Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

sędziwe drzewa gałęziami
grają na strunach wiatru
nocną melodię pomiędzy
nutami wspomnień drży
liść ciemnoczerwony
z twoim podpisem

dźwięk głosu i źrenice malowane bławatkami
z deszczem włosów pachnących wiatrem
w pamiętniku serca wciąż noszę fotkę


stary zegar mierzy czas
poza zasięgiem pamięci
palce wybierają numer
oddzwania milczeniem

proszę odezwij się
i pociesz

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Aluna!
Dziękuję za obecność i ciepłe życzenia...miejmy nadzieję, że telefon odzyska słuch a peelka radość :)))
Pozdrawiam :)))
Krysia
jak żebraczka czekasz na oddech z drugiej strony ? znam to, :P
macham ciepły babski wiersz siup+er
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Aluna!
Dziękuję za obecność i ciepłe życzenia...miejmy nadzieję, że telefon odzyska słuch a peelka radość :)))
Pozdrawiam :)))
Krysia
jak żebraczka czekasz na oddech z drugiej strony ? znam to, :P
macham ciepły babski wiersz siup+er

Dzięki za zrozumienie "żebrania" :))
Odmachuję ciepłym powiewem nadziei :))
Krysia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



a jednak wiatr gra nocne nokrurny na strunach instrumentu (np. skrzypce) ...
wsłuchaj się, gdy pożera tęsknota... banalne...
życie składa się z banałów, ale dla poszczeólnego człowieka
każdy jest ważny...tu też...
ale dzięki za powtórne pochylenie i cenną uwagę :))))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...