Scena

[pawel13]

dwudziesta pierwsza, jeden
z krakowskich klubów. z kątów
i figurek wyłaniają się postacie.

patrzą na mnie, mówią.
proste wyrazy zlewają się
ze świeczkami, z dźwiękami rąk
wystukujących rytm.

znad stolika, w prawym kącie morderca
i jego ofiara, ofiara i jej morderca.
zbliżają się do wyjścia.

lecz najpierw pożegnamy się,
wymienimy usta,
a ona pocałuje go w ucho.

[Giovannii]

A mi się jakoś przyjemnie zrobiło :)
Pozdrawiam.

[vacker_flickan]

co to jest wymechocony???

teraz popatrz - budujesz jakiś klimat poprzez obraz i burzysz go - sam zamysł nie najgorszy, ale "noże" to rekwizyt zbyt słaby, zbyt prostacki wręcz i to wywołuje zgrzyt, który nie jest dysonansem wprowadzającym niepokój, ale zwykłym kogutem wyciętym z braku umiejętności wokalnych, że też się posłużę taką muzyczną metaforą

potem powracasz do tamtego klimatu kolejną zwrotką i czekamy na finał, zapominając ci potknięcie, a ty...

nagle urywasz arię i zamiast wysokiego C mamroczesz pod nosem finał i ze sceny uciekasz:)

wymyśliłeś fragment wiersza, zagajenie i formę, ale zabrakło puenty, czyli sensu - zostawiłeś czytelnika z pytaniem "po co?"

i owszem jest to rozterka egzystencjalna, tyle że ona dotyczy istnienia tego wiersza:)

[pawel13]

dzięki za rady. nad pointą jeszcze pomyślę.

[pawel13]

usunąłem to co zbędne i jeszcze "parę"