*** (ja tylko umieram)

[anna_rebajn]

Przecież nie odchodzę ja tylko umieram
fragment po fragmencie stygnąc wewnątrz z wolna
wywołuje klisze a na kliszach drzewa
w które oprawiłam szyby w starych oknach

świat od zawsze mały znów się skurczył we mnie
dawniej starczał trawnik za podróż dokoła
świata który poznał zapach bzów najlepiej
zatrzymał na dłużej a potem zapomniał

teraz znów go czuję lecz pochodzi z wewnątrz
jestem jak firanka prześwitując światłem
która się wydając szmatką tylko zwiewną
może bez obawy łaskotać się z wiatrem

blisko coraz bliżej w pełni coraz pełniej
czuję w sobie drżenie rozbieganych myśli
(boisz się przekonać ile mnie jest we mnie)
wzrokiem śledzisz przeszłość jakbyś czytał listy

nie wiem czy się ukryć czy mam wyjść do ciebie
senność jest mi bliższa niż bezsenne noce
które mnie wchłonęły (kiedy nawet nie wiem)
zostawiając tylko cień pod grubym kocem

świat się skurczył zmalał na źrenicach cisza
rozłożyła karty grając z przeznaczeniem
a we mnie wciąż żywa szkoła i ulica
i tysiące nazwisk których nie wymienię

ja tylko umieram nie odchodzę przecież
śmierć jest przecież nazwą pustą bez znaczenia
(patrzysz pobłażliwie grzejąc łzy uśmiechem)
przeglądam się w tobie (nie lubię pożegnań)

[Wiktoria Olchowska]

Super, fajna myśl o śmierci. Słowa dobrze dobrane. Wiersz długi, ale nie nudzi wcale. Mnie w całości ten utwór odpowiada.

[zak stanisława]

zawędrował do ula..
cmok

[kasiaballou]

Przejmujące; niesamowite, świadome odchodzenie w pogodzie ducha, w zgodzie ze sobą, ze światem, z przeznaczeniem; wzruszający.

Pozdrawiam.
kasia.