Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Zastanawiałem się też nad końcem, a nawet nad początkiem, więc doszedłem do wniosku, że najbezpieczniej będzie wypośrodkować ;)
Musiałby się na ten temat wypowiedzieć jakiś wychowawca :)
Ps. Oczywiście, Twój pomysł też jest dobry.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Może nie makabreksa, ale na pewno przypadek nauczycielki kwalifikuje się do leczenia
bo minął ponad miesiąc a ona ciągle żyje szkołą ;)
A może by to wypośrodkować w zupełnie inny sposób?:

małżeńskie łoże
wychowawczyni przez sen
sprawdza obecność


Mamy teraz sen, mamy nawiązanie do szkoły i mamy... życie prywatne.
Krótko mówiąc: fioł totalny ;)
Pozdrawiam
Opublikowano

Kurde, to niedobrze, bo widocznie i ja mam fioła, bo po kilkunastu latach, to czasem śni mi się, że jestem na lekcji i odpowiadam nauczycielce przez sen (mam świadka:). Ale to miła przypadłość, bo nauczycielka taka śliczna :)
;)
Pozdro

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Orstonie :-)

Środek wakacji też mi się wydaje najmniej fortunny.
Początek jako wynik przepracowania, a koniec jako sen-koszmar.
Z wychowawczyni zrobiłabym nauczycielkę, a propozycja Boskich Kaloszy
jest nie do odrzucenia :D

[quote]małżeńskie łoże
wychowawczyni przez sen
sprawdza obecność

Super impro!
Ileż tu tajemnicy ;-)

Pozdrawiam,
jasna :-))


P.S.
No to i ze mną wciąż nie tak. Do dziś uzupełniam zaległości w dzienniku,
albo idę na egzamin bez przygotowania. No i nie muszę chyba mówić, co wtedy dzieje się
w sypialni. ;-))
Opublikowano

Dobrze, to niech będzie bardziej dramatycznie i koszmarkowo :)
A wychowawczyni nie zamienię na nauczycielkę, bo to chyba większe obowiązki i odpowiedzialność, więc i strach większy :)
Dzięki za rady, no i impro - super, ale to już całkiem co innego…
Pozdrawiam Was
Orston

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...