Pierwsze na drzewie czereśnie

[Who Knows]

Na niebie
z drewna żywego
wschodzą pierwsze
gwiazdy - czereśnie.

Czerwcowa eksplozja
nadaje im prędkość
letniej podróży
w konstelację Zegara.

Rozgrzane w czerwieni
krople kosmiczne
topnieją w mgławicę.
Spadające gwiazdy -

sięgają ziemi,
prędzej! Moja Droga,
łapmy je, prędzej!
Nim zgasną w jesieni.

[jasiu zły]

"letniej podróży
w konstelacją Zegara" tu coś nie gra mocno, chyba, że to tak trzeba czytać z francuska.

Rym ziemi - jesieni na końcu, jakoś to cienko wygląda.

Ogólnie tak sobie, starasz się napisać wiersz o czereśniach (bo są fajne, też tak uważam), ale jedyne usprawiedliwienie jakie na to masz, poza tym, że są fajne, to porównanie ich do gwiazd i to jakoś kiepsko wypada. Trochę to za mało na przyzwoity wiersz.

[Drax]

Chciałem, na przekór imci Jasiowi, znaleźć tu jakąś głębię. Ale niestety, nie podołałem zadaniu. Pozostaje mi więc zgodzić się z nim. Podoba mi się "podróż w konstelacji Zegara". Tam jest literówka chyba, prawda?

A ten rym, mości Jasiu, to chyba przypadakowy. Ja go na ten przykład nie zauważyłem w pierwszej chwili ;)

Czekam na następny, nie zrażaj się, mości... Cholra, nie mogłeś się jakoś po polskiemu nazwać? ;p

Pozdrawiam,
Drax

P.S. Co do nick'a, wiem, wiem, przyganiał kocioł... ;)

[Judyt]

Czerwcowa eksplozja
nadaje im prędkość
letniej podróży
w konstelację Zegara

to jest fajne, Autor jakby patrzy w ciemne wieczorne niebo
a potem jakby odczytuje czas w lekkim ciepłym wiaterku,
to uczknęłam; dalej podpowiada wyobraźnia, że może
chciałby pochwycić coś czego się nie da,
ciepłoniaście