Kaskaderzy

[Alicja Daszczyk]

Taki ponury obraz-
wokół zielonych stołów
śmierć mętnieje powoli
lampka traci kolor

Kruchą rzęsą
wydobyć światło z łupiny
Oswoić jak kota sąsiadki
Wrócić w siebie

by następną iluzję
kupić w przecenie
jak ty mnie
żarem w kieliszku

topisz
runo lodu
Więcej ognia
świt wstaje zbyt daleko

by wierzyć
Szukać przystani czy zaślepienia
I cóż: jesteśmy wolni
Miejsca przychodzą i znikają

gnije mgła
pada i obmywa pięknie
deszcz z częstotliwością fali REM

Skoczymy w odgłos nocnych pociągów

Holywood zwariuje i przyzna nam Oskara