dzieckiem

[basia p.]

rzucając w księżyc
kamieniami raz po raz
torują sobie dzieci drogę
stąd do gwiazd

i rzekłbyś głupstwo
dzieckiem znowu być
igraszka
z wiatrem biegnąc i pod wiatr
patrzeć w lustro
dawać znak
marszcząc znów zabawnie nos
nocą uciec stąd ot tak
zadrzeć głowę
wydrwić świat
w księżyc z mocą rzucić kamień
pozwól że zanucę Ci
to co było
tak jak dawniej
zapomniana tęskność mi się śni

w dali słychać zgrzyt i pisk
metalicznych słoni tłum
karuzela nocą lśni

[PACKA]

ach...poczułam zapach pieczonej babki:) na święta lata lata temu...

[Michal Mis]

to se ne wrati a szkoda, wielka szkoda

[basia p.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

milo mi, że wzbudził tak smaczne wspomnienia:) pozdrawiam ciepło:)

[basia p.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

owszem, szkoda, ale zawsze dobrze jest mieć do czego wracać i mieć co wspominać, prawda?:)
dziękuję za odwiedziny:)

[lubię latawce]

hmmm, bardzo się wiersz nakręca, rozkręca, a pod koniec już tak pędzi, że prawie wybucha ;-)

podoba mi się puenta. reszta może zgrabna, ale oklepana i nie podoba mi się :P
pozdrawiam serdecznie i uczyń coś jeszcze z tymi "słoniami" ;)
angelika

[basia p.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

mnie też te słonie przypadły do gustu i nie zamierzam ich tak zostawić:)
dziękuję za odwiedziny:)

[Eliasz]

Bardzo się z tym wierszem
identyfikuję

[basia p.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

cieszy mnie taki odbiór, bo przecież o to, żeby wiersz przemawiał do odbiorcy, a ten mógł się z nim w jakiś sposób identyfikować, to o to przede wszystkim w tym naszym całym pisarstwie chodzi:)
pozdrawiam serdecznie:)

[Grażyna_Kudła]

Twój wiersz rozbudził we mnie jakąś tęsknotę, przeniósł mnie w inny wymiar, ten z dziecięcych lat. Strzał w dziesiątkę.