*** (obcasy czynią kobietę prorokiem...)

[Anna_M.]

obcasy czynią kobietę prorokiem
wystukuję nowy ten sam rytm dnia

codziennie idąc do pracy
zahaczam torebką o zroszone bramy istnienia
porasta je szeleszczący zielenią bluszcz czasu

i dzień w dzień mijam
tę samą kobietę
uśmiecha się znad kwiatów brzasku
znad przepaści wczoraj
gdzie przykucnęła zapatrzona
w przyszłość syna

ona jest inną mną
więc porozumiewawczo
wymieniamy się uśmiechami

postrzępione obłoki przemierzają lazurową tajemnicę
urywki snów – nasze oczy

myśli są jak perfumy
bywają bardzo trwałe
niektórzy używają tych samych

[mateusz_z_miasta]

no, no. plus.

[Judyt]

smutny wiersz z dozą zatrzymania, perfumy z żalem(?)
zdaje się Autorka uczyniła pod.lir.
tym iż chce zmiany tej pani z torebką, oddana
dla syna- co chwyta, ciepłoniaście

[Anna_M.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

no niezupełnie takie były intencje:) ale dziękuję za wizytę i pozdrawiam

[myślątko]

uśmiecha się znad kwiatów brzasku
znad przepaści wczoraj
gdzie przykucnęła zapatrzona
w przyszłość syna

ona jest inną mną

to powinno być ważne ale brak mu wagi :)

lazurowe tajemnice, bramy istnienia, nie podobają się jako rekwizyty

[Judyt]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

no niezupełnie takie były intencje:) ale dziękuję za wizytę i pozdrawiam

nie ma za co, no mogłam se odczytać na swą pięte, w koncu poo to jest takie słowo jak interpretacja ..yy chyba:\;), ciepłoniaście

[a._mrozinski]

Podoba mi się łączenie codzienności z nierealnością, baśniowością... i zakończenie bardzo, dobra myśl.

Arek

[Anna_M.]

dziękuję:) i pozdrawiam