Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

to jest mistyczny nakaz. liż moje wargi
powtarzaj jestem opluta kwaśną śliną kolektywnie
zagęszczaną
. słowa wyrzuć z butelką po wodzie
silnie zmineralizowanej odłóż je jak zatęchłe kapcie
najdroższego męża który dzień w dzień wstrzykuje
w ciebie mętną spermę. boleśnie potłuczoną mgłę
błonę ochronną na jaką czekałaś. żeby się schować
przed wierszem wyszorować posmoloną od ciszy
płytkę nazębną jedyną wrażliwszą sferę erogenną.
spójrz na zszarzałą poszewkę. powiedz
że zwabiłaś mnie.


Wersja druga

to jest mistyczny nakaz. powtarzaj jestem
opluta jestem odpryskiem śliny
. odłóż słowa
jak zatęchłe kapcie najdroższego męża
który dzień w dzień wstrzykuje w ciebie
mdłą spermę.

potłuczona mgła chowa się szuka
kryjówek przed wierszem.
powleka twoją płytkę nazębną
jedyną wrażliwszą sferę erogenną.

spójrz na poszewkę i zgań mnie.
zgań poetę.

-----------------------------------------------------------------------------
W szoku człowiek wykonuje codzienne czynności jak zwykle.
Sophie Reyer

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Adamie, doskonale rozumiem i tym bardziej dziękuję za ocenę. Pozdrawiam grabulą


Sole Italia; święte słowa. Musisz wyrobić swój dojrzały styl, który trafnie będzie odzwierciedlał
rzeczywistość. Jasne, że są dużo lżejsze pióra ;) Dzięki i pozdrawiam


Pancuś
Opublikowano

No mister,
poleciałeś bez eufemizmów
o ile
liż moje wargi -------> wiadomo
kwaśną śliną ---------> poprzez kwaśność też wiadomo
mętną spermą ------> tu mam obiekcje

bo ta substancja, na ile jestem zorientowany
nawet "czysta krystalicznie" jest mętna:)
zatem proponowałbym zrobić coś z tym "mętnym".
A wiersz - nie zaskakuje, w tym wydaniu jakiś taki ekshibi;
wszak to Twój Styl:)
Pozdrówki

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



To nawet nie o to chodzi, frapują mnie bezpruderyjne, dobrze napisane kawałki; ostatnio czytałam tu super wierchoł "wywrotowca obyczajowego" Mr. Żubra i baaaaardzo mi podpasił jego wiersz.

Nasz Pancolek pisze jednak w całkiem innym stylu - jest analitykiem sytuacyjnym, rozmontowuje skrajności, ale na poważnie - błyska fleszem o wymowie głęboko społecznej, dlatego "brutal" bez ukrytej głębszej myśli/metafory jakoś mi tym razem nie teges - nie skłonił do refleksji i przemyśleń (jak to zwykle czyni) wywalił z grubej rury, a może o to akutat tym razem chodziło i nie zrozumiałam zamysłu?

Pozdrówki :)
kasia.
Opublikowano

Egze; a wersja druga? Skorzystałem z Twoich, trafnych sugestii i zrobiłem odchudzony
mix ;) Dzięki ogromne grabulą za obiekcje, bo to ważny dla mnie wierszoł


Bernadettko; Twoja słodkość jest urzekająca ;) Dzięki serdeczne, pozdrawiam jesiennie


Kasiu; a miksik znośniejszy? ;) Cholerne dzięki za opinię, bo dzięki takim komentarzom pracuje nad ostatecznymi wersjami dużo dłużej.


Judytko; nie pierwszy taki ;) Dzięki za czytanie


Kasiu; ale Ci się dzisiaj nadziękuję ;) Twoje słowa dały mi do myślenia, dlatego zrobiłem miksik, odchudziłem i podkreśliłem ważniejsze fragmenty, resztę wywaliłem. I jak teraz?
pozdrawiam najserdeczniej jak potrafię


Pancuś

Opublikowano

Pancolku, teraz jest to "coś", co zatrzymuje, sprawia, ze czŁEk zastanawia się nad sensem subtelnie przysłoniętego drugiego dna w koegzystencji peelów - kontrowersyjne, a zarazem życiowe dylematy - nirwana bycia w takim, a nie innym układzie i doznania/refleksje/emocje/wątpliwości/ jakie temu towarzyszą. Nie wiem, jak innym - mnie się podoba.

Pozdrówki :)
kasia.

Opublikowano

Witam Cie serdecznie Drogi Pancolu!jestem nowym czytelnikiem tego forum,dlatego nie będe sie wypowiadać ani tymbardziej oceniać Twoich wierszy bo zwyczajnie byłoby to nieco śmieszne w mojej sytuacji ale jako,że po krótce je przejrzałem,zaciekawiła mnie Twoja postać...na samym początku pisałeś w sposób łagodny,emocjonalny aczkolwiek wyrażone one były słowami,które nie rzucały się aż tak bardzo w oczy.Teraz dobierasz mocne słowa a i sama tematyka dotyczy dojrzalszych spraw.I tu moje pytanie:to kwestia wkroczenia na wyższy poziom twórczy czy przeżycia/sytuacje których jesteś uczestnikiem zmuszają Cie do pisania w taki a nie inny sposób?pytam z czystej ciekawości...skąd ten 'przełom'.Pragne zaznaczyć,że tak czy inaczej bardzo mi sie one podobaja.pozdrawiam serdecznie!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...