Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

tomas czeka z gromnicą w rękawiczce
komunijne zdjęcie będzie miało
kształt kwadratu i kolor przywiązania

w niewielkim zadymionym saloniku
o bardzo krępującej nazwie griseldis
cienie obiektywów kładą się właśnie
jasnym pigmentem na kolanach jego matki

tomasowi wydaje się że nawet berlin
wygląda dziś jak suchy niemiecki
komunikant ojciec podnosi rękę
(tę samą którą odetną w sachsenhausen
i podadzą jednej z wygłodniałych suk)
potrząsa srebrną papierośnicą
z inskrypcją wir lieben uns 1936
i każe patrzeć byle nie
brudnym spojrzeniem

teraz nad brzegiem morza
jeszcze ciepło
prądy wodne mają zapach
płynu do włosów
nakładanego przez aktorki
w toaletach teatru

trwa symetria
i ludzie nie składają ofiar
z mięsa ani z owoców

(za pięć lat
zabije się matka)

kokieteria cekiny
gorzki cynamon

wir lieben uns

12.09.2008r.

Opublikowano

Dzięki, Jacku. No właśnie, skręciło mi to poważnie w stronę prozy poetyckiej, ale tym razem nie dało się inaczej. To musiał być w pierwszej kolejności wiersz "faktograficzny", a dopiero potem liryczny. Kłaniam się nisko i jeszcze raz podziękowania za dobre słowo.

Opublikowano

Dziękuję, Piotrze. Pocieszyłeś mnie - w końcu nie jesteśmy tu po to, żeby pisać o suchych faktach i miałem nadzieję, że trochę liryki udało mi się jednak przekraść do środka tej historii.

Fanaberko, dziękuję, ja mam podobne odczucia jak Jacek, chciałem poprowadzić w tym miejscu przerzutnię. Cieszę się, że wracasz.

Wielkie podziękowania za nieustające odwiedziny:). Pozdrawiam serdecznie.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - cieszy mnie owe ciepłe zakończenie - dziękuję -                                                                                                  Pzdr.ciepłym popołudniem.
    • @Berenika97 Dziękuję za tak uważną interpretację. Właśnie taki był zamysł – opisać stan emocjonalny towarzyszący powstawaniu obrazu, a szerzej lęk przed wymazaniem z egzystencjalnego bytowania w świecie. Kolor koszuli miał być próbą przełamania szarości i symbolem nadziei, że uda nam się pozostawić po sobie choćby własne odbicie. Pozdrawiam 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Dziękuję.  Wszystkiego dobrego :)  
    • @Charismafilos   Taki epilog to najlepsze, co mogło spotkać ten tekst! :) Jeśli chodzi o glinę - przywołany przez Ciebie kontekst Stwórcy-Garncarza i naczynia trafia w samo sedno. Cytat z Izajasza wręcz idealnie oddaje bunt mojego PL-a. Zależało mi na tym, by pokazać moment, w którym to naczynie zyskuje tragiczną świadomość i czuje się tak opuszczone, że w końcu "zapomina dłoni", która je ulepiła. Druga kwestia - o walce o wolę jako "uwodzeniu" i "mamieniu umysłu" - jest fascynująca. To niezwykle celne psychologiczne podsumowanie tego, jak kryzys i cierpienie potrafią manipulować naszym postrzeganiem.   Serdecznie pozdrawiam. @Alicja_Wysocka   Bardzo dziękuję za tak wnikliwy i piękny ślad pod wierszem. Słowa o "mistrzostwie" to dla mnie ogromna nagroda. Szczególnie dziękuję Ci za podzielenie się swoim wewnętrznym oporem wobec puenty. To wspaniałe, gdy poezja staje się przestrzenią do dialogu między niezmienną obietnicą a bardzo ludzkim, zagubionym bólem. Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za tak dogłębną lekturę! @karenka   Bardzo dziękuję!    Dziękuję za tak ciepłe i budujące słowa! Cieszę się, że wiersz poruszył Twoje serce i że dostrzegłaś w nim tę trudną walkę o sens. Również życzę pięknego, spokojnego weekendu! Serdecznie pozdrawiam. :) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...