Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Radość mało-duża

Sebastian_Pietrzak
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Sebastian_Pietrzak

Sebastian_Pietrzak

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Kiedy pada deszcz
poszerza się twój uśmiech
zamieniasz każdą kroplę
w cukrową watę

czasami myślę
że urodziłaś się z magią
w prawej łapce
bo każdy dotyk
jest inny
inny jest dzień

i kiedy pada deszcz
wychodzisz na spacer
chmury czują respekt
przed słoneczną twarzą
chlapiesz tak kaloszami
jakby Twoje oczy
nigdy nie zaznały widoku wody

i mógłbym dla tego słońca
rodzić się i umierać.
Roman Bezet

Roman Bezet

Opublikowano
Opublikowano

Piękny wiersz.
Linia liryczna poprowadzona delikatnie - uwypukla emocje i sensy pod słowami.
Napisałbym od małej litery poczatek. Może jakoś "odsłodził" tę watę. Koniec czuję - choć "rodzić się i umierać" już było (dla mnie nie straciło znaczenia, ale pewnie ktoś Panu to wytknie - jak znam życie).
pzdr. bezet

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Christine
      Prawda serca.

      Przez Christine · Opublikowano

      @Berenika97   Fajne - czasami tak właśnie bywa! :)
    • damianjanmoszek
      Gdzie mieszka miłość

      Przez damianjanmoszek · Opublikowano

      Na stole pachnące racuchy przegoniły smutek, przyniosły tyle radości, że starczyło jeszcze dla tego, kto przyszedł ostatni.   Czuwała, gdy czoło rozpalone jak piec płonęło gorączką. Robiła zimne okłady, trzymała mnie za rękę, opowiadała bajki, bym się nie bała.   I ten obraz, który od lat wisi na ścianie, pozostaje taki sam, nienaruszony. Jest na nim chłopczyk, który nigdy nie chodził. A jednak wstaje, z uśmiechem biegnie do swojej mamy. Myślę, że artysta, który go namalował, musiał mieć wielkie serce, bo inaczej nie potrafiłby namalować nadziei.   Miłość biega boso, lecz nie pytam dlaczego. Zna drogę do każdego serca. Jeśli choć raz zamkniesz przed nią drzwi, utracisz na zawsze wszystko, co w człowieku najbardziej ludzkie.   Autor wiersza  Damian Moszek.      

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Christine
      Łączniczka

      Przez Christine · Opublikowano

      @Berenika97   Ojej, jaki wzruszający wiersz. Niesamowite, jak potrafisz pisać o tragicznych wydarzeniach bez patosu.
    • Marek.zak1
      Kronika rozkwitu cz.6

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Rozkosze sierpniowe, czyli wciąż gorąco, dojrzałe i słodkie owoce natury, jak się nimi nie cieszyć:). Pozdrawiam sierpniowo. 
    • Wal
      Cukierek z literek

      Przez Wal · Opublikowano

      @Berenika97 @Berenika97 Jeśli wszyscy są na ty, no cóż jak mus to mus.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Oczywiście żartuje. Chętnie. A tak przy okazji to wszystko co napisałem miało miejsce. To moja wiadomość dla tej osoby. Moje pożegnanie w postaci ostatniego prezentu -  cukierka. Cukierek jest na gorzkie dni. Utwór kryje dużo więcej, ale to nie oczywiste. Korzystając z okazji chciałbym usłyszeć Twoje opinię o zdaniu:  ," To co Ci opowiem, Niech nie zmieni tego,  Co być może jest dla kogoś innego. Co być może trzymasz w sekrecie, Lub jawi się otwarcie, Z nadzieją, że ma w sercu oparcie."  Jak myślisz, o czym jest to zdanie?

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...