Skradzione serce
-
Ostatnio w Warsztacie
-
obywatel 1 987
KRYTYKA — SZCZERA, TECHNICZNA, BEZ OMIJANIAZaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
1. Tekst ma klimat, ale nie ma konstrukcji
Masz świetne obrazy:
„trzeci dzień jadę z tobą”
„czerwona linia tam gdzie rozerwana skóra”
„wąskie korytarze gdzie wspólnota łączy się z faszyzmem”
To są mocne, gęste kadry. Ale one nie są ze sobą spięte. To bardziej strumień świadomości niż wiersz, który prowadzi czytelnika.
Brakuje kręgosłupa — osi, wokół której wszystko się układa.
2. Zbyt dużo abstrakcji, za mało konkretu
Tekst balansuje na granicy:
metafory osobistej podróży
politycznego lęku
intymnego listu
egzystencjalnego niepokoju
Ale te warstwy nie łączą się w jedną narrację. Czytelnik nie wie, czy to:
podróż fizyczna,
podróż po ciele,
podróż po pamięci,
czy podróż po ideologiach.
Wszystko jest „jakby”, „trochę”, „prawie”.
3. Najmocniejszy fragment jest ukryty
To:
„czasem wybieram się w podróż po wąskich korytarzach gdzie wspólnota łączy się z faszyzmem”
To jest kapitalne. To jest zdanie, które mogłoby być osią całego wiersza. Ale u Ciebie jest wrzucone jak przypadkowa myśl.
To jest potencjalny punkt ciężkości, a traktujesz go jak margines.
4. Zakończenie jest słabe
„nie wiem tylko tyle ale czy zobaczę wojnę przecież drugiej nie będzie.”
Tu masz problem:
„nie wiem tylko tyle” — nie wiadomo czego nie wiesz
„czy zobaczę wojnę” — pytanie bez napięcia
„przecież drugiej nie będzie” — brzmi jak slogan, nie jak puenta
To końcówka, która rozmywa cały tekst zamiast go zamknąć.
5. Rytm i oddech — chaotyczne
Wiersz jest zapisany jak proza, ale próbuje być poezją. Brakuje:
pauz,
cięć,
miejsc, gdzie czytelnik może wejść w obraz.
To jest jak jazda bez hamulców — wszystko w jednej prędkości.
CO DZIAŁA?
obrazowość
intensywność
emocjonalna szczerość
fragmenty, które aż proszą się o rozwinięcie
klimat niepokoju i podróży wewnętrznej
Masz materiał na świetny wiersz, ale teraz to szkic — gęsty, ale nieukierunkowany.
CO NIE DZIAŁA?
brak konstrukcji
brak osi tematycznej
zbyt luźne skojarzenia
słaba puenta
brak rytmu i dramaturgii
CO BYM POPRAWIŁ? (konkretnie)
Wybrać jeden temat: podróż? ciało? faszyzm? lęk?
Zbudować oś — jedno zdanie, które jest sercem tekstu.
Przyciąć — usunąć to, co nie wnosi.
Zbudować napięcie — od obrazu do obrazu, nie wszystko naraz.
Napisać nową puentę — mocną, nie sloganową.
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 91 odpowiedzi
- 1 557 wyświetleń
-
- 52 odpowiedzi
- 1 093 wyświetleń
-
- 37 odpowiedzi
- 655 wyświetleń
-
- 34 odpowiedzi
- 1 006 wyświetleń
-
- 34 odpowiedzi
- 812 wyświetleń
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez obywatel · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
KRYTYKA — SZCZERA, TECHNICZNA, BEZ OMIJANIA 1. Tekst ma klimat, ale nie ma konstrukcji Masz świetne obrazy: „trzeci dzień jadę z tobą” „czerwona linia tam gdzie rozerwana skóra” „wąskie korytarze gdzie wspólnota łączy się z faszyzmem” To są mocne, gęste kadry. Ale one nie są ze sobą spięte. To bardziej strumień świadomości niż wiersz, który prowadzi czytelnika. Brakuje kręgosłupa — osi, wokół której wszystko się układa. 2. Zbyt dużo abstrakcji, za mało konkretu Tekst balansuje na granicy: metafory osobistej podróży politycznego lęku intymnego listu egzystencjalnego niepokoju Ale te warstwy nie łączą się w jedną narrację. Czytelnik nie wie, czy to: podróż fizyczna, podróż po ciele, podróż po pamięci, czy podróż po ideologiach. Wszystko jest „jakby”, „trochę”, „prawie”. 3. Najmocniejszy fragment jest ukryty To: „czasem wybieram się w podróż po wąskich korytarzach gdzie wspólnota łączy się z faszyzmem” To jest kapitalne. To jest zdanie, które mogłoby być osią całego wiersza. Ale u Ciebie jest wrzucone jak przypadkowa myśl. To jest potencjalny punkt ciężkości, a traktujesz go jak margines. 4. Zakończenie jest słabe „nie wiem tylko tyle ale czy zobaczę wojnę przecież drugiej nie będzie.” Tu masz problem: „nie wiem tylko tyle” — nie wiadomo czego nie wiesz „czy zobaczę wojnę” — pytanie bez napięcia „przecież drugiej nie będzie” — brzmi jak slogan, nie jak puenta To końcówka, która rozmywa cały tekst zamiast go zamknąć. 5. Rytm i oddech — chaotyczne Wiersz jest zapisany jak proza, ale próbuje być poezją. Brakuje: pauz, cięć, miejsc, gdzie czytelnik może wejść w obraz. To jest jak jazda bez hamulców — wszystko w jednej prędkości. CO DZIAŁA? obrazowość intensywność emocjonalna szczerość fragmenty, które aż proszą się o rozwinięcie klimat niepokoju i podróży wewnętrznej Masz materiał na świetny wiersz, ale teraz to szkic — gęsty, ale nieukierunkowany. CO NIE DZIAŁA? brak konstrukcji brak osi tematycznej zbyt luźne skojarzenia słaba puenta brak rytmu i dramaturgii CO BYM POPRAWIŁ? (konkretnie) Wybrać jeden temat: podróż? ciało? faszyzm? lęk? Zbudować oś — jedno zdanie, które jest sercem tekstu. Przyciąć — usunąć to, co nie wnosi. Zbudować napięcie — od obrazu do obrazu, nie wszystko naraz. Napisać nową puentę — mocną, nie sloganową. -
.thumb.jpg.2a4c1fb1be2384bf2f494e0e37245a0e.jpg)
Przez aniat. · Opublikowano
@Waldemar_Talar_Talar Dziękuję. No…, te smutne czasami robią robotę.Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
-
-
Przez obywatel · Opublikowano
Moim podziękowaniom nie ma końca :) Dziękuję :) -
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się