***bez tytułu

[Tomasz_Biela]

kruk rozściela urwisko
pod wierzbą
nie zaznasz do końca spokoju

drzemią tam zwierzęta zdolne
i niezdolne już do obrony
za to ich cmentarz


zamieniliśmy się rolami
teraz ja jestem wierzbą
nad tobą

wypoczywamy tak
w sobie zrozpaczeni za otoczenie

[HAYQ]

kruk
rozściela urwisko
pod wierzbą brak spokoju

drzemią tam zwierzęta zdolne
i niezdolne już do obrony
za to im cmentarz


zamieniliśmy się rolami
teraz ja jestem wierzbą
nad tobą

wypoczywamy tak
w sobie zrozpaczeni za otoczenie
Doskonała puenta. Właściwie... cały wiersz.
Soerensen za wtrącanie się ;)
Pozdrawiam.

[złamane skrzydło]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

pod wierzbą nie zaznasz do konca spokoju
to coś o mnie?;)
dobry wiersz
kłaniamsie

[Baba_Izba]

Nie bardzo mogę zrozumieć:
"kruk rozściela urwisko
pod wierzbą"
Tak, nie wiem czy "rozgryzę": kruka, urwisko i wierzbę.
Spróbuję i jeszcze tu wrócę.
Ciekawy obrazek,
pozdrawiam
- baba

[złamane skrzydło]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

mnie się wydaje że ten kruk siadając na czubku wierzby
czarno kracze bo pod ową cmentarzysko innych
kruk- symbol madrosci albo żałoby, zalezy od kąta patrzenia
wierzba- symbol płaczu ale i dobra, wysusza podmokłe tereny
więc wiele przeciwieństw ma ten wiersz ;)

[zak stanisława]

kruk rozściela urwisko
pod wierzbą
nie zaznasz do końca spokoju

przyznam Tomku, że nie bardzo chwytam to rożścielone urwisko, czy mozna ono rozścielić?
do reszty nie mam wątów,
pozdrawiam ciepło

[kasiaballou]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

mnie się wydaje że ten kruk siadając na czubku wierzby
czarno kracze bo pod ową cmentarzysko innych
kruk- symbol madrosci albo żałoby, zalezy od kąta patrzenia
wierzba- symbol płaczu ale i dobra, wysusza podmokłe tereny
więc wiele przeciwieństw ma ten wiersz ;)


Zgadzam się ze Skrzydłem; przeciwieństwa i wieloznaczności, ale jakże urocza zamiana ról; "ty się uśmiechnij, a ja za nas oboje zapłaczę".

Te zwierzęta to taka personifikacja postaw, przywar, niemocy.
Cmentarz, jak kurchan marzeń, dążeń, planów.

Jest też jakaś gloria; wzajemne zrozumienie, wspieranie się - to budujące.
Peele uwiklani/wplecieni/zacienieni pochmurną aurą - ona zagubiona - a on taki rycerski i opiekuńczy - pełna harmonia pomimo (a może ze względu) na okoliczności - taka subtelna adoracja.
Optymistyczny w/g mnie obraz, pomimo minorowego klimatu.

Pozdrówki:)
kasia.

[teresa943]

zamieniliśmy się rolami
teraz ja jestem wierzbą
nad tobą

wypoczywamy tak
w sobie zrozpaczeni za otoczenie

Tomku!
Jak to u Ciebie ogromna wieloznaczność...To powyżej napawa optymizmem, bije z tych wersów ciepło, zrozumienie, gotowość do wsparcia... dwie istoty o podobnych przeżyciach...
i ta pointa
"wypoczywamy tak
w sobie zrozpaczeni za otoczenie" (czytam "los" ,nie wiem, czy dobrze?).
Wiersz mi się bardzo podoba.
:))
Serdecznie pozdrawiam
-Krystyna.