Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Haniu,
wielu wieszczy cierpiało na niezrozumienie.
czy ta akceptacja jest tak koniecznie potrzebna??
pisz i się nie przejmuj, pisanie ewoluuje, sama się przekonasz.

buziaki
/bea
  • Odpowiedzi 204
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




pisz i się nie przejmuj, pisanie ewoluuje, sama się przekonasz.

buziaki
/bea

oczywiście masz rację. tylko w niektórych przypadkach to równia pochyła.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


To teraz leć na Nieszufladę, tam też nikt nie patyczkuje się z gniotami. Na Jest Liricznie to samo.
Na Rynsztoku nawet się nie wychylaj, od razu ostrzegam. Twoją obroną byłoby wysłanie dobrego wiersza, tymczasem po raz kolejny wstawiłeś tego gniota nie pozostawiając złudzeń co do braku taktu i dobrego wychowania i okazując uczestnikom Forum brak szacunku.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



faktycznie chyba lepiej zmienić portal, bo to żadna przyjemność być po chamsku opluwanym.
tępogłowi nic nie rozumieją, kompletnie nic. brak wychowania. ciekawe jak funkcjonują w domu i w szkole. trusie, które wyżywają się na portalach...
szkoda gadać, jak do ściany. normalny beton.

dzięki za pomyślność,
życzę cierpliwości i przyjemności z pisania wierszy :)
/bea
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



faktycznie chyba lepiej zmienić portal, bo to żadna przyjemność być po chamsku opluwanym.
tępogłowi nic nie rozumieją, kompletnie nic. brak wychowania. ciekawe jak funkcjonują w domu i w szkole. trusie, które wyżywają się na portalach...
szkoda gadać, jak do ściany. normalny beton.

dzięki za pomyślność,
życzę cierpliwości i przyjemności z pisania wierszy :)
/bea

Wychowanie polega na głaskaniu autorów marnych wierszy? ;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


no i tym wpisem, bea, pokazałaś swoją beznadzieję
miałam do ciebie pewne złudzenie, widzę to teraz

ale co tam, niech sobie gada i myśli, jeśli już się tak wysila, co chce, ta tępogłowa Tova,

nie pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Bea nie wygląda na dorosłą osobę. Albo jest psychicznie niezrównoważona -
jak nic jakaś przepracowana polonistka.

;D
dyskryminujesz zaczytane, seksowne nauczycielki? To się nie godzi.

Ja nabrałem szacunku do tego zawodu w liceum, bo moja pani od polskiego... była... hmmm... powiedzmy delikatnie: obiektem moich młodzieńczych żądz ;)

Nie pozostaje mi nic innego jak zaprotestować!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Bea nie wygląda na dorosłą osobę. Albo jest psychicznie niezrównoważona -
jak nic jakaś przepracowana polonistka.

;D
dyskryminujesz zaczytane, seksowne nauczycielki? To się nie godzi.

Ja nabrałem szacunku do tego zawodu w liceum, bo moja pani od polskiego... była... hmmm... powiedzmy delikatnie: obiektem moich młodzieńczych żądz ;)

Nie pozostaje mi nic innego jak zaprotestować!
Wiem, że się narażam, ale podaję to ze swojego doświadczenia: moja polonistka
pewnego razu sfiksowała w czasie lekcji. W filmie "Dzień świra" Konrad także wciela się
w postać takiego znerwicowanego polonisty - w końcu skądś wzięło się przekleństwo:
"Obyś cudze dzieci musiał uczyć!"
Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



faktycznie chyba lepiej zmienić portal, bo to żadna przyjemność być po chamsku opluwanym.
tępogłowi nic nie rozumieją, kompletnie nic. brak wychowania. ciekawe jak funkcjonują w domu i w szkole. trusie, które wyżywają się na portalach...
szkoda gadać, jak do ściany. normalny beton.

dzięki za pomyślność,
życzę cierpliwości i przyjemności z pisania wierszy :)
/bea

Wychowanie polega na głaskaniu autorów marnych wierszy? ;)

na pewno nie na opluwaniu :)
uważasz, że ludzie piszący mają ułomną percepcję i nie rozumieją zwykłych słów?
że zwracać się trzeba jak do parterowego tępogłowego?
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


no i tym wpisem, bea, pokazałaś swoją beznadzieję
miałam do ciebie pewne złudzenie, widzę to teraz

ale co tam, niech sobie gada i myśli, jeśli już się tak wysila, co chce, ta tępogłowa Tova,

nie pozdrawiam


...poczucie tożsamości, godności i kredyt zaufania wobec anonimowych użytkowników portalu.. ale co ja tam będę nudzić, przecież nauczyliście mnie, jakim językiem się z wami rozmawia. złudzenia mówisz, moje też jakoś się rozwiały.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Waldemar_Talar_Talar Całkowicie się zgadzam, ale teraz ludzie jakby mniej odporni i niejednemu w / po jednej złej chwili wali się świat. Pozdrawiam
    • @Waldemar_Talar_Talar Nasze życie jest wszystkim, co mamy, a nie jest tylko nasze. Nikt z nas nie zdoła się go dokładnie nauczyć - skoro żyjemy pierwszy raz. Wszystko co nas w nim spotyka jest "przyprawą istnienia", darem - tak cierpienie, jak szczęście. Cieszmy się, że zostaliśmy zaproszeni na tę ucztę... przez Kogoś. Pozdrawiam Serdecznie :-)
    • Molo było niewielkie. Pełne gnilnych glonów,  rozprutych desek  i wymytych przez fale kłód, mających utrzymywać konstrukcję w całości. Czuć było pod gołą stopą  każdą zmianę natężenia wody, każdy silniejszy podmuch wiatru, każdy ruch piasku na dnie. Było mi tu swojsko. Niestabilnie i wrogo. Nawet balustrada była cała we rdzy. Siedziała na niej grupka rybitw. Rozmawiały w ptasim języku, przekrzykując się nawzajem, niczym emerytki osiadłe przez cały dzień na parkowej ławce. Gdy tylko się zbliżyłem ucichły, obrzucając mnie nienawistnym spojrzeniem. Zerwały się do lotu skrzecząc dziko. Rozpostarły swe skrzydła  nad samym lustrem tafli. Dopiero w połowie toni, wzbiły się w nisko osadzone chmury. Zniknęły mi z oczu. Moim żywiołem nie jest woda ani powietrze. Jest nim ogień rozpalający pokłady nieskończonej samotności i odseparowania. Jest nim ziemia. Doskonale zimna i wilgotna. Pokryta mchem, koniczyną i robactwem. Mam nadzieję, że kiedyś mnie przyjmie. Moje zastygłe w śmierci ciało  i bladą, sosnową trumnę. Żaby wesoło rechotały  w przybrzeżnych szuwarach. Czasami ryba wzburzyła wodę, łaknąc w swe skrzela,  dawki ożywczego tlenu. To znów liść zniesiony tu  przez północne podmuchy  osunął się z gracją na falę. Był suchy i martwy a jednak mimo wszystko drwił sobie z tego. Nie zamierzał tonąć. Przeciwnie. Tańczył w tę i z powrotem, próbując się przystosować  do energii i klimatu nowego miejsca. Ważki obsiadły wodne pałki i lilie. Drzemały w cieple sierpniowego upału. Nawet drapieżnikom należał się wolny dzień. Urlop od instynktu zabójcy. Rodzina kaczek podpłynęła bezgłośnie. Zadzierały łepki ku mnie, czekając na porcję suchego chleba. Dla nich to trucizna. A ja nie jestem mordercą. Wyobraziłem sobie siebie w wodzie, patrzącego na Ciebie jak te kaczki. Prosiłbym o koło ratunkowe. Ale dla mnie ratunek to trucizna. Nie potrafię pływać w tej mętnej zupie, którą nazywa się życiem. Utonąłbym na Twoich oczach. Z korzyścią dla obojga. Na plaży opodal zebrał się już mały tłum. Byłaś tam i Ty. Leżałaś na niebieskim kocu, ubrana w piękny dwuczęściowy, biały kostium. Uwielbiasz lato, wodę i słońce. Kochasz życie. Opalanie swych doskonałych krągłości. Błogość zatrzymania chwili relaksu. Kochasz być dopieszczona naturą. Całowana promykami. Muskana letnią bryzą. A mnie dzień boli, nęka, zabija. Wygania mnie w cień, noc  w niespokojny, koszmarny sen. Słońce mnie rani.  Oślepia. Wiatr przynosi podszepty o rychłym końcu. Jak można nie lubić lata? Jak widać. Trupy wolą mgły listopadowe. Przenikliwe, wilgotne zimno. Zamiecie, zawieje i dobrotliwe,  szczere łzy deszczu. Dłonie i stopy kostnieją wtedy na dobre a serce zamiera w piersi. Obiecałem Ci  wieczorny spacer po promenadzie. Kolację, lody i kwiaty. Dla Ciebie te najpiękniejsze. Dla mnie te złe. Są moją obsesją i inspiracją. Piękno które gnije na moich oczach. Wszystko wokół wspaniale gnije, bo życie jest jedynie  skuteczną do bólu trucizną.  
    • Zabrali Ci parasol chociaż pada deszcz potykasz się o krople  które są jak kamienie.    Nie masz siły iść dalej wszystko jest przeciwko  nawet niebo nie pomaga.   Na prawo i lewo rozrzucasz myśli wszędzie ich pełno zaznaczasz nimi swój teren.   Nie będą Cię widzieć i nie usłyszą krzyczysz głośno Twój głos  znika gdzieś w zaroślach.   Tam gdzie kwitną kwiaty podsycasz rośliny swoimi łzami  jesteś jak lód który topnieje.   Czas zatacza koło idziesz razem z nim dlaczego tak daleko i dlaczego nie wracasz.   Krople rosy zamienione w deszcz ogromne jak głazy i twarde jak lód kiedyś stopnieją Ty razem z nimi.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...