Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

resztka słońca odłoży mnie potem
schowa za nim.

rzeki wystają z map -
siateczka wielobarwnych wspomnień,
wstydliwych błędów – błędy jak kamienie
lub sine pamiątki wygniatają

noc: rozchylona
(pomiędzy wątła czerń
- to żyłka niby nić)
wzdłuż nogi kreślę drogę

- to noc: słowa jak grudki gruzu
spadają obok wierszy;
jestem teraz czyimś przedłużeniem?

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



to jest bardzo fajne, bo niesie obraz takich żył, kiedy wychodzą pod powierzchnię skóry. z wysiłku, zimna, choroby. różnie
no i jest odwróceniem rzeki (już nawet nie na mapie), któa jest wszak wgłębieniem. bardzo podoba mi się ta fraza

czułkiem :)
bardzo podoba mi się ten komentarz jak nie pomyślę o tym ile pozostałych fraz się Asi nie podoba:P
Opublikowano

widzisz, głupio wyszło po Twoim komentarzu do mojego straszydła, ale to nie odwet, po prostu nie podoba mi się

akurat tak się nałożyło
nigdy nie robię niczego, żeby mi ulżyło, gwoli ścisłości

buziak

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   Jacku, bardzo dziękuję za te słowa - czytam je z ogromnym wzruszeniem. To, co napisałeś o „napięciu między materią a tajemnicą", trafia w sedno tego, co próbowałam wyrazić. Rzadko zdarza się, żeby ktoś tak dokładnie i czule odczytał każdy element wiersza. Twoja uwaga o „przystaję w sobie" szczególnie mnie poruszyła - to właśnie ten moment ciszy, o którym piszesz, był dla mnie kluczowy. Dziękuję, że poświęciłeś tyle uwagi i serca na przeczytanie i zrozumienie. To bezcenne. Często  też wracam do tego tekstu:  " Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice, i posiadał wszelką wiedzę, i wszelką możliwą wiarę, tak iżbym góry przenosił, a miłości bym nie miał, byłbym niczym. (1 Kor 13, 1-3)   Z wdzięcznością i serdecznością pozdrawiam.      @andrew   Bardzo dziękuję! Jakie piękne obrazy! Szczególnie „krwiobieg jak górska rzeka".  Pozdrawiam. :)  @bazyl_prost   Tak, dokładnie - bez niej wszystko tylko funkcjonuje, ale nie żyje. Dziękuję! :) Pozdrawiam.  @petros @Leszczym @piąteprzezdziesiąte @APM @violetta @FaLcorN Bardzo dziękuję!  Pozdrawiam. :) 
    • @Berenika97 miłość jako konstruktor wszystkiego co żywe 
    • @Łukasz Jurczyk   Bardzo dziękuję!  Dokładnie tak - ta „martwa tkanka przyzwyczajeń" to chyba coś, co wszyscy znamy. Pozdrawiam. :)  @Marek.zak1   Bardzo dziękuję!  Tak, to smutne, jak wielu ludzi tkwi w tym mechanicznym trybie. Mam nadzieję, że wszyscy kiedyś znajdą miłość, która rozświetli ich codzienność. Dziękuję za refleksję i pozdrawiam serdecznie! :)
    • @Leszczym   Świetna ta mieszanka melancholii i sarkazmu. Poeta jako ktoś zmuszony do grania roli wyklętego, bo innej gry system nie przewidział. A ta konkluzja o empirystach - cios w samo serce pseudo-obiektywności. Gorzkie i celne.
    • @Berenika97Ogromnie dziękuję :) Jak zwykle obrałaś mój wiersz z tkanki słów do szkieletu :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...