Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

uważam przesuwanie wierszy z działu Z do P
za krzywdzące dla większości publikujących wiersze w P
proponuję utworzyć kosz
który będzie świadectwem braku akceptacji dla twórczości
uważanej przez autorów za zaawansowaną
kosz powinien być lepszym rozwiązaniem dostępnym także dla P

Opublikowano

Może to i dobre rozwiązanie, aczkolwiek na razie nie kombinowałbym. Na razie dział Z leczy rany po dominacji grafomanów,którzy spadają na łeb, na szyje, i pomijając pewne absurdalne sytuacje (ale to przez upały;) zachowuje raczej zdrowy rozsądek (np. nie ma przewidywanego przez oponentów gangu wciskającego minusy).
Dział P sobie dobrze radzi, zresztą i tak nastąpiła pozytywna migracja w górę.

Opublikowano

czy ja wiem, panie Sosna, czy jest to krzywdząca sytuacja dla publikujących w P?
opublikowałam w Z dwa wiersze od czasu wprowadzenia kulek, po czym wróciłam do P z przeświadczeniem, że tam jest moje miejsce bez względu na to, że spadają wiersze, które czasem nawet tam się nie nadają ;p
poza tym, 'spadłe' twory rzadko bywają dalej komentowane w P. zostały już odpowiednio podsumowane wyżej.

aczkolwiek popieram inicjatywę, choć myślę, że na to jeszcze przyjdzie czas.

pozdrawiam serdecznie :)))

Opublikowano

Rachel Grass
ma Pani rację - za wcześnie
ale z jednej strony "kulki" mają "wypychać" gorsze wiersze z Z do P?
a drugiej z P jakoś pociągać do Z
więc to może nie na dzisiaj
ale na jutro nawet po?
jesteśmy zgodni - na "jutro" jest temat?

dużo uśmiechu posyłam

Opublikowano

marianna ja

sytuacja odwrotna

- kiedyś w okolicach nicka "marianna ja"
pojawiał się Pan M.Krzywak
- teraz odwrotnie

wiem jedno - Pan Krzywak sprawił że piszę dalej
uwierzyłem i wierzę Jego opiniom
może to z życzliwości odbieranej
w komentarzach
krytycznych i pochwalnych
i kiedy nie publikował jakiś czas było mi Go brak
nie tylko mnie

uważam że można ufać jego sądom
z poważaniem

Opublikowano

Panie Adamie (a raczej Adamie ;) - tutaj nie ma co się tłumaczyć, a opinie użytkownika o nazwie "marianna" (czy pochodnych, jak ZORRO57), mam głęboko gdzieś.

Pomijam już liczne przykłady, gdzie wykazałem jej rażące niekonsekwencje, absurdalność jej poczynań itp rzeczy, więc szkoda zaśmiecać kolejnego wątku.

To, że się nie wstydzi swoich utworów, jest przykre, bo powinna - to najgorsze śmiecie na tym forum.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ze zdaniem M.Krzywaka nie liczę się,
ponieważ dając przykry przykład- w Almanachu Zonedowym a nawet w tym komentarzu- niegodny filologa z wykształceniem, jednocześnie chętnie zlikwidowałby niektóre kategorie wierszy- na przykład rymowane albo nie rozumiane przez siebie- forsując zwłaszcza uprawianą przez siebie,
dlaczego wiersze nie mogą być rymowane?

Ciekawe, kto tutaj forsuje i lansuje się co tydzień wklejając na pałę wiersze do Z, które spadają już na drugi dzień?

A co do reszty, to nic z tego nie rozumiem, w każdym razie cała twoja twórczość zamyka się w jednym brązowym kawałku.

A co do filologii i almanachu - masz jakiś kompleks w tym kierunku, bo nie bardzo łapię, co tam próbujesz nieumiejętnie przekazać od dłuższego już czasu.

W każdym razie, zamiast silić się na kolejny komentarz,weź sobie poczytaj jak oceniają ciebie, a jak ok. 80 procent innych Autorów i wbij to sobie wreszcie do głowy - nie masz talentu, a idąc torem dyskusji o grafomanii to, co tutaj uprawiasz, to nachalna grafomania. Nachalna, bo każdy, kto ma chociaż odrobinę zdrowego rozsądku dawno by już odszedł.

I po czwarte - i tak jesteś tutaj tylko nickiem, niczym więcej.
Opublikowano

marianna ja

jako przykład ta poparcie tezy "marianna ja" o tępieniu wierszy rymowanych przez Michała Krzywaka podam Jego komentarz do wiersza
reminiscencje
Pani Alicji Wysockiej

" Jakby ktoś się kiedyś zastanawiał, jak dzisiaj powinna wyglądać poezja "liryczna", niech czyta.

Pozdrawiam.

Dnia: 2008-06-27 21:22:20, napisał(a): M. Krzywak
Komentarzy: 10340

i drugi komentarz do
zwidy
tej samej Autorki

A tam plus będzie ;)

Pozdrawiam.

Dnia: 2008-08-06 23:27:49, napisał(a): M. Krzywak
Komentarzy: 10340

jak wszystkim powszechnie w portalu i okolicach wiadomo:

Pani Alicja Wysocka nie rymuje wcale!!!!!!!

:):):):):):):):):):):):):):)

proszę by użytkownik
marianna ja
pisał prawdę!!!!!!

a argumety w stylu
"Czytelnicy z mojego miasta to ciebie wyrzuciliby za te komentarze"
przypominają gadanie chłopców z podwórka gdy ktoś im się sprzeciwi (cytuje):
"przypierdolimy"

:):):)

Opublikowano

Nick "marianna" jak zwykle szuka sobie pasujących i wygodnych dowodów, niesłusznie porównując swoje mierne utwory do poezji innych osób.

Argument o mieście jest tutaj śmieszny - chyba, że w tym mieście edukacja kończy się na 4 grupie starszaków w przedszkolu. Mam nadzieję, że są jednak na tym forum poważne osoby z Kętrzyna (bo chyba o to miasto chodzi) i zaprzeczą, że te "wiersze" to miasto reprezentują. Bo jeżeli tak, to obciach, publiczny obciach.

Tyle w temacie "marianna". Jest i tak jeden plus, ze jej płody literackie nie szpecą już "poezji współczesnej". A jakby nie była tak niedomyślna, to by wpadła na to, że cała akcja zaczęła się z jej powodu - cała Polska zrzeszyła się, by ją prawnie usunąć z Z. I to jest piękne.

Opublikowano

marianna ja
napisała:
"nie pamiętam, czy czytałam wiersze Alicji Wysockiej,
czytałam natomiast utwory Wisławy Szymborskiej i Kamila Baczyńskiego, Haliny Poświatowskiej i inne pisane językiem literackim,

tutaj omawiamy nowy pomysł, który- jeśli zostanie zaakceptowany, to w czasie przyszłym a nie decyzją wsteczną- i lepiej działać na dzień dzisiejszy nie mówiąc za dużo/m."

Kamil Baczyński i Halina Poświatowska nie publikują i nie zabierają głosu w tym portalu ze względów "oczywiście oczywistych"
natomiast Pani Wisława Szymborska przyznała w jednym z wywiadów, że nie używa komputera

wiersze Pani Alicji Wysockiej mogę polecić z czystym sumieniem
i wiele innych z tego portalu
jako pisane językiem bardzo literackim
:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


jesteśmy zgodni, panie Adamie, ja także uśmiech :)))))))

P.S. przepraszam, że się tak wtrącam, ale 'panowanie' jest bardzo przyjemne moim zdaniem :))
z góry wybaczcie dygresję, ale moja babcia mówi do swojej najlepszej przyjaciółki na per 'pani' już od 10-ciu lat, a słuchając ich rozmowy, ciężko się nie uśmiechnąć ;)
Opublikowano

Zezwolenie na akcję dał zdrowy rozsądek. Jeżeli jest już taka selekcja i Z ma za zadanie reprezentować twarz forum - to bez sensu, żeby takie utwory ją szpeciły. Marianna nie ma racji, bo poezje od gniota łatwo rozróżnić, a już na pewno jej "poezję".
Zostaje tylko kwestia teraz - dla kogo ma reprezentować, bo żeby cokolwiek poczytać, to trzeba się logować. I ten pomysł jest bez sensu/
Co do P sytuacja jest jasna - każdy, kto myśli i czyta ze zrozumieniem opinię pod swoimi utworami, sam zadecyduje, czy już czas na Z (oczywiście biorąc pod uwagę, że można doskonale publikować w P i mieć jednak opinię, bo ten podział to tylko podział)
Kwestia opiniowania - tutaj niech każdy działa, ile potrafi. Ja stoję na przeciwnym nieco stanowisku i uważam, że kilka słów lepsze,niż nic. A jak jest czas, można pisać.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • w czarnym ogrodzie opowiesz mi wszystko   w czarnym ogrodzie nie mogę być blisko   słowa rzucane z kamieniem o drzewo   rozejrzyj się drugi masz serce po lewo   marzę o wiśniach czerwonych na liściach   otwarcie zamknięci miłością ujęci   gorycz otula wiatrem przeklętym   patrzę na Ciebie cieniem objętym   czerni przeniknę zostawię nadzieję   wierzę że wróci   nim się przemienię...   @Achilles_Rasti

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Wiersz bliskiej mi osoby... publikuje za jej zgodą :)  
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      z tym zdaniem jest coś nie tak, proponuję zamiast staje się napisać jest, albo zamienić na cięższy. Bardzo dobry tekst.
    • @Migrena  dziękuję za raki odbiór. Pozdrawiam serdecznie.
    • @hollow man  Wiersz wręcz reporterski , brak metafor , sugestywny tytuł. Bez oceny. Mamy tu książkę i niedopitą herbatę, miękkie światło.  .Kobieta pozuje, leży swobodnie, patrzy z czułością.  Powstaje obraz. Pozdrawiam. 
    • Zegar wskazywał już późny wieczór, a w biurze było prawie pusto. Klawiatura komputera stukała w ciszy, wypełnionej tylko szumem klimatyzacji. Karolina siedziała przy biurku, zgarbiona, ze wzrokiem utkwionym w nieskończonej liście e-maili. Każdy nowy komunikat był jak kamień wrzucony do jej już przepełnionego kosza. Nadmiar obowiązków, terminów, nieodpowiedzianych telefonów – wszystko zlewało się w jeden gęsty, nieprzenikniony chaos, który zaciskał się wokół jej umysłu. Patrzyła na ekran, ale nie była w stanie przetworzyć żadnej z informacji. Dłońmi masowała czoło, próbując złapać oddech, ale powietrze wydawało się ciężkie, duszące, jakby każda myśl ważyła tonę. Czuła się, jakby była zatopiona w oceanie zadań, który wciąż się rozrastał, pochłaniając ją coraz bardziej. Wzrok jej błądził, zatrzymując się na półce z filiżankami do kawy, które teraz wydawały się zupełnie nieistotne. Dźwięk telefonu, który nagle zadzwonił, wytrącił ją z zamyślenia, ale tylko sprawił, że poczuła się jeszcze bardziej osamotniona w tym niekończącym się wyścigu. – Tak, Karolino, jeszcze jedno zadanie – powiedział głos w słuchawce. – Będzie trzeba to zrobić na wczoraj. W jej głowie tylko wzbierała cisza. Każdy kolejny dzień stawał się coraz bardziej nie do zniesienia. Przytłoczenie jest jak ciemna chmura wisząca nad głową, która nieustannie rośnie, aż w końcu zapełnia całą przestrzeń. To nie tylko brak czasu, ale nadmiar tego, co musimy zrobić – rzeczy, które wkradają się w nasz umysł, jak hałas, który nie pozwala usłyszeć własnych myśli. Zbyt wiele do zrobienia, za mało przestrzeni na oddech – każdy obowiązek staje się coraz bardziej ciężki, jak kamień na plecach, który zdaje się rosnąć z każdą godziną. Czasem przytłoczenie to nie tylko wielka lawina zadań, ale cichy proces, który wkrada się w naszą codzienność. Niezauważenie przestajemy oddychać pełną piersią. Zamiast żyć, zaczynamy tylko reagować, próbując dotrzymać kroku temu, co nieustannie nas goni. Tłumione emocje, zapomniane potrzeby – wszystko to staje się jednym wielkim ciężarem. Jednak przytłoczenie nie jest nieuniknione. To, co na pierwszy rzut oka wydaje się nie do pokonania, może okazać się tylko falą, która w końcu opadnie, jeśli pozwolimy sobie na moment zatrzymania. Bo przytłoczenie nie jest końcem. To jedynie sygnał, że trzeba zwolnić, posłuchać siebie, oddzielić to, co naprawdę ważne, od tego, co jest tylko dodatkiem. W chwilach, gdy czujemy się przytłoczeni, nie musimy walczyć z ciężarem. Możemy go puścić, oddać to, co nie jest naszym, i znaleźć w sobie przestrzeń do oddychania. To w tej ciszy rodzi się spokój, który pozwala znowu zobaczyć, że życie nie jest serią niekończących się zadań, ale podróżą, w której to, co najważniejsze, może odbywać się w rytmie serca, a nie w tempie zegara.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...