Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nietuzinkowy jarmark

Mira Przegorzalska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Mira Przegorzalska

Mira Przegorzalska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Szybciej! Szybciej! Drodzy przyjaciele
Wyprzedaż dzisiaj serc samotnych,
A ciut dalej ogromna kolejka
Po kryzysu pomyślne przejście.
A tu Pani chce kupić kilogram wcieleń
I kilka par oczu zalotnych
Aaa! Tu do szacunku kolejka wielka
Tysiąc próśb w zachęcającym geście.

Słońce zalewa niecodzienne kramy
Tu łzy w słoikach słodkie, gorzkie
Jest w sprzedaży życiowa jesień
Lecz chętniej kupują wiosnę.
A tu do złudzeń zapraszamy,
Słoików z ukojenia białym proszkiem
I żal jest chyba w ten sam deseń
Dalej podstępy żałosne.

Gospodyni chce kupić życia na pokaz
Płaci tak, by wszyscy widzieli banknoty,
To jest dopiero próżność, co się zowie
Jest też rozlewnia czułości.
Obok się sprzedaje istny okaz
Biel nieskazitelna czystej cnoty,
Dalej ciut poukładanie w głowie,
Kram sztucznych radości.

Rozpychają się sprzedawcy, kupujący,
Plotka nad nimi ładnym ptakiem lata,
Kupują nieucy i profesorowie,
Czyli stubarwny tłum jarmarcznych gości.
Tylko uprzedzano przygód szukających
O postanowieniu wyższym tego świata:
Na jarmarku tym nie kupisz zdrowia,
Szczęścia, prawdziwej przyjaźni, miłości.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Alicja_Wysocka
      rachunek

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Berenika97 I chyba nie ma w tym niczego dziwnego.  Czasem wena siada na ramieniu, raz po raz, a bywa też, że odlatuje na dłużej i dalej.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        A wtedy ten rachunek i pytanie, które dziurawi kieszeń pytajnikiem - dlaczego?  
    • Gra-Budzi-ka
      Spotkanie po latach

      Przez Gra-Budzi-ka · Opublikowano

      @Alicja_WysockaDzięki. Trafna uwaga - właśnie pustka: po konwaliach zabrakło letnich maków i chabrów w zbożu - od razu chryzantemy. 
    • Waldemar_Talar_Talar
      A to mi się brat trafił

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - ucieszyło mnie twoje świetny - dziękuję -                                                                                         Pzdr.serdecznie. Witam - fakt  - wiatr przegrał w tym wierszu - a za ową niesamowitą puente               uśmiechem dziękuję -                                                              Pzdr. majowym słońcem
    • obywatel
      rachunek

      Przez obywatel · Opublikowano

      najmocniejszy fragment to tarcie - niewiadomą jest czy to moment teraz czy na przyszłość,  krytyka AI   Krytyka (pisane przez AI) „rachunek” to wiersz, który zaczyna się od bezruchu i kończy rozliczeniem — i oba te bieguny są równie dotkliwe. Już pierwsze wersy tworzą atmosferę duszności: „znowu ten bezruch / oddech płytszy niż wiersz” — to nie tylko opis stanu, ale diagnoza twórczej niemocy, która przechodzi z ciała do języka. Najmocniejszy obraz pojawia się w środku: „palce gubią kursor / zaciskają się w pięść”. To moment, w którym wiersz przestaje być zapisem obserwacji, a staje się zapisem walki — z materią języka, z własnym ciałem, z bezsilnością wobec słów, które nie chcą przyjść. Komentujący trafnie wskazał, że „tarcie kruche ciało o sterylny sen” jest osią tekstu — to obraz, który zostaje najdłużej, bo jest jednocześnie fizyczny i metaforyczny. Wiersz operuje estetyką rozpadu: „niebo z pikseli”, „język — dawny stwórca — schnie na podniebieniu”. To bardzo współczesne obrazy, łączące cyfrowość z cielesnością, jakby świat i ciało psuły się w tym samym tempie. Ten zabieg działa — wiersz jest spójny emocjonalnie i konsekwentny w swojej surowości. Puenta — „w kieszeni rachunek za słowa których nie napisałam” — zamyka tekst mocnym gestem. To nie jest tylko metafora straty. To jest rozliczenie z samą sobą, z twórczością, z oczekiwaniami, które nie zostały spełnione. Wiersz nie daje ulgi, ale daje prawdę — i to jego największa siła.
    • Waldemar_Talar_Talar
      Trzy trudne słowa

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - też tak uważam że ma przestrzeń by otworzyć nowe -              dziękuje za czytanie  -                                                          Pzdr.słonecznie. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...