Pieta Drogi-trzydzieści lat później

[janusz_pyzinski]

miejsce nasze nie tu i nie nasz czas
tu tylko droga-dzieży zaczyn
uświęcający chleb
Ty byłeś Drogą i Ojcem na drodze
i bólem i promieniem słońca
milionami ścieżek-składnikiem dróg
pytaniem dokąd i odpowiedzią
jak zrozumieć bliskość stajenki do krzyża
i Krzyż
byłeś pomiędzy Wiarą i Nadzieją
Miłością krzyżującą dni
Słowem kalwaryjskich dróżek
chwytającym przemijanie w dłonie
by nie bać się

wszystkim się zdawało że do Boga daleko
a Bóg tak blisko był
na dobrze oświetlonej miasta drodze
gdy my śniliśmy rozległy sen
więc wybacz Ojcze ślepoty grzech
nie nasz tu czas i miejsce
choć Giewont jeszcze
podziwia panoramę Twoich słów

dziś gdy odszedłeś zapamiętuję Twoją twarz
wyuczoną na pamięć pielgrzymkę
dwudziestu sześciu lat
chleba skibkę Dobra smak
cieszę się i cierpię
lękliwą ikoną kruchości szkła trwam
prowadzisz mnie za rękę
wierzę
przecież zostawiłeś znak

nie wypatruję już zbuntowanych jeźdzców
egoizmu stygmatów
Ty jesteś Drogą i Pietą

[Marcin Gałkowski]

patetyczne. rozumiem, że to podyktowane tematyką wiersza, ale jednak trochę za dużo tego.
coś by dało się z niego wyłowić, ale ogólnie strasznie przegadany. a to zdecydowanie działa na jego niekorzyść. gdyby to ścieśnić, pociąć, wyłuskać tylko te najlepsze fragmenty i zamknąć je w kilku wersach, mogłoby być całkiem zgrabnie, a tak to wszystko tonie w zalewie zbędnych słów.
pozdrawiam

[Michał_Kućmierz]

Jeżeli wiersz ten adresujesz do Wojtyły (a ja tak właśnie zrozumiałem), to pisząc "Ty jesteś Drogą..." popełniasz, w myśl prawa kanonicznego herezję. Ja tak myślę.
Z całym szacunkiem dla Karola Wojtyły, dziwi mnie ten kult, który prowadzi do tego typu wynaturzeń. Papież jest epigonem nauki Chrystusa i nikt nie powinien o tym zapominać Ave! M.

[Franka Zet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zgadzam się, a wiersz przyciężki w tej apoteozie.