Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wspinałeś się po piargach
z przeciążonym plecakiem
schodziłam do schroniska
zielonym spojrzeniem
dotknąłeś głębi
w trawie

pasikonik z pasją ciął zbójnickiego
szemrały smreki nad potokiem
w podniebnej filharmonii
operę Moniuszki niosło echo
aż drżały u szczytów góry

dziś nie pamiętam
ty czy Kiepura
śpiewał tenorem arię
z góralem

grałam w halce

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


pasikonik mi sie bardzo widzi:):0...a jeszcze taki zdolny Krysiu:):)...fajnie brzmi muzycznie ten wiersz:)pozdr.
uwielbiam pasikoniki...a w górach szczególnie...hehe...te zdolne :))
dziękuję i pozdrawiam :))
Krysia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Kasiu!
Rzekłaś! Sic! Jestem "niedzisiejsza"...hehe... i misie z tym widzi :)
Ty masz swój styl, który podziwiam...nie umiem tak jak Ty...i dobrze...
fajnie jak jest roznorodność...przynajmniej się nie nudzi :)
Dziękuję i pozdrawiam :))
Krysia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Kasiu!
Rzekłaś! Sic! Jestem "niedzisiejsza"...hehe... i misie z tym widzi :)
Ty masz swój styl, który podziwiam...nie umiem tak jak Ty...i dobrze...
fajnie jak jest roznorodność...przynajmniej się nie nudzi :)
Dziękuję i pozdrawiam :))
Krysia


"Niedzisiejsza"???
- a kto śmie tak mówić?

mam brata w pud... - znaczy ... za granicą..., daj namiary, coś z tym zrobię ;)




buźki, Krysiu :))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Nigdy nie pokona ciemność światła kłamstwo prawdy płacz uśmiechu   Zdrada miłości samotność czegoś co zwie się dom niewola wolności   Głupota mędrca zła wola dobra niewiara wiary hałas ciszy   I co najważniejsze nicość życia nie pokona bo jest zbyt ważne
    • „Szanujmy się”   Ruski zęby szczerzy, choć boi się sam siebie, Ukrainiec, po kawałku, widzi się już w niebie. Niemiec swoją dyscypliną tkwi w kompleksie wyższości, Włoch — to śpiew i wino, w życiowej próżności.   Francuz opór stawia, wciąż na barykadzie, Hiszpan, leń, na plaży w słońcu wciąż się kładzie. Anglik gardzi byciem w Europy nacjach, z Irlandią w niezgodzie i w przeciwnych racjach.   Węgier, choć malutki, wielkim się uważa, Polak wciąż na wszystkich o coś się obraża. Portugalczyk z Czechem prawie się nie znają, to i źle o sobie nie opowiadają.   Kraje Skandynawii, jakby z innych światów, za Bałtykiem żyją, z dala Euro-bratów. Belgowie z Duńczykami Holendrów nie lubią, bo przez zapach tulipanów w kierunkach się gubią.   Cygańskie plemiona, Rumun z Bułgarem, żyją duchem lenia, z wakacyjnym czarem. Austriak Chorwatowi przygrarza paluchem, by się nie pchał do niego ze swym pustym brzuchem.   Wszyscyśmy ludnością Europy wielkiej, gdzie różnice kultur oraz wierzeń wszelkich, gdzie miłości piękno winno zapanować — trzeba tylko trochę bardziej się szanować!   Leszek Piotr Laskowski
    • @Kwiatuszek   Bardzo ciekawie napisałaś. Metafora drogi zamiast ścieżki - to rozróżnienie samo w sobie niesie ciężar doświadczenia. Podoba mi się też kontrast między "ześlizgiwaniem się" a "wspinaniem" - oddaje naturalną nieliniowość duchowego rozwoju. Pozdrawiam
    • @karenka    Czytając te wersy, można dosłownie przenieść się do tamtych dni - poczuć zapach lawendy, zobaczyć łany zbóż i maki. Piękny i niezwykle wzruszający wiersz. Bije z niego ogromna miłość i tęsknota, którą ubrałaś w tak czułe słowa.
    • @aniat.   Bardzo zmysłowy,  subtelny wiersz - podoba mi się ta cisza budowana dźwiękami (cmokanie jeziora, trzepot ważki). Czuć w nim chwilę zatrzymaną w kadrze.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...