garstka

[Franka Zet]

może to czas na wiersz
księżyc jak pomarańcza
jedwabnie snują się mgły
i pora coraz starsza
zawija wszystko się
w kłębuszki kotów spod biurka
ten stary dom i my
stracone w locie piórka
już nie wiem czy moja dłoń
czy mrówki piszą na kartkach
o zmierzchu mówi się ćma
w zaćmieniu ginie słów garstka

[kasiaballou]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W wersie drugim i trzecim banalne, oklepane zwroty, w tak krótkiej formie wyjątkowo zauważalne.

Dalej lepiej i to o wiele, jednak pointa, to taki klap, brak akcentu, no i "garstka" tu i w tytule, hmmm - może tytuł inny?

Pozdrawiam:)
kasia.

[Franka Zet]

Kasiu, umyślnie zaczynałam banalnie. Peelka zastanawia się, czy w ogóle coś pisać, zaczyna nieudolnie, a potem zmierzch powoli wydobywa z niej prawdę, wcześniej polukrowaną. Nad tytułem pomyślę, na razie nic do głowy nie przychodzi, bo ten wiersz to faktycznie garstka słów :))

[Baba_Izba]

Słuchaj Kasi, Kasia dobrze prawi!
Dodam: unikaj dużej ilości zaimków w wierszu.
Dużo czytaj.
Od Ciebie tylko zależy, czy będziesz robiła postępy.

[zak stanisława]

tylko to :
w zaćmieniu ginie słów garstka
:D

[Agata_Lebek]

Wiem, że nie lubisz zmieniać Fran, ale może coś w ten deseń :

może to czas na wiersz
taki np.
księżyc jak pomarańcza
albo
jedwabnie snują się mgły

pora coraz starsza
zawija wszystko
w kłębuszki kotów spod biurka
stary dom i my
stracone w locie piórka
już nie wiem czy moja dłoń
czy mrówki piszą na kartkach
o zmierzchu ćma
w zaćmieniu giną słowa

Myślę jeszcze czym zastąpić piórka, bo tworzy się niepotrzebny rym, wrócę tu jeszcze. Buźka :)

[Franka Zet]

Agatko, dziękuję za wgląd - miał być rymowany i miał być takim wiersz sklejającym się naiwnie z naiwnych słów, póki zmierczch (starość, dojrzałość) nie nie doda kilku słów bardziej ważnych. Wiersz, który zsuwa się z kolan i nie wiesz, czy się po niego schylisz. Pozdrawiam:)
Stasiu, Babo - ten wierszyk nie ma wielu miłośników, ale ja go lubię, może za tę garstkę słów. Dziękuję i zapraszam jak by co znów.

[Baba_Izba]

Niektóre wiersze darzy się szczególnym sentymentem,
każdy ma takie - nie do ruszenia.
Są jak nasze dzieci; troszeńkę nieznośne, niedojrzałe a bardzo kochane!
Myślę, że Cię rozumiem,
serdeczności
baba