Zgłoś

74. Mała tarcza (narrator: hypaspista) 1. Z dala od szeregów, na skraju obozu – śmiech. Dzieci z kijami. 2. Brat z siostrą. Wieczna potyczka. Dłuższa niż podbój Azji. 3. Dziewczyna szybsza. Chłopiec upada z wrzaskiem. Potem znów wstaje. 4. Ojciec je woła. „Zaraz ruszamy!” – głos drży, jego gardło już suche. 5. Patrzę na nich troje. Wszyscy w grze. Jedni w błocie, drudzy w żelazie. 6. Córka salutuje. Jakby wiedziała, że śmierć kocha gesty. 7. Chłopiec się śmieje. Nie wie, że ojciec za chwilę może być ciszą. 8. Zabieram ten obraz ze sobą. Małą tarczę z wiary, którą mi dali.   cdn.

@LessLove  był za takiego uważany- za pyszałkowatego. Ale myślę, że nie do końca takim był. Ironiczny- lubię takich i autoironicznych. Dostał Nobla- początkowo nie przyjął mówiąc- "Mogę wybaczyć Noblowi wynalezienie dynamitu, ale tylko diabeł w ludzkiej postaci mógł wynaleźć Nagrodę Nobla”. Potem tytuł przyjął- odmówił pieniędzy- przeznaczył je na fundusz wspierający fundację tłumaczącą literaturę szwedzką na jez. angielski  

@violetta   i też masz rację  bo to zarazem wiersz  i proza poetycka   a że piszą tak  wielcy- nie da się  tego zignorować : Sosnowski, Dycki, Afeltowicz- lista jest długa   nowoczesna  literatura często jest gatunkowo eklektyczna   wersy pokrywają się  z naturalnymi pauzami stanowiąc całości  treściowe   

@Poet Ka ja odbieram jako prozę.

@violetta    taka bywa też forma nowoczesnego wiersza