spektakl

[natalia]

przesiąknięty aromatem łąk
widz rozgaszcza się w trawie
a stokrotki wkoło rozsypane
umilają sobą oczekiwanie

chwila niepewności
wobec słońca władczo rażącego
i wielkie otwarcie
oczy kieruje na niebo

na błękitną scenę
wlatują roześmiane skowronki
opowiadają zabawne historie
a ich występ kończy popisowy koncert

dla widza czas odprężenia
zwinny wiatr porządkuje arenę
bo oto wkracza na niebo
gromada energicznych jaskółek

rozpierzchły się w jednej chwili
i tańczyć zaczęły gorliwie
po saltach i piruetach
niechętnie kończyły przedstawienie

wszystkiemu cichutko w brzózkach
przyglądały się sroki
i choć poproszone o wyjście
uciekły z hałasem na dziobach

popisać się miały też wrony
lecz nie wystąpiły przed widzem
gdyż komentując swe stroje
srogo się pokłóciły

na zakończenie wpłynęły gwiazdy
puszyste i białe piękności
w takt liści melodię szumiących
rozkwitły pulchno-bajecznie

wzbudziły w widzu refleksje
kształtami kusiły myśli
aż wiatr je przegonił i orzekł
że to już na dzisiaj koniec


w rolach głównych wystąpili:
zakochana para skowronków z sadu przy jeziorze
gromada szalejących w tańcu jaskółek znad skarpy lasu
trzy sroki - nietutejsze
pięć wron gdzieś z okolic olchowych

w roli konferansjera i organizatora:
wszędobylski wiatr

główny sponsor: słońce

miejsca użyczyło bezpłatnie niebo


wszystkim serdecznie dziękujemy i zapraszamy ponownie

[Michał Kowalski]

natalko to kapitalny wiersz... spodobał się : )
pozdrawiam

[natalia]

cieszę się Michale :)
również pozdrawiam
Natalia