Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Już zniewieściałych nie odnajdziesz parków
i się liść w złoto więcej nie ubierze
zapomni jesień rozsypać kasztanów
a wiatr swym szumem odmówić pacierze.

Zgubionych kroków nikt więcej nie odda
a odcisk buta utonie w kałuży
i już kapryśna nie będzie pogoda
i nikt nie będzie z lotu ptaków wróżyć

Zbyt idealny jest już świat wczorajszy
ni jedna zmarszczka nie wzburza mu twarzy
kiedy zmęczony zasypia w zegarze

A o dwunastej kukułka zakuka
ostatnie echo jesieni ostatniej
zastygłe wśrodku - w pamięci o ludziach!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


to zniewieściałe w diabły bym wyrzucił
albo inaczej choć ubrał Adolfie
wśrodku odlepił (w przed ś) i solferz
w tak piękną jesień poćwiczył zanucił
;)
Pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


to zniewieściałe w diabły bym wyrzucił
albo inaczej choć ubrał Adolfie
wśrodku odlepił (w przed ś) i solferz
w tak piękną jesień poćwiczył zanucił
;)
Pozdrawiam

:) no i kolejny wierszyk ;)
z tym zniewieściałym nie przejdzie, wiem, że dziwnie brzmi, ale wymyśliłem to dzisiaj chcąc podkreścić bajecnzość, kolrowość, zmysłowość parku jesiennego :)

jeszcze isę zastanowię, tylko czemu solfez, czyzby mąło meoldyjny był ten :)

pozdr.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Nie, jest bardzo melodyjny... aż mi się solfeż przez (o zgrozo) "rz" napisało ;)) Jednym słowem czytasz tę jesień, jak z nut. Ale wrócę do "zniewieściałości"
Jasne, zrobisz, jak chcesz. Dla mnie to określenie ma raczej pejoratywny posmak, dlatego jakoś nie pasuje mi do dalszej części wiersza.
Zresztą porównaj, co sam napisałeś:
"bajecnzość, kolrowość, zmysłowość"... kobiecość. :)

Zniewieściałość (?) odnosi się do... jakby niepełnej męskości - mówiąc delikatnie. Chcesz powiedzieć, że w skrajnych przypadkach park może przypominać transwestytę? ;* hihihi
No dobra, nie ftrancam się. :)
Do miłego.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witaj Adolfie, śliczny wiersz, wymaga jednak parę drobnych zmian.
Ponieważ moje odczucia zbiegają się z odczuciami Tych, co znają się
lepiej ode mnie, spróbowałam, nie znaczy to jednak, że tak ma być
- jak sami wiemy; nigdy nie jest tak, żeby nie mogło być lepiej.
Wyeliminowałam kilka zaimków, niewiele poza tym. Sam się
zorientujesz:

"już malowniczych nie odnajdziesz parków
i liść się w stare złoto nie ubierze
zapomni jesień rozsypać kasztanów
a wiatr poszumem odmówić pacierze

zgubionych kroków minione nie odda
a odcisk buta utonie w kałuży
więcej kapryśna nie będzie pogoda
i nikt nie zechce z lotu ptaków wróżyć

zbyt idealny tamten świat wczorajszy
ni jedna zmarszczka nie szpeci mu twarzy
kiedy zmęczony zasypia w zegarze

a o dwunastej kukułka zakuka
ostatnie echo jesieni ostatniej
zastygłe w środku - pamięci o ludziach"

Dla mnie - to naprawdę, baaardzo piękny wiersz!
Serdecznie Cię pozdrawiam i gratuluję!
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witaj Adolfie, śliczny wiersz, wymaga jednak parę drobnych zmian.
Ponieważ moje odczucia zbiegają się z odczuciami Tych, co znają się
lepiej ode mnie, spróbowałam, nie znaczy to jednak, że tak ma być
- jak sami wiemy; nigdy nie jest tak, żeby nie mogło być lepiej.
Wyeliminowałam kilka zaimków, niewiele poza tym. Sam się
zorientujesz:

"już malowniczych nie odnajdziesz parków
i liść się w stare złoto nie ubierze
zapomni jesień rozsypać kasztanów
a wiatr poszumem odmówić pacierze

zgubionych kroków minione nie odda
a odcisk buta utonie w kałuży
więcej kapryśna nie będzie pogoda
i nikt nie zechce z lotu ptaków wróżyć

zbyt idealny tamten świat wczorajszy
ni jedna zmarszczka nie szpeci mu twarzy
kiedy zmęczony zasypia w zegarze

a o dwunastej kukułka zakuka
ostatnie echo jesieni ostatniej
zastygłe w środku - pamięci o ludziach"

Dla mnie - to naprawdę, baaardzo piękny wiersz!
Serdecznie Cię pozdrawiam i gratuluję!
- baba

Hmm przmeslałem wszystko i tylko w jednym się nie zgodże, zostawię jednak to "więcej" w pierwszej strofie, ob ładnie isę zgrywea z "jesień" i wspomaga melodyka, natomiast resze uwzględniam i wyszło takie: ( a i zostawiam zniewieściałych bo mi jakoś tak pasuje do ubrawio9nych jesienią parków)



Już zniewieściałych nie odnajdziesz parków
i się liść w złoto więcej nie ubierze
zapomni jesień rozsypać kasztanów
a wiatr poszumem odmówić pacierze.

Zgubionych kroków minione nie odda
a odcisk buta utonie w kałuży
i już kapryśna nie będzie pogoda
i nikt nie zechce z lotu ptaków wróżyć

Zbyt idealny tamten świat wczorajszy
ni jedna zmarszczka nie wzburza mu twarzy
kiedy zmęczony zasypia w zegarze

A o dwunastej kukułka zakuka
ostatnie echo jesieni ostatniej
zastygłe wśrodku - pamięci o ludziach!

dzięki zawgląd i cenne rasdy

pozdr.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Droga Weno, odeszłaś ode mnie tak daleko, że mogę dotknąć twojej nieobecności. Czekam na ciebie z utęsknieniem, a ty przychodzisz tylko po dragach, jak ten "przyjaciel", który nie dość, że nie poda ci ręki, to jeszcze zepchnie cię ze szczytu. Kiedyś byłyśmy blisko, a teraz nie wiem, gdzie jesteś i komu pomagasz. Co sprawiło, że jestem ciebie niegodna? Ile modlitw muszę do ciebie wznosić, byś chciała znów ze mną pracować? Tęsknię za tobą. Boję się, że już nie wrócisz. Boże, nie umiem nawet napisać tego głupiego listu, skoro cię nie ma. Bez ciebie jestem nikim, bezwartościowym zlepkiem mięśni i płonnych myśli. To ty nadawałaś sens mojemu istnieniu, bez ciebie wszystko jest takie bezbarwne. Mogłabym nazwać cię suką, powiedzieć, że jesteś wybiórcza. Ale to nieprawda. Pozbyłam się ciebie, nie do końca umyślnie i zostałam sama, z gorzkim posmakiem żalu na języku.Wierzę, że jeszcze wrócisz. Czekam tu na ciebie i nigdzie się nie wybieram. Jestem ci wierna, potrzebuję cię i tobie powierzam życie. Wróć do mnie, proszę, i zostań ze mną póki śmierć nas nie rozłączy.
    • @Alicja_Wysocka Staram się, ale czasami mi nie wychodzi. :))To przy Twoich wierszach łagodnieję. Niekiedy poezja łagodzi moje emocje. :)
    • @infelia   Zabawne! Ale Gośka powinna być przywołana do porządku! Nazywać przy dzieciach ich ojca bałwanem i do tego starym i głupim - to jak strzelić sobie w kolano -  porażka wychowawcza. Już widzę, jaki ojciec w ich oczach będzie miał szacunek! Samo życie!
    • @Christine Jednak jesteś milutka :)

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Christine Zapraszam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...