zaczynienie

[Marek Barecki]

powiesz tak ,rzeczesz lepkie androny
łyknę ,znam siebie od dna
rozpalę serca miech
niosąc w ofierze rozum,wrażliwoty kłos
całość tchnienia co czyni pokoju aurę

pokiwasz głową
obejmę ciało twe
służalczo zakotwiczę dłoni cyrograf
będziesz mamić,zdradę knuć
czas wznieci łunę namiętności
mdłości niszczących sacrum
dzieła na hańbę niebios zaczynioną

powiem już ,odrzeknę nie starczy sił
porzucę każdą z możliwych dróg uratunku
i wiem,ukatrupisz naszość
zarżniesz co naszło
trwa
najdzie o brzasku dnia
znam cię
znam myśli twe
wiem gdzie byłaś każdej godziny swego trwania
tu i tam