Elegia na wypadki samochodowe /ukońcozne/

[adolf]

Ulica pchała ich w dal, do przodu
auto chcąc zepchnąć ze swoich pleców
garbił się asfalt i na kształt schodów
szal tworzył szary chcąc dać go niebu.

A po tych schodach księżyc zbledniały
Powoli schodził szturchając drzewa
Pchając wierzchołki – by się kłaniały
Była to lasów nie-przepowiednia!

Igiełki świerków kłuły powietrze
„Zepchnij ich wietrze dalej od nas”
I nastawiały gałązki-miecze
Mając za stróża mur z kory tarcz!

Któż wtedy wiedział - któż wtedy żył,
gdy krople deszczu, nasiona nieba
biły tak cicho w twarzyczki szyb,
że świt ich ciemniał, gdy nasz rozbrzmiewał?

I droga znikąd, ziemi źrenica
nie chciała ujrzeć - dać spojrzeć im
wtem się skończyła: "Patrz droga znika!"
niepowiedziane brzmi zdanie ich.

W oczach latarni gasły już łezki
Jeszcze sekundę trwał światła krzyk
Lecz dzień już wstawał, i nowe freski
Układał z ludzi – Bóg, lecz nie z nich!

Bo z kręgosłupa współczesnych miast -
który unosi państw gospodarkę
nagle po cichu auto ktoś skradł
"Gdzież jest ta droga? Zaraz ją znajdę"

Bo jakże trudno przytrzymać jest -
zbyt rozpędzone rozmyte koło
ja próbowałem - daremny gest
nikt nie zatrzyma, choć chciałby - mową!

Oni zamarli w bursztynie złotym,
co jest stopionym wszech-czasów duchem -
i drgnąć nie mogą choć jednym ruchem!
Ruchu drugiego nie mogą zrobić.

Tej gry reguła znana im była
choć nie w ich ręce wrzucono kość
A może gra się tylko przyśniła –
A oni rzekli: „mamy już dość”

Byłem tam rankiem, gdy mleczarz mleko
jak chmury białe rozwoził świeże
O szóstej przyjazd, mieli być wreszcie -
Lecz jeszcze nie ma - gdzie są -
daleko...

[zak stanisława]

adolfie, wprowadzasz wiele ciekawych metafor, ale czytajac ogarnal mnie jakis chaos, niektore zdania sa nie gramatyczne np
jak chmury białe rozwoził świeże

dziwnie brzmi, prawda? a te kratki, po co one?
w sumie dylby to dobry wiersz ale naladowany dziwnosciami
ale to tylko moje takie tam moze inni inaczej odbiora
pozdrawiam cieplo

[lubię latawce]

adolfie, wprowadzasz wiele ciekawych znaczków ;P

[Hania K.]

Coś między Norwidem a Słowackim, sam szczyt mistrzostwa Poezji, danej nam łaskawie przez geniusza Adolfa.

Hania.

[adolf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Prosże nie bluźnić i nie porowwnywac moich wypocin z dziełami Mistrzów!

[adolf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zdaje mi się, żwe brak przecinkawprowadizł ten absurdzik :DDD poprawię, dizeki zawgląd i może racją, że troce zbyt wydziwowane, jeszcze pomyśle dzięki :)

pozdr.

[adolf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

taaa adolfy są znane z wprowadzania znaczków :PPP

dzięki zawgląd.

pozdr.

[Hania K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Prosże nie bluźnić i nie porowwnywac moich wypocin z dziełami Mistrzów!

Ale dlaczego? Dla arcymistrzów i geniuszów nie ma skali porównawczej, rodzi się pytanie, czy wypociny Norwida można porównywać z perłami Adlofa.

[adolf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Prosże nie bluźnić i nie porowwnywac moich wypocin z dziełami Mistrzów!

Ale dlaczego? Dla arcymistrzów i geniuszów nie ma skali porównawczej, rodzi się pytanie, czy wypociny Norwida można porównywać z perłami Adlofa.

Precz Szatanie ;PPP ! W mojej obecności nie życze sobie takich herezji, jak pani chce może to sobie pisac, ropzowiadąc - wolna wola, teraz Adolfa już nie ma wieć może pani robić co chce (a tak nawiasem mówiąc, to robić to, co, chce żeby pani robiła finansjera, ale to inna sprawa ;P) żaden z moich wierszy nawet kawałeczkiem nie dorównuje poezji Mistrzów, a mowienie, że moja są lepsze to obraza i ich i mnie.

pozdr.

[Hania K.]

adolf

A figa! Nie można odegnać Anioła, a Anioł nie myli się w ocenie i doskonale wie, kto jest mistrzem. Zresztą bycie 5 Wieszczem (a pod względem geniuszu 1) to nie żadna tam skromność.
WIWAT ADOLF!!!
WIWAT ADOLF

A cała reszta to marny pył i proch.

Hania.

[kasiaballou]

Ha, długawy, nie lubię zbyt rozbudowanych form - gubię się i nie pamiętam całości przekazu, ale to moja, indywidualna niemoc. Przeczytałam kilka razy i teraz jestem pod wrażeniem, chociaż nie gustuję w takich wierszach - PLUSUJĘ, widząc, że umiejętnie wbijasz się w nową, bardziej współczesną tematykę - dobry jesteś, w tym swoim stylu - to muszę Ci przyznać.
Pozdrówki :)
kasia.

[adolf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

no właśnie, tyle, że pani jest tylko: Aniołem a ja jako Arcy^100-Anioł-wiem jeszcze więcej i wiem, że się pani myli i oni sa lepsi heheh

pozdr.

[adolf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzięki zawlgąd ;)

no cóż, poezja /nawet archaiczna/ ma dotyczyć świata gdzie żyjemy :), Słowacki pisał inaczje bo żył w innym swiecie, tak samo ja mam pisac w świecie, wk órym żyje, mogę archaizowąc, podnosić cyz inne takie, ale świat ma byc mój (w końcu Kordian dział się w czasach Słowackiego a nie w jakimś średnioweiczu)

dzięki za wgląd i pozd.r

[adolf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzięki zawlgąd ;)

no cóż, poezja /nawet archaiczna/ ma dotyczyć świata gdzie żyjemy :), Słowacki pisał inaczje bo żył w innym swiecie, tak samo ja mam pisac w świecie, wk órym żyje, mogę archaizowąc, podnosić cyz inne takie, ale świat ma byc mój (w końcu Kordian dział się w czasach Słowackiego a nie w jakimś średnioweiczu)

dzięki za wgląd i pozd.r

[Hania K.]

adolf

jak Adolf wystawia wiersz, to cała rodzina ma święto, wszyscy czytamy i czytamy i bijemy brawo, a przy innych smiertelnie się nudzimy (pomijając CzarnegoTulipana, który też jest mistrzem słowa).

Hania.

[Boskie Kalosze]

Ładny wiersz, właściwie to taka ballada drogi. Ale czy ukończona?
Troszkę za bardzo się to jeszcze rozjeżdża, w sumie nawet do haiku można
by w ten sposób dodawać kilkadziesiąt zwrotek :)
Warto by spiąć źrenicę z czymś na końcu, czy mleczarza z przedświtem:

Byłem tam rankiem, gdy mleczarz mleko
jak chmury białe rozwoził świeże

bo przecież rano chmury są purpurowe. Puenta też jakaś taka... zwyczajna.
Daleko... każdy tak pomyśli, zwłaszcza Hania :) A trzeba właśnie na odwrót,
jako poeta powinieneś nam pokazywać rzeczy zwykłe w innym świetle.
Albo Jezus... Adolfie, czemu nie ma nagle nic o Jezusie?!
Ale ogólnie jest naprawdę bardzo dobrze, odkąd zagoniłem Cię do pracy nad
samokontrolą poczynając od uważania na błędy ortograficzne, odtąd co dzień jest lepiej.
A jak wobec tego czytam Twój wiersz, stosując się mniej więcej do tego
co napisałem powyżej? Coś w tym rodzaju, pomijając niewątpliwie piękne okoliczności przyrody:


Ulica pchała ich w dal, do przodu
auto spychając z wilgotnych pleców
garbił się asfalt i na kształt schodów
szal tworzył mglisty, niosąc go niebu.

Droga donikąd, ziemi źrenica
nie chciała zadrżeć, by dać uciec im -
wtem się skończyła, jak wiara znika
a w szczerym polu próchnieje wciąż krzyż.

O, jakże trudno powstrzymać nam jest
zbyt rozpędzone zamiarem koło -
i choć próbowali, daremny gest:
nikt nie zatrzyma go trawą - mową!

Czekałem ich rankiem - mleczarz mleko
nim chmury białe rozwoził świeże -
godzina szósta... jeszcze są przecież,
to nie ich ciągle mam pod powieką?


Aha, a przede wszystkim popracuj nad tytułem. Od razu podpowiada o co chodzi,
jakbyś stawiał tylko na czytelników w rodzaju Hani :) Nawet bez tytułu
reszta i tak domyśli się, o co chodzi.

Pozdrawiam.

[adolf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

to ja jednak bym prosił, żeby zamiast czytac moich czytać np. Leśmiana :)

Leśmian Bolesław

W czas zmartwychwstania

W czas zmartwychwstania Boża moc
Trafi na opór nagłych zdarzeń.
Nie wszystko stanie się w tę noc
Według niebieskich wyobrażeń.

Są takie gardła, których zew
Umilkł w mogile - bezpowrotnie.
Jest taka krew - przelana krew.
Której nie przelał nikt - dwukrotnie.

Jest takie próchno, co już dość
Zaznało zgrozy w swym konaniu!
Jest taka dumna w ziemi kość,
Co się sprzeciwi - zmartwychwstaniu!

I cóż, że surma w niebie gra.
By nowym bytem - świat odurzyć?
Nie każdy śmiech się zbudzić da!
Nie każda łza się da powtórzyć!

[Hania K.]

Skromność to wybitna cecha, cechująca geniusza. Kaloszki tego nie zrozumieją.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rozumieją wiele więcej. Na przykład jeśli ktoś przeciąga jakąś żałosną rolę,
przestaje to być zabawą i świadczy raczej o początkach choroby psychicznej.
Kiedyś czytałem, jak w jednym z Zaborów poborowy udawał, że ma chorą nogę
bo nie chciał iść na wojnę. Udawał tak dobrze, że rzeczywiście zaczął utykać, aż
w końcu kończyna poczęła mu gnić i trzeba było ją uciąć.

[adolf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bo Kaloszki to hiper-geniusz :) pozatym prosze mi tutaj od Kaloszki odejść, bo to Kaloszki, Lectery, Sojany i Krzywaki jmi tu pomagały i pomagają na forum, podczas gdy niejakie bufony tylko sabotowały ;PPPP

a jakie wiersze pani lubi, prosze tu wklejac, nie obraże się, ja wklęję nastepmny:

NA SPROWADZENIE PROCHÓW
NAPOLEONA
I

I wydarto go z ziemi - popiołem,

I wydarto go wierzbie płaczącéj,

Gdzie sam leżał ze sławy aniołem,

Gdzie był sam, nie w purpurze błyszczącéj,

Ale płaszczem żołnierskim spowity,

A na mieczu jak na krzyżu rozbity.



II

Powiedz, jakim znalazłeś go w grobie,

Królewicu, dowódzco korabli? -

Czy rąk dwoje miał krzyżem na sobie?

Czy z rąk jedną miał przez sen na szabli?

A gdyś kamień z mogiły podźwignął,

Powiedz, czy trup zadrżał, czy się wzdrygnął?



III

On przeczuwał, że przyjdzie godzina,

Co mu kamień grobowy rozkruszy;

Ale myślał, że ręka go syna

W tym grobowcu podźwignie i ruszy,

I łańcuchy zeń zdejmie zabojcze,

I na ojca proch zawoła: - Ojcze!



IV

Ale przyszli go z grobu wyciągać,

Obce twarze zajrzały do lochu;

I zaczęli prochowi urągać,

I zaczęli nań wołać: - Wstań, prochu!

Potem wzięli tę trochę zgnilizny

I spytali - czy chce do ojczyzny? -



V

Szumcie! szumcie więc, morza lazury,

Gdy wam dadzą nieść trumnę olbrzyma!

Piramidy! wstępujcie na góry

I patrzajcie nań wieków oczyma!

Tam! - na morzach! - mew gromadka szara

To jest flota z popiołami Cezara.



VI

Z tronów patrzą szatany przestępne,

Car wygląda blady spoza lodów -

Orły siedzą na trumnie posępne

I ze skrzydeł krew trzęsą narodów.

Orły, niegdyś zdobywcze i dumne,

Już nie patrzą na słońce - lecz w trumnę.



VII

Prochu! prochu! o leż ty spokojny,

Gdy usłyszysz trąby śród odmętu,

Bo nie będzie to hasło do wojny,

Ale hasło pacierzy - lamentu...

Raz ostatni hetmanisz ty roty

I zwyciężysz - lecz zwycięstwem Golgoty.



VIII

Ale nigdy, o nigdy! choć w ręku

Miałeś berło, świat i szablę nagą,

Nigdy, nigdy nie szedłeś śród jęku

Z tak ogromną bezśmiertnych powagą,

Z taką mocą... i z tak dumnym obliczem,

Jak dziś, wielki! gdy powracasz tu niczem