list

[Maciej_Satkiewicz]

a potem stało się
ziarno
babie lato istnienia
musnęło archetyp twarzy

robi mi się gorąco kiedy wracam
myślami do pierwszego punktu

w pustce

to znaczy pragnienia
potężnego i wszechogarniającego jak kropla rosy w ciele
ameby

wtem
po setkach wszechświatów
drugi kształt mrugnął
do mnie porozumiewawczo
ziemia już czas

więc powstałem i zacząłem chodzić rozpychać przestrzeń to było jak eksplozja
biegnąca ślimaczą pętlą wybuchły źródła i woda spłynęła z hukiem
w solidnym korycie
które sama musiała wydrążyć

nie było żadnego słowa
rzeki
to Wasz wynalazek
ja władam morzami

byłem zbyt
doskonały
by
tkać płynące nici
połączyć je w systemy
melioracyjne dziękuję

całe życie szukałem ojca braci
chciałem uchwycić wiatr zobaczyć struny pył

patrzyłem w siebie ale tam nawet pyłu
nie było

to co stworzyłem owija się jak wąż wokół mojej małej
wielkiej tajemnicy szary torus zawieszony w czarnej
mgle nieskończoności kształt
który zamyka moją wiedzę i wszechmoc

nie jesteście idealni wybaczcie
naśladowałem Pustkę
ale badanie siebie to podróż w
nieskończoność

jesteśmy podobni choć tak różni
zdefiniujecie mnie jak konstrukcję
krzyża a ja
moje dzieci
krucha glina

wybaczcie

B

[Judyt]

hm Autora wiersze jakby splatają kilka watków na raz
tj. zdaje się botaniczny do tego wszechświat- jakieś
tam rozwiązania naukowe zdaje się,wersy w tym rozgardiaszu
można poznajdywać jako dobre, konstrukcja przy łamaniu strof
sprawia, że oko się chwieje,to pogadałam-powodzenia:)ciepłoniaście

[Baba_Izba]

"babie lato" - jest mi szczególnie miłe.
Ja odbieram ten wiersz jak rozmowa boga z samym sobą.
Chaotyczny, zagmatwany, jak istota Boga, trudny do zrozumienia jak istota czlowieka.
Coś w nim jest. Bóg się tłumaczy, że mu nie wyszedł ten nasz świat, tak jak zamierzał.
Czy wiersz jest dobry, nie wiem, może warto by go skrócić?
Ciekawa co napiszą inni - wrócę,
pozdrawiam
- baba