Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Obawy pana S.


Pan S. nie lubi obłoków.
Mogą zwiastować burzę
są wtedy wielkie,
Granatowe.

Chmury
ograniczają perspektywę,
zabierają horyzont.

Pan S. boi się.
Ciężkie obłoki
Kiedyś runą…

Zbyt niewiele jest do stracenia.

Opublikowano

wiersz pełen obawy,strachu i niepewny jutra

Pan S widzi obłoki
granatowe nocą przychodzą
bez perspektywy(majaczy)
minie goryczki smak i...
rankiem wstanie dzień
bez granatowych chmur
w słonecznych promieniach
na fali uniesie się
tam gdzie jest niebieski kwiat
chociaż ma zostać sam.
P/m

Opublikowano

kaja-maja28, dzięki za skontrowanie :P

Co do wiersza, to nie tyle chciałem oddac niepewnośc jutra, co bardziej fobie, które każdy z nas w sobie nosi.

Dlatego peel to jakiśtam pan S., dlatego obłoki nie zwiastują burzy, a jedynie mogą zwiastowac, dlatego wszystko kręci się wokół irracjonalnego strachu.

I dlatego w poincie znalazło się ironiczne - "zbyt niewiele jest do stracenia".

Dzięki za przeczytanie, czekam na inne opinie.

PS. Przepraszam, ale mam coś z kartą graficzną, i nie wchodzi mi literka " c' "

Opublikowano
pan S. nie lubi obłoków

mogą zwiastować burzę
są wtedy wielkie
granatowe
duszą horyzont

kiedyś na głowę runą

pan s. boi się obłoków
zbyt niewiele ma do stracenia


ja bym tak to zapisała. moim skromnym zdaniem w takiej
formie jest bardziej wieloznacznie. ale i tak całkiem nieźle.
proponuję przenieść utwór na P (dział dla początkujących
poetów), tam są dużo większe szanse na komentarze ;o)

serdeczności
endżi

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • pachnąca ziołami łąka w nieustającym tańcu ciągłe napięcie gra przeciwieństw i   szumne słowa splątanej roślinnej zieloności utrzymują  ulubioną ciepłotę ciała   tam  gdzie upadło nasiono codzienność    może być piękna    
    • @Alicja_Wysockapowtórzę się po raz 100: UROCZO :)
    • Link do piosenki:       Skaczę na stół, wypływam z siebie Coś mnie porwało – może natchnienie? I w sercu jak w myślach grzebię To dziw jakiś, talentu skręcenie   Nieznajoma, nieznajoma   Jakby nic: wszyscy siedzą, patrzą A ja odpływam w świat zmysłów, urojeń Oni ze stołu na podłogę karzą I znów unikam słów i spojrzeń   Nieznajoma, nieznajoma   Płomień bucha we mnie, czerwienieje Jak wiśnia skóra, piecze po twarzy Przecież nie zwariowałem, nie szaleje To duszę ogień natchnienia parzy   Nieznajoma to była, nieznajoma Między nami dwoma I pełno było spojrzeń, trwogi I tańczyły moje nogi A wokoło śmiech, szyderstwo Nierozumne społeczeństwo   Wypłynęła niczyja, wręcz wyzwolona Odbiła się od fal dźwięków, słuchała Jakimś lękiem, strachem zatrwożona Wzrokiem ponurym mnie odszukała   Nieznajoma, nieznajoma   Westchnąłem zdeptany spojrzeniem Coś było albo coś się zdawało Gdzieś uniosła mnie fala natchnieniem Czy długo pędziło to i trwało?   Nieznajoma, nieznajoma   A oni stukali dłońmi w blat drewniany Nie wiedziałem, nie widziałem I poczułem się w niej zakochany Spieniony szaleństwem – coś powiedziałem   Nieznajoma to była, nieznajoma Między nami dwoma I pełno było spojrzeń, trwogi I tańczyły moje nogi A wokoło śmiech, szyderstwo Nierozumne społeczeństwo   Później czekałem nie wiem na co, po co Może jednak to grzmot szaleństwa Wszedł w serce tą ciemną nocą Domagając się posłuszeństwa?   Nieznajoma, nieznajoma   Wiem: nie przepłynę tej rzeki, jeziora Nie dopłynę, zginę marnie – utonę To jakiś mrok i śmiechu dawka spora W której jak w natchnieniu tonę   Nieznajoma, nieznajoma   Co znaczy nie wiedzieć gdzie granica? Gdzie geniuszu i szaleństwa przestrzeń? Teraz ja, on, ona – minuty odlicza A na plecach grad zazdrosnych spojrzeń   Nieznajoma to była, nieznajoma Między nami dwoma I pełno było spojrzeń, trwogi I tańczyły moje nogi A wokoło śmiech, szyderstwo Nierozumne społeczeństwo
    • @Łukasz Wiesław Jasińskitak miało wyjść. dziękuję za komentarz. pozdrawiam serdecznie. @Poet Kanie wiem czy to dobrze czy źle. piszę co mi w danej chwili w sercu gra. pozdrawiam i dziękuję za komentarz. @.KOBIETA.oj, tam. mało wiesz ;) @Alicja_Wysocka @Leszek Piotr Laskowski @wiedźma Dziękuję Wam!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...