Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

pora deszczowa

mały_dzielny_toster
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Johny

Johny

Opublikowano
Opublikowano

Witaj

Przy tworzeniu może Ci się przydać następująca zasada:
"zamiast mówić pokazuj"

Zamiast mówić "deszcze są szalone" (takie, takie i takie), pokaż mi to. Powiedzmy:

masowe samobójstwo
przez skok z wysokości
popełniają krople deszczu

Pewnie ktoś bardziej doświadczony lepiej by to ujął. W każdym razie pokazywanie jest ciekawsze niż pisanie o czymś wprost.

Ode mnie masz wielkiego plusa za pseudonim. Jak widzę, że ktoś się nazywa "mały dzielny toster" to nie mogę go nie przeczytać :). Powodzenia.

Drax

Drax

Opublikowano
Opublikowano

Mości Tosterze, ;) te same uwagi, co powyżej. Od siebie dodam jeszcze, że (może niedowidzę) nie potrafię dostrzec przesłania utworu. Podmiot liryczny mówi o swoich uczuciach względem deszczu. Czytelnik poznaje je... i koniec. Tekst nie porusza, nie wywołuje żadnej refleksji, bo - przykro to pisać - dla mnie jest po prostu o niczym.

Przepraszam, za niepochlebną opinię. Zdaję sobie sprawę, że to początki, a te są zwykle trudne. Wiem, że dobre rady łatwo dawać, trudniej do siebie stosować... Dlatego nie zrażaj się, próbuj dalej. ;)

Pozdrawiam,
Drax

P.S. Zapomniałem dodać, że podoba mi się "powtórzone szaleństwo" (szalony - szalenie smutny / szalenie romantyczny) oraz zakończenie tytyułową "porą" ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • obywatel
      Szczelina

      Przez obywatel · Opublikowano

      nieomal poczułem to wykluwanie, ale przyszło porównanie, ziemia się podobnie wykluwa, pęka kontynent, ciekawe co to będzie? :))
    • obywatel
      bardzo

      Przez obywatel · Opublikowano

      trochę tajemnicze wersy można nazwać grypsem poetycznym, dla nielicznych, którym zazdroszczę bo nie cierpię niewiedzy :))
    • obywatel
      wieczność

      Przez obywatel · Opublikowano

      @Alicja_WysockaTe głowy to ciekawe instrumenty wiemy, że współdziałają z podświadomością, gdyby działały jeszcze z nadświadomością, to odpowiedzi zadowoliłyby naszą ciekawość i wrażliwość :), a wszystko dzięki kawie???:))) @NatuskaaZadajesz pytanie, które nie potrzebuje odpowiedzi albo się proszą o nie. Najlepszymi są te sprzeczne odpowiedzi, stawiasz na górnolotność i wpływ, na przeciw stanąć może rozsądek tłumiący, czyli np. niemożliwość wzlotu albo upadek jako rodzaj bierności. Wolę jednak podobnie, wpływać, niż biernie opływać ten stan rzeczy obok :)) Dziękuję za zainteresowanie bo daje mi to sygnał do dalszych eksperymentów poezyjnie filozoficznych :))
    • Kiedy Jest Dzisiaj
      Coś jest na korytarzu

      Przez Kiedy Jest Dzisiaj · Opublikowano

      – Hej, słyszysz to? W korytarzu – mówi nerwowym szeptem. – Tak… To musiało wrócić… – Musimy się stąd wydostać, tylko trzeba znaleźć cichy sposób…   Wspomniany rytmiczny stukot wydaje być się szybszy i głośniejszy — Musi być zniecierpliwione…   – Wiem! Rzucę butelką, ono zainteresuje się nią, a my wybiegniemy z domu – niepewnie stwierdza. – Nie wydaje mi się, że damy tak radę… To jest o wiele silniejsze od nas… A wiesz, co się stanie, jak nas złapie, prawda? – Masz racje, z pewnością będzie chciało to zrobić… Jakiś inny pomysł? – Myślę, że musimy wyjść przez okno. Jest to najbezpieczniejsza rzecz, jaką możemy zrobić. – Tak, to jest to. Dobrze, że pod nim jest dach. Będzie mniejsza szansa, że spadniemy…   Lekko skradają się do parapetu i uchylają szybę. Stukot gasi się. Teraz słychać tylko tykanie zegara. W korytarzu rozbrzmiewa ledwo zauważalny głos: „Już czas” Wyłącza się tam światło.   – Cholera! Trzeba uciekać! – Dziewczyna wyskakuje przez okno na kafelkowy daszek. – Poczekaj na mnie! – Próbuje wdrapać na podokiennik, jednak nie potrafi.   Rozlega się dźwięk otwieranych drzwi. Przez kilka sekund jest cicho — jakby każdy oczekiwał, aż to nadejdzie. Nagle histeryczny krzyk chłopca, który łączy się z płaczem przyćmiewa wszystko. Nasila się i nasila i… Zmienia się na śmiech. Jego śmiech. Dziewka zeskakuje i biegnie, ratując życie.
    • Alicja_Wysocka
      a ty?

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Poezja to życie, dziękuję :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...