do wsi

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zbyt dużo grzybów w barszcz? Wygląda to raczej tak, jakby Czytelnikowi nie mieściło się więcej
w głowie niż jeden, dwa obrazy :) Jeszcze raz: peelem nie tyle jest człowiek, co słońce idące nad wszystkim (ostrzące złotym lemieszem Ziemię), także nad wędrowcem.
Obraz jest ruchomy: piaszczysta droga, potem wóz i wreszcie na rozstajach, już blisko wsi
świątek, a opodal niego rozmawiające o czymś pod akacjami kobiety (w upał raczej nie pracuje się w polu). W końcu pierwsza studnia na skraju wsi. Żuraw w taki dzień wygląd jak słomka, która wydaje się wbijać jednym końcem w obłoczek wysączać z niego w wodę w głąb ziemi. Klamra - dająca ulgę naszym wędrowcom i życie wsi.

Pozdrawiam.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wcale to nie jest tylko widoczek. Wiele obrazów posiada właściwie naturę haiku
i jest obserwacją, tak jak żuraw przy studni"


o b ł
o c z
e k
/
/
/
/
/
/
s
t
u
(bez)
d
n
i
a


Ten bez zamiast akacji ;)
Pozdrawiam.

[Zofia Honey]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zachwycona klimatem (znanym z lat młodości)

Pozdrawiam

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wcale to nie jest tylko widoczek. Wiele obrazów posiada właściwie naturę haiku
i jest obserwacją, tak jak żuraw przy studni"


o b ł
o c z
e k
/
/
/
/
/
/
s
t
u
(bez)
d
n
i
a


Ten bez zamiast akacji ;)
Pozdrawiam.


tak, właśnie o tem mówiłam :)
A jednak jest to także klamra całej tej drogi - wiersza, który zaczyna się od:
"nad wszystkim musi iść słońce", a kończy na wodzie w studni, pod ziemią.
Czyli tam, gdzie "trafia" słońce po zachodzie i gdzie wszystko prędzej czy później trafia.
Pozdrawiam :)

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

"tak przecież ma być od lat" - ale chyba już nie ma? Chociaż mam pewne podejrzenia,
że jeszcze istnieją enklawy starej wsi, bo jechałem ze 3 lata temu nad morze
pociągiem pełnych dziwnych pasażerów: środek zimy a ci w gumofilcach, waciakach,
co chwila ktoś wyjmował owocowe wino i wypijał butelkę góra na dwa razy. Ba! -
chcieli nawet częstować mnie i moją Lili :)
"Wujek, czep się lepiej prondu!" odpowiadały dziewczyny na próby obcesowego podmacywania.
Z tego, co zrozumiałem, ta odświętnie ubrana społeczność jechała na przysięgę do swoich synów,
braci i chłopców :)

Pozdrawiam.

[mały_dzielny_toster]

Padłam, zmarła, powstałam.
Blaszanka wpadła zachwyt.

p.s zajrzyj na warsztat i na zetke ;)

[Almare]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Boski, ależ Ty masz siłę rażenia. a to tylko słowa, słowa, słowa...:))

[Zofia Honey]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

"tak przecież ma być od lat" - ale chyba już nie ma?
Pozdrawiam.

Jest - mam działkę w podobnym miejscu - z tyłu strumyk, z boku to, co w wierszu, z przodu (czyli od strony dojazdu) - las.

pozdrawiam serdecznie
Zosia

[a._mrozinski]

Bardzo to przyjemne...
czyżby inteligencja znów idealizowała wieś? ;)

Arek

[Bernadetta1]

rozmarzyłam sie przy tym Twoim wierszu wiesz:)?...i niewazne chyba czy widoczek czy nie...wazne ze nastraja tak jakos optymistycznie:)...tak, ze ma sie ochote przeniesc w ten swiat nawet teraz zima...moze ogrzac dłonie przy kominku w takiej typowo wiejskiej chacie?;):)pozdrawiam:)

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję :) Co do p.s. to potem zbieram bury ;)
Pozdrawiam.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Boski, ależ Ty masz siłę rażenia. a to tylko słowa, słowa, słowa...:))
Ba... kiedy są tacy, którzy odbierają je opacznie ;)


Anna zielona

Tak długo trzymałem ją za kolano, aż poczułem, jak Ziemia zwalnia na wirażu.
Na stole dygotały szklanki, obrus zamieniał się w skomplikowaną mapę Przyszłości
a papilarne linie sczytywała teraz z kompotu wypchana sowa na regale. Anna
rozchyliła bardziej uda, "zakończ mnie do rana", poprosiła bo właśnie piał kogut
i pianista w czarnym fraku oddzielał się od fortepianu,
na ścianie pojawił się pierwszy prostokąt okna.
Wtedy dotknąłem ją do żywego i w dziurce pojawiła się krew,
w dziurce pojawiła się krew, w dziurce pojawiła się krew, w dziurce pojawiła się krew,
w dziurce pojawiła się krew... Mamo, otwórz! otwórz! - wołałem szczęśliwy -
twój synek odnalazł drogę do Domu Dziecka!

Na koncercie udało mi się zwymiotować przymiotnikiem "beznadziejny".
Po prostu włożyłem w jądro siebie dwa palce i już po chwili obserwowałem
jak "beznadziejny" pływa w klozetowej wodzie, niedaleko wyspy wczorajszego obiadu.
Kiedy podpłynął zbyt blisko rzeczownika "przypadek" - spuściłem wodę
i wybiegłem nie oglądając się do tyłu na korytarz.
Właściwie wszystko jest znowu po staremu, tylko te uporczywe cienie Apokalipsy na podłodze
i idiotyczne uczucie, że nie jestem już kochankiem Anny a koniem Przewalskiego.

Wieczorem rozmawiałem z Organizatorką. Już niedługo mnie wypuszczą, uspokajała,
tylko muszę powiedzieć, na jakiej głębokości ukryłem niebieską molekułę Anny.
Tak naprawdę, jest pan najzupełniej normalny, a jedyne co nas jeszcze w panu razi,
to wylewny zwierzeń, zwłaszcza, gdy dotyczy nory osobowości.
No tak, no tak... - denerwowałem się - tylko proszę mnie nie odwoływać tak od razu
do zdrowego rozsądku!
Nad ranem, kiedy moja lewa ręka pokłóciła się z prawą o widelec i chciała ją zabić
plastikowym nożem - Organizatorka wyparła się przed lekarzami wieczornej rozmowy ze mną.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

"tak przecież ma być od lat" - ale chyba już nie ma?
Pozdrawiam.

Jest - mam działkę w podobnym miejscu - z tyłu strumyk, z boku to, co w wierszu, z przodu (czyli od strony dojazdu) - las.
Te i inne "piękne okoliczności przyrody" na szczęście jeszcze zostały :)
Natomiast zmienili się ludzie, którzy je zamieszkiwali.

Pozdrawiam.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zastanowiły mnie Twoje słowa :) Pomyślałem, że może nie tyle idealizuje się wieś,
ile minione stało się, zanim się spostrzegliśmy, nieosiągalnym ideałem.
Dziękuję i pozdrawiam.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Słomiane strzechy, łoża ze słomy,
w słomie jak drzewko ojczyzna cała...
- Dziś tylko po wsiach wszędy betony
a dzięcielina rumieńcem nie pała.

Ale w nas zapał został słomiany
i: rozdarłasty swe ruchła młodzi -
zdybie Lach Laszkę czasem u ściany,
słowem słomianym do środka wchodzi.


Pozdrawiam ;)

[Zofia Honey]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tu się zgodzę z Tobą.
Ja pamiętam z dzieciństwa sienniki, prawdziwy zapach masła robionego w domu, uczestniczenie z wypiekami na buzi w obrządku zwierząt (drób wszelaki, konie, krowy, świnki, króliki), owoce prosto z drzewa, noce w stodole na pachnącym sianie czy rżysko z radami babci: tylko tam nie chodź boso! - moje dzieci już tego nie doświadczą...

Również pozdrawiam