Definicja poezji współczesnej
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Posem 355
nie kochaj od tak sobie
bez przekonania - rób
to z ochotą tak by
przetrwało
to do mnie najbardziej przemówiło. Niby zawsze to wiemy, lecz wolimy oszukiwać, nie tylko samych siebie, ale także innych.
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 41 odpowiedzi
- 1 076 wyświetleń
-
- 38 odpowiedzi
- 816 wyświetleń
-
- 37 odpowiedzi
- 811 wyświetleń
-
- 36 odpowiedzi
- 897 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 725 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Marek.zak1 · Opublikowano
@Berenika97 Jak mrok naprzeciwko, to rzeczywiście jak w greckiej tragedii, wszystko źle, za drzwiami ściana, za oknami przepaść. Rozpacz to nie fakt, autor, ale nasz subiektywny odbiór , bo nawet pęknięcie może być przełomem i nadzieją na nowe jutro, czy jak w Gwiezdnych Wojnach, nową nadzieją. , Zatrzymujący wiersz. Pozdrawiam serdecznie, -
Przez LessLove · Opublikowano
Chcę... Ciebie pokosztować Z tajemnicą się potykać Dotykać wargi miłością Drugie pożądaniem Bądźmy dzisiaj Jedno Rozmawiajmy długo Ile w nocy oddechu Aż po zatracenie Po kres śmierci Po narodziny Tyle Chcę ci opowiedzieć Od zawsze - do świtu, Od teraz - do wieczności Od początku świata Ile w nas pragnienia, Modlitwy, tęsknienia Wypełnijmy je sobą, Tę chwilę stworzenia, Jak On Jeden umiał W jedną jasną noc Chcę… Pić wodę życia Pić bez końca Ciebie Z ust i ud, z ruczaju Z kaskady pragnienia Z tajemnicy miłości Z tej chwili spełnienia Z woli nieistnienia Zechciejmy umrzeć Narodzić się znowu W tę za krótką noc Chcę… Rumienić się z Tobą Bez wstydu i winy Tyle nasze pragnienia Chcą sobie opowiedzieć O absurdzie istnienia Oddech tobie oddaję Twojego nie zwrócę Nie chcę żyć bez niego Niech będą jednym W tę za krótką noc Chcę… Przypomnieć sobie Pokolenia Adama Poczuć smak stworzenia Które w nas pulsuje Drży na twojej skórze Na szczytach latarni Nęci fiordem zatoki, Portem który karmi Pół-nocnego rozbitka Tej za krótkiej nocy Chcę… Z tobą rozmawiać Słowami, których nie ma Bądźmy winni niewiedzy Takimi nas stworzył Po to nas otworzył Byśmy w jednej iskierce W duszy poniewierce Chcieli świat urodzić Poczuć się Jak On Chcę… Ciebie smakować W wodzie oceanu I w taninach czasu W zapachu przestrzeni W tej radości raju Tak łaknę, tak ciebie Tak słodycz, sól i zaczyn Bez chwili wytchnienia Chcę w tobie tonąć W tę za krótką noc Chciejmy Czas zatrzymać Bo kiedy świt przyjdzie Tajemnice skradnie A po śmierci nocy Z naszego spełnienia Tęsknota się narodzi Rozmawiajmy długo W pięknej pantomimie Jak człowiek potrafi Gdy kocha i pragnie * * * -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Migrena Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak piękny komentarz. "Zostań" jako akt oporu - to dokładnie to, co chciałam powiedzieć, tylko Ty ująłeś to precyzyjniej niż ja. Nazwałeś to trafniej niż ja - fałszywą gramatykę mroku, która każe czytać margines jako całą stronę wyroku. Ale to nie rozpacz pisze puentę, to nie ona ma ostatnie słowo - "zostań" jest czasownikiem oporu, odmianą, która trwa od nowa. Dziękuję i serdecznie pozdrawiam. :) @Bożena De-Tre Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) Dziękuję - to piękne rozwinięcie wiersza. "Świat Ocalony" powstały z pęknięcia - nadałaś temu sens i świetnie nazwałaś. Zauważę - obiecuję. Świat Ocalony nie jest złudzeniem, Ty go dopisałaś do treści - a reszta, jak mówisz, jest cieniem, mgłą nocy, co o świcie się mieści. Dziękuję, że dostrzegłaś w pęknięciu nie ranę, lecz bramę. -
Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano
@Berenika97 Bereniko, ten fragment o rozpaczy, która nie jest autorem, a jedynie zbyt szerokim marginesem, zatrzymał mnie najmocniej. Dla mnie taka rozpacz to wręcz chodzenie nie po marginesie, tylko po parapecie – bo to jedyne miejsce poza oknem, ale tak szalenie ryzykowne... To nie jest miejsce, na którym można się bezpiecznie zatrzymać. Twój wiersz ma w sobie potężną, ocalającą siłę, a puenta o pęknięciu skorupy niesie bezcenne światło. Wybitne, głębokie pisanie. Wielkie brawa! -
Przez Tajemnicza9723 · Opublikowano
Kto ? Kto pisze tak pięknie, lekkim piórem, ciekawie, z pazurem, tak pewnie Kto ? tworzy namiętnie, pisząc i zaskakując nowym wierszem jego formą i rymem nie wychodzi przed szereg dyskretnie Kto ? pisze tak, jakby miał zasoby natchnienia, niewyczerpalne nie do wypalenia nie do podrobienia nie do zatopienia 1.08.2026 r. NatusieK97
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się