Gdyby tylko nasza rozmowa szumiała na wietrze

[Grzegorz_Kulesza]

Gdyby tylko nasza rozmowa szumiała na wietrze
To twarze dumne szukające puenty
Oplotło by szczęśliwe jesienne powietrze
Staruszek świat czułością dotknięty
Uniósłby słowa ponad zmysłów aksamit
A czuła nadzieja nieświadomie zbudzona
Poszybowała by pod nieba jasny błękit

Szukałbym piękna w wolności słowa
I uczuć twarzy twojej zmysłowości
Gdyby tylko moja marzeń pełna głowa
Usłyszałabym choć jedno słowo Twojej pomysłowości

[stokrotki w rosole]

twoja pomysłowość? to interesujące.

[nAzGuL22]

Rymowane niekonsekwentnie, co widać w trzech wersach pierwszej strofy. Brak konsekwencji, jak rymować to od a do zet.

Tekst bardzo górnolotny. Do tego niepotrzebne powtórzenie tytułu, a przynajmniej nie w tak bliskiej odległości.

[Rymianka]

Ja bardzo przepraszam Autora, ale nic nie rozumiem... Proszę jaśniej.

[Grzegorz_Kulesza]

Cieszę się bardzo z tak przyjaznego przyjęcia mojego wiersza!!!Jak widać nawet teksty niejasne nie pozostają jedynie tajemnicą czytelniczą ale są również czytelne dla innych autorów.

[u]stokrotki w rosole[/u] potrafisz pocieszyć strapionego a nawet zaznaczyć, że wiersz wywołuje pewnego rodzaju zainteresowanie co mnie bardzo cieszy pozdrawiam ciepło.

[u]nAzGuL22[/u] jak zwykle naniosłeś swoje krytyczne uwagi z których czasami korzystam.

[u]Rymianka[/u] która nawet w dość przewrotny sposób podejmuje pewnego rodzaju grę intelektualną z autorem.Już wyjaśniam Wiersz mówi o pewnej niebanalnej prawdzie mianowicie: dzięki rozmowie nasze myśli uskrzydlają się.Nadzieja na spełnienie przynajmniej niektórych pragnień staję się bardziej realna.
Tylko dzięki rozmowie dwoje osób potrafi stać się osobami bliskimi które rozumieją się na wzajem. Takie przemyślenie było przyczyną powstania tego wiersza.
Dlatego dziękuje za komentarze i próby dialogu z Autorem które cieszą mnie podwójnie gdyż wiersz miał wywołać dialog.

[Rymianka]

Dziękuję.