desperal

[joaxii]

zaszywam się w sobie. jestem teraz
embrionem nadziei zwiniętym w desperal
laboratoryjnym zabójcą doświadczalnych złudzeń
stwórcą koszmarów i drogi mlecznej
płynącej z ust prosto do ucha

kanalizacji. znudzone szczury zbierają
zmartwiałe kożuchy uczuć czesanych pod włos
podszyte wiatrem słonecznym choć mroźnym
w cieple ciała mieszają kostki lodu zderzają się
jak my wstrząśnięte i zmieszane

z błotem. lepiej się nie bić w sobie
z sobą. to grozi wstrząsem anafilaktycznym
gdy ma się na siebie alergię. już lepiej kichać
na wiatr i kaszleć na przypadkowych przechodniów
niech im też palce łzawią

słowami. pustymi jak u bez kreski
której jeszcze nikt na nas nie położył
choć to dopiero połowa krzyżyka na bezdroże
gdzie pustynnie pustymi pustkami idę
pustosząc własną głowę

z ciebie. nic już nie będzie nie było i nie jest
biedny yorrick zamknięty w ścianach mojej czaszki
skrobiesz na nich swoje inicjały i oswajasz
szczury. jesteś tu u siebie choć sam o tym nie wiesz
skulony w cieple kożucha

ja. zaszyta pilnuję cię i sprawdzam
czy bardziej jesteś tu czy u siebie
i czy planujesz doświadczyć tego
co szczur gdy idzie na dno. obserwuję wyścig
zamykam szybko oczy by cię złapać

[sub]Tekst był edytowany przez joaxii dnia 05-07-2004 14:55.[/sub]

[seweryna żuryńska]

przebogata ta opowieść o "dwojgu ludzieńkach"
twoje neologizmy godne są tronu
ja bym nieco odmetaforyzowała
uczyniła bardziej przejrzystym , pewnikiem mniej barokowym
ale wiem, że kochasz takie pisanie
i ja kocham czytanie ciebie
wiec niech nas niesie twe mądre słowo
pozdrawiam
seweryna

[joaxii]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kochana Seweryno...
to jedyny sposób, w jaki mogę powiedzieć pewne rzeczy. Czasami nie można mówić wprost, czasami nie wolno, czasami się człowiek zwyczajnie za bardzo boi... Taka już ze mnie asekurantka, Seweryno :)
Pozdrawiam serdecznie i dziekuję za piękny (jak zwykle) komentarz, j.