Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zobaczyłem drogę
z rzadkich chmur pod
księżycem
i do-wierzyłem.

A ta droga z prędkością
sił wszystkich i marzeń
prze-niosła mnie lat kilka wstecz:

"Pracuje gdzieś pan?" - spytała pani
przez dziurę o kształcie półksiężyca
"dorywczo" - odpowiedział.

i mógł to być On
i był
w drodze pod księżycem.

Opublikowano

drażni mnie księżyc - częsty motyw w wierszach; już chyba stracił blask, nie sądzisz?
jedyne, co mnie zaciekawia, to dwie ostatnie zwrotki - jakiś diabeł w nich siedzi,
dobry diabeł

poza tym, takie myki jak "do-wierzenia" (no, to jeszcze ujdzie, ale:) "prze-niosła" - nie są w moim typie ;P całość jeszcze do przemyślenia

p.s. nie wiem po co cudzysłów w tytule ;/

ale pzdr.600 ;-)
angie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


nie, Latawcu. dobrze wykorzystany może jeszcze świcić i świcić ;))

ciężko się wypowiedzieć w sprawie wiersza. mam wrażenie, że gdzieś pośrodku kumuluje się pomysł przesłonięty mnóstwem chmur, księżycem itd. napisałabym go od początku, zostawiając sobie tylko trzecią strofkę, zapisaną tak,

Pracuje gdzieś pan? - spytała pani
przez dziurę o kształcie półksiężyca.
Dorywczo - odpowiedział.

aby czytelnik miał wrażenie, że zabiegi typu kropka bądź przecinek nie są wypadkową kilku działających na autora sił.

pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Mitylene   Wiersz jest gęsty od obrazów - metafory nakładają się na siebie szybko, jedna za drugą. Jakby podmiot liryczny sam był w tym stanie między jawą a snem. Najpiękniejszy fragment to dla mnie ten wiatr, który "szaleńczo odnajduje spojrzenie" - to bardzo nieoczywiste połączenie, wiatr jako pośrednik między dwiema osobami, coś nieuchwytnego co jednak trafia dokładnie tam gdzie trzeba.   Bardzo mi się podoba. :)
    • choć zdaje sobie sprawę jak ciężko z nim wygrać bo on najczęściej tasuje i rozdaje sfałszowane karty nigdy mu się nie poddam tylko zawszę będę walczył by w końcu zrozumiał że prawda to nie grzech
    • @Andrzej_Wojnowski   Wiersz mówi pięknie o miłości. Ten niedokończony taniec z pierwszej strofy to świetny punkt wyjścia - nie tłumaczy się czemu był przerwany, po prostu proponuje - dokończmy. Jest w tym coś bardzo subtelnego, jakby podmiot liryczny przeszedł już przez wszystkie etapy żalu i wyszedł z nich z wyciągniętą ręką zamiast z pretensjami. Miłość nie zgasła, tylko czeka pod powierzchnią, i wystarczy ruch - dosłownie, krok w tańcu - żeby ją obudzić. To bardzo zmysłowe i jednocześnie bardzo czułe.
    • @Nata_Kruk   Świetnie ujęłaś proces, w którym myśl musi najpierw okrzepnąć, zanim stanie się działaniem. Podoba mi się ten paradoks - "czas potrzebuje czasu"- idealnie oddaje naturę cierpliwości. Urzekła mnie ta metafora kruszyny w ciemnicy, która z czasem nabiera mocy. To bardzo budujący obraz dla każdego, kto czuje, że jeszcze nie jest gotowy, by ruszyć naprzód - przypominasz, że każdy z nas potrzebuje chwili na "ukołysanie", zanim rzuci się w nurt życia. Piękne i kojące!
    • @Migrena   To utwór o ogromnym ładunku somatycznym i metafizycznym - jak niemal fizycznym zapis doświadczenia, w którym erotyka miesza się z transcendencją.   Pokazuje bliskość tak intensywną, że tożsamość przestaje mieć znaczenie a dwoje ludzi przestaje istnieć jako osobne byty.   Niesamowite metafory - „Ciemność ma masę” - ciemność jest tu substancją, która dotyka, osacza, waży. Ciemność to główny aktor, który spaja ciała w jedno, odbierając im imiona i tożsamość.   Końcowy wybuch świata z tej ciemnej, ciasnej wyrwy robi ogromne wrażenie.   Uderza też fizyczność tego tekstu - kręgosłup wbity w kręgosłup, krew, puls, wrzące srebro.   Niezwykle mocny wiersz o zatraceniu. To poezja, którą czuje się na skórze. Świetny! 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...