Umarłem

[Bartosz_Cybula]

(wersja poprawiona)

umarłem
nie ma mnie
zabrałem ze sobą
każde słowo, które rani

pochowałem ból
to mój grób - oczy martwe
teraz bądźcie sami

zza ściany słyszę głos
ślepy wzrok spotykam
empiryczne życie
nie jest mi obce

a krew płynie powoli
w niewoli krzepnie
martwy umysł

gęsta mgła nadchodzi
poległe życie wchłania zmysły
czarna ziemia, błękit nieba

niepotrzebna osoba
przestała się bronić


[sub]Tekst był edytowany przez Bartosz Cybula dnia 02-09-2004 17:04.[/sub]

[Klaudiusz]

poddaję się...
tylko mam prośbę:
może byście tak zanim napiszecie wiersz o wspaniałosci śmierci, najpierw sprawdzili to osobiście...

z góry dziękuję

[Bartosz_Cybula]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To nie jest wiersz o śmierci fizycznej. A to co tu zawarłem jest skutkiem osobistych przeżyć. Pozdrawiam

[Krzysiek Kubica]

Z tego utworu bije uczucie samotności... i to takiej, której doznaje się będąc wśród ludzi.
Pozdrawiam.
xysiu

[Mirosław_Serocki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Lepiej, żeby osobiste przeżycia nie skutkowały pisaniem. Przynajmniej w tym przypadku. Skorzysta na tym autor i czytelnik.
Pozdr.

[Marek Ciućka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Osobiste przeżycia w moim rozumieniu są najpiękniejszym kamieniem węgielnym, jaki można sobie wyobrazić.

Treść jest zgodna z tym, co napisałeś Bartoszu w swoim opisie - to życie Twojej duszy. Pisz tak dalej i słuchaj, co ona Ci podpowiada.

Pozdr...

[Mirosław_Serocki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Niech Pan takich rzeczy nie podpowiada, bo krzywdę Pan robi Autorowi. Proszę zwrócić uwqagę na konstrukcję wiersza. Nic tu się nie klei, techniki praktycznie żadnej. Mam wymienić chociaż część błędów? Proszę bardzo.

"Nie ma mnie
Już nikt nie zrani mnie"

Jednosylabówki na końcu wersów, jakiś pseudo-rym powstający z powtórzenia, które to powtórzenie jest kolejnym zgrzytem.

"me, me, me" - szczyt grafomaństwa

Metafory cieniutkie jak barszczyk, rytmu praktycznie żadnego, rymy takie, że lepiej, aby ich nie było.

Cztery razy oznajmia nam autor, że umarł. Po co tyle? Potrafię zapamiętać nawet tak skomplikowane informacje.

"teraz bądźcie sobie sami" - niby komu jeszcze można być samym, jeżeli nie sobie?

Nie wspominając o tym, że składnia sypie się jak piach z grześkowego worka. Zresztą, wszystko się sypie.

Pozdr.

[Awrilka_P]

zgadzam sie z przedmowca wiersz nie jest dobry...
ale zachecam do dalszych prob moze powstanie cos lepszego
pozdrawiam :)

[Bartosz_Cybula]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Takie było moje zamierzenie. A ludze, którzy uważają iż nie można pisać o śmierci duchowej chyba nigdy nie doznali uczucia samotności. Czyżby niewrażliwość wśród ważliwych?
Panie Krzysztofie Kubica Pan treść tego utworu zinterpretował w taki sposób w jaki ja go interpretuję. (p.s. wiersz ma 6 lat)
Pozdrawiam.

[Bartosz_Cybula]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przepraszam jeśli uraziłem Pana tym utworem. Grafomania? Nie zgadzam się. Pozdrawiam i zapraszam do czytania kolejnych wierszy.

[Bartosz_Cybula]

W swoim opisie umieściłem także informację, że trudno nazawać to co piszę - poezją. Pozdrawiam

[Emilia Zone]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

oj.. Panie Bartoszu

każdy chyba przeżył takie chwile i powstało wiele utwórów w tym temacie
ale dobrych
a Pański jest okropny
czy nie ma Pan w sobie odrobiny samokrytyki?

początek spowodował, że zmarszczyłam brwi..
mnie
mnie
i to uważa Pan pewnie za rym??

"A każde me słowo
Zabrałem ze sobą"

szkoda, że to nie prawda..
nie chcę takich wierszy

przykro mi
Emilka

[Bartosz_Cybula]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mi także bardzo przykro, że ten wiersz spowodował w Pani uczucie odrazy. Postaram się umieszczać nowsze utwory. Daruję czytania tych okropieństw. Oczywiście nie piszę tego z ironią, wręcz przeciwnie. Komentarz Pani jak również komentarze wszystkich Państwa dają mi wiele do myślenia.
Co do początku utworu nigdy nie uważałem tego za rym, bardziej za wypadek przy pracy. A co do samokrytyki - jestem bardzo samokrytyczny. Dziękuję za komentarz i zapraszam do czytania moich utworów. Pozdrawiam

[Bartosz_Cybula]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za uwagi. Na pewno skorzystam w przyszłości
[sub]Tekst był edytowany przez Bartosz Cybula dnia 07-07-2004 14:50.[/sub]

[Bartosz_Cybula]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pani Ewo pozwoliłem sobie wykorzystać Pani propozycję i zmieniłem utwór. Mam nadzieję, że Pani nie będzie miała nic przeciwko. Jeśli tak proszę mi o tym powiedzieć. Z góry dziękuję.
Pozdrawiam.

[Bartosz_Cybula]

wersja przed poprawką:

Umarłem
Nie ma mnie
Już nikt nie zrani mnie
A każde me słowo
Zabrałem ze sobą
To mój cierpienia grób
Pochowałem w nim ból
Teraz bądźcie sobie sami
Ja się z życia wypisałem
Me oczy jak martwe.

Umarłem
Zza ściany słyszę głos
Gardzący, ślepy wzrok
Spotykam wszędzie tu
Niestraszne to mi już
Lecz nie poddałem się
Me życie nie jest snem
A krew płynie powoli
Już krzepnie w tej niewoli
Mój umysł jak martwy.

Umarłem
Za szybą widzę tłum
Co nie chce mnie już tu
Gęsta mgła nadchodzi
Wchłania życie, oczy zwodzi
Czarna ziemia, błękit nieba
Mej osoby nie potrzeba
Ściskam serce, wiążę dłonie
Już przed niczym się nie bronię
Me zmysły jak martwe.
Umarłem.



Proszę o komentarze.
Z góry thx
Pozdrawiam serdecznie

[Grzegorz Działa]

Czy będziemy się tu rozwodzić nad każdym wyrazem? Jeśli tak ma wyglądać zabawa w poezję,, to ja zabieram klocki...

[Bartosz_Cybula]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Panie Grzegorzu nie bardzo wiem o co Panu chodzi. Niech Pan nie zabiera swoich klocków. Nie warto.

[Bartosz_Cybula]

A czy teraz wiersz brzmi lepiej?

[Anastazja Majewska]

Świetny! Naprawdę bardzo mi się podoba. Życzę wielu tak miłych w czytaniu wierszy.