Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

dzwoneczki
rozbudzone jednym ruchem skrzydeł
wypuściły melodię
oswojoną z czasem
potrzeba łagodnego wiatru jest silniejsza
od burz i nawałnic
z kamieniem w jednej i mimozą w drugiej
ręce
bez wyrzutu
tulę się do siebie
zapomniałam w co można
oprócz

ulubione korale
obcasy nie pasują
do koloru włosów
dorobię skrzydła

pełen odlot

  • Odpowiedzi 41
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

ElU!
dzięki i Tobie również zdrowia nadewszystko i sprzyjającego losu!

Lecter, :) dzięki za rewanż:)
dosiego roku! dziś jego narodziny!

najgorsze że wrażliwosc zmienia się na nadwrażliwosć, najlepszego! Inuś!

Małgorzatko, tak ostatnia z przemyślenia starego...Roku
zdrowia!

alleno, bystra obserwatorko, ściskam!

Michale, za PLUS dzięki Tobie dobrego ducha!

Franko, to miłe co mówisz, majlepszego spełanienia marzeń

Stefanie, buziaczki w oba plus Henrietta, zdrowia nieustajacego WAm zyczę

Marletto, duchowego spokoju i radości

Kochani Wszystkim zyzę zdrowia przedewszyatkim, weny i radosci z twórczości, spełnienia marzeń pięęęęknych wierszy
cmooook, niech lecą bąbelki!

Opublikowano

Zgadzam się z Marusią - tylko sandały ;))
A tak w ogóle, to bardzo ładnie Ci w skrzydłach Stasiu.
Jakbyś tam moją wenę gdzieś latawicę trafiła, powiedz, że tęsknię, co.... ;(
Noworocznie pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ejże!:)))) tak mówisz, no może . o mało aniołem nie zostaąłm grypoa tak mnie zaatakowała jak nigdy w życiu, nawet moj lekarz to stwierdził

Najlepszego z nowym Rokiem
zdrowia,(do)weny, :p miłości cierpliwości i spełnienia marzeń!
cmoook
Ps, sandałów już nima:(

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nieomal poczułem to wykluwanie, ale przyszło porównanie, ziemia się podobnie wykluwa, pęka kontynent, ciekawe co to będzie? :))
    • trochę tajemnicze wersy można nazwać grypsem poetycznym, dla nielicznych, którym zazdroszczę bo nie cierpię niewiedzy :))
    • @Alicja_WysockaTe głowy to ciekawe instrumenty wiemy, że współdziałają z podświadomością, gdyby działały jeszcze z nadświadomością, to odpowiedzi zadowoliłyby naszą ciekawość i wrażliwość :), a wszystko dzięki kawie???:))) @NatuskaaZadajesz pytanie, które nie potrzebuje odpowiedzi albo się proszą o nie. Najlepszymi są te sprzeczne odpowiedzi, stawiasz na górnolotność i wpływ, na przeciw stanąć może rozsądek tłumiący, czyli np. niemożliwość wzlotu albo upadek jako rodzaj bierności. Wolę jednak podobnie, wpływać, niż biernie opływać ten stan rzeczy obok :)) Dziękuję za zainteresowanie bo daje mi to sygnał do dalszych eksperymentów poezyjnie filozoficznych :))
    • – Hej, słyszysz to? W korytarzu – mówi nerwowym szeptem. – Tak… To musiało wrócić… – Musimy się stąd wydostać, tylko trzeba znaleźć cichy sposób…   Wspomniany rytmiczny stukot wydaje być się szybszy i głośniejszy — Musi być zniecierpliwione…   – Wiem! Rzucę butelką, ono zainteresuje się nią, a my wybiegniemy z domu – niepewnie stwierdza. – Nie wydaje mi się, że damy tak radę… To jest o wiele silniejsze od nas… A wiesz, co się stanie, jak nas złapie, prawda? – Masz racje, z pewnością będzie chciało to zrobić… Jakiś inny pomysł? – Myślę, że musimy wyjść przez okno. Jest to najbezpieczniejsza rzecz, jaką możemy zrobić. – Tak, to jest to. Dobrze, że pod nim jest dach. Będzie mniejsza szansa, że spadniemy…   Lekko skradają się do parapetu i uchylają szybę. Stukot gasi się. Teraz słychać tylko tykanie zegara. W korytarzu rozbrzmiewa ledwo zauważalny głos: „Już czas” Wyłącza się tam światło.   – Cholera! Trzeba uciekać! – Dziewczyna wyskakuje przez okno na kafelkowy daszek. – Poczekaj na mnie! – Próbuje wdrapać na podokiennik, jednak nie potrafi.   Rozlega się dźwięk otwieranych drzwi. Przez kilka sekund jest cicho — jakby każdy oczekiwał, aż to nadejdzie. Nagle histeryczny krzyk chłopca, który łączy się z płaczem przyćmiewa wszystko. Nasila się i nasila i… Zmienia się na śmiech. Jego śmiech. Dziewka zeskakuje i biegnie, ratując życie.
    • @Poezja to życie, dziękuję :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...