****

[Maciej_Satkiewicz]

Nie ufaj powierzchni swojego ciała
to szkło, które pragnie zaistnieć

jesteś opowieścią
snem młodej nocy
zawieszonym w próżni

o świcie
babie lato
otwiera jedyny dzień

nie ufaj powierzchni
jesteś witrażem zawieszonym w świetle


ale drżące ręce
dotykają ciała
które się stało

[Małgorzata_Jaworek]

niespodzianka, to nie porno, a poezja :) bardzo udana

[Pancolek]

o świcie
babie lato
otwiera jedyny dzień

nie ufaj powierzchni
jesteś witrażem zawieszonym w świetle

Poszedłbym w tym kierunku. Reszta mi się nie podoba, bo jest bez polotu, jakaś nachalna (np. pierwszy wers). Wychodzi w ostatecznym rozrachunku jakiś manifest o ludzkich popędach, który jest mi obcy.
Jeszcze -, ale widzę postęp.
-

Pancuś

[Gość]

To nie manifest o popędach ( naciągany wniosek). Dla mnie oznacza próbę wyrażenia niegasnącego napięcia w dualistycznej naturze człowieka oraz jego nieustanną kreację jako konsekwencję takiej dialektyki. :)

Ewa

[vacker_flickan]

to nie żaden manifest tylko zlepek kilku fraz, z którego wyłania się tylko "xxx" ale jakieś takie z "puchu niewinności"

zatem: nic nie wynika z tego tekstu - poza ambicją do bycia poetyckim

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dualistyczna natura i szkło? coś mi tu nie gra
takie jakieś te porównania bezsensu, człowiek
to człowiek i nie powinno się mu dogadywać, nie ufaj, nie rób, ...
chyba, ze ma to jakiś sens, niesie jakiś przekaz,
tekst powyżej jest niestety for me słabiutki
MN

[karolina_plinta]

A dla mnie właśnie nieufność jest dobrym krokiem ku poznaniu. Nie ufać więcej i więcej, tym bardziej, że ta nieufność nie ma w sobie odrazy, ale jest poetyckim zanurzaniem się w baśń.
Maćku, ja Ci daję plusa.

K.

[Gość]

Myślę, że nieufność nie tylko jest dobra, ale stanowi chyba jedyny właściwy sposób zbliżenia się do prawdy. I tu, co ważne, nie brzmi jak frazes :P :P

Ewa

[Magnetowit_R.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

znaczy sie ze co, dałaby co ma ale sie boi?;) nie czytam younga on wszystko naciąga;)

wiersz...pozostałem gdzie jestem ani in minus ani in plus.

[Gość]

Stwarzanie się,powstawanie nieustannie na nowo, rozwój w najszerszym wymiarze. Trwanie w niezmiennym jest zgodą na nieistnienie. Taka postawa wymaga odwagi, więc nie dziwi naturalny lęk przed podjęciem decyzji. To nie falszywa cnota, lecz katharsis :P:P

Ewa

[Maciej_Satkiewicz]

niektóre z komentarzy idealnie dopełniają wiersz, mówiący wszak o *słowie*, a więc tworzywie abstrakcyjnym, które staje się ciałem dla wielu zbyt realnym, by wznieść się ponad wyuczony imbecylizm i przestać kojarzyć "ciało" jedynie z cielesnością i popędami.

M.