Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




It's my sweet mystery :)))
Orstonku, ale chyba osoba, dla której jest dedykacja chciałaby o tym wiedzieć:))))))))

To taka osoba, która często ciągnie mnie za język :)))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



To taka osoba, która często ciągnie mnie za język :)))
Aaa to bardzo nieładnie:) To musi boleć:)))) Ps. Czyżby nie lubiła róż, skoro pyta o stokrotki?

Nie, chyba raczej nie dostrzega czegoś istotnego :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Nie, chyba raczej nie dostrzega czegoś istotnego :)
To niemożliwe!!! A czegóż takiego?:)


Wiys co? Z Tobom, to jak z tym juhasem, co to przyseł do bacy po nałuki :)))

:-*
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Ja to się jej nie dziwię.
Najpierw mówiłeś:

róża tak piękna
nie zerwę jej
nawet dla ciebie


Orstonie! Ona ma wątpliwości:

płatki stokrotki
pomiędzy drżeniem palców
kocha - nie kocha
*

;-)

__________
* Orston
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Ja to się jej nie dziwię.
Najpierw mówiłeś:

róża tak piękna
nie zerwę jej
nawet dla ciebie


Orstonie! Ona ma wątpliwości:

płatki stokrotki
pomiędzy drżeniem palców
kocha - nie kocha
*

;-)

__________
* Orston

No pięknie! To załatwiłem się na amen
:-*

PS. Jestem pod wrażeniem :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Ja to się jej nie dziwię.
Najpierw mówiłeś:

róża tak piękna
nie zerwę jej
nawet dla ciebie


Orstonie! Ona ma wątpliwości:

płatki stokrotki
pomiędzy drżeniem palców
kocha - nie kocha
*

;-)

__________
* Orston

No pięknie! To załatwiłem się na amen
:-*

PS. Jestem pod wrażeniem :)


No.... i tu Cię mamy. :D

A co do głównego haiku, nie jest może szczególnie urodziwe,
jeśli chodzi o słowa, ale zawiera naprawdę ciekawą refleksję.
Kobiecie trudno dogodzić. Ze wstydem, ale przyznaję Ci rację. :o)

Pozdrowienia od wszystkich miłośniczek pięknych kwiatów.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



No pięknie! To załatwiłem się na amen
:-*

PS. Jestem pod wrażeniem :)


No.... i tu Cię mamy. :D

A co do głównego haiku, nie jest może szczególnie urodziwe,
jeśli chodzi o słowa, ale zawiera naprawdę ciekawą refleksję.
Kobiecie trudno dogodzić. Ze wstydem, ale przyznaję Ci rację. :o)

Pozdrowienia od wszystkich miłośniczek pięknych kwiatów.

:)
Jestem zwolennikiem prostoty słów, jak na haiku przystało, ale to prawda: "kobiecie trudno dogodzić" :))
Dziękuję serdecznie i pozdrawiam cieplutko.
:*

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Księżyc zawsze  ma nieswoją twarz. Czasem stara się odzyskać rysy, zgubić ten profil.   Spogląda na mnie z uśmiechem, mruży któreś oko, ale brak mu życzliwości.   Targany zazdrością żałuje,  że nie skrył się za wzgórzami i patrzył, gdy oddychaliśmy głośniej.          
    • W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...