony? Jeśli wiersz mi się nie podoba, to nie komentuję. Jeśli jest niezły, to powiem dwa słowa i pozdrowię. Ten wiersz mnie urzeka. Po prostu jest dobry. Przeczytałem kilka razy, za każdym razem odebrałem go inaczej.

Pozdrawiam i wypatruję po cichu kolejnych wierszy!
Nie chciałabym, żebyś pomyślał, że poddaję w wątpliwość
szczerość Twojej opinii.
Nie, ale wiem, że odczucia są zawsze subiektywne, tym niemniej
jest mi bardzo przyjemnie, że wiersz Ci się spodobał.
Jeszcze raz dziękuję i pozdrawiam,
- baba
Opublikowano
nadać zdarzeniom właściwy kształt
i proporcje w perspektywie faktów


I udało Ci się znakomicie! Brawo!
Czytąjąc doświadczyłam wielu wrażeń,
od odczuć wolności psa spuszczonego
ze smyczy do więzi bardziej intymnej.
Super wieloznaczność!
Bardzo mi się podoba.

Ściskam :)
Krysia
Opublikowano

Miła Babo!
Wiersz odczytuję rzeczywiści jako ''osobliwy stan uczuć ''.
Można też nazwać erotykiem;) choć nie wiem czy taki był Twój zamiar.
Pointa jest wielkim zaskoczeniem- świetna.
PozdrawiaM.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...