Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

niesnaski damsko-męskie (fraszkowanie)

Tali Maciej
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Tali Maciej

Tali Maciej

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

w pierzu łoża leży leń odór wódy bije zeń krzywą Pizą
namiot sterczy w pustym brzuchu głośno skwierczy
budzik brzęczy w niebogłosy a zza ściany słychać głosy

jedna żona ostro leje druga leje wode wciąż
ów kawaler znów truchleje, ma już dość i drugi mąż

gdy kobieta z wałkiem w ręku lub gdy gada milion słów
trzeba głową w inną stronę za nieznaną spojrzeć znów

taki los już życie przędzie że co będzie no to będzie
choć czasami asertywnie trza powiedzieć o swym błędzie

wina zawsze leży po obu stronach
dużo w piwnicy na winogronach

ciemnych ach zmiennych

lubię latawce

lubię latawce

Opublikowano
Opublikowano

"w pierzu łoża leży leń odór wódy bije zeń krzywą Pizą
namiot sterczy w pustym brzuchu głośno skwierczy
budzik brzęczy w niebogłosy a zza ściany słychać głosy..."

no, ja chyba wiem o kim ten wiersz mógłby być :Pp
a tak serio to na żarty
całkiem sępatycznie ;o)

pozdrawiam maćka.

Mr.Suicide

Mr.Suicide

Opublikowano
Opublikowano

podmiot liryczny nie ujawnia się bezpośrednio. przedmiotem jego wypowiedzi, na co wskazuje już tytuł, są relacje damsko - męskie. oczywiście o dość intensywnym charakterze. wymienia się różne typy zachowań małżonków w zależności od sytuacji, jaka pomiędzy nimi panuje, a także ich postaw wobec siebie.

podmiot liryczny bardzo mądrze radzi. można się domyślać, że ma co najmniej przyzwoite doświadczenie na tejże płaszczyźnie; tj. sam przeżywał, bądź przeżywa związek z kobietą. tak czy inaczej - peel mówi, że należy czasem umieć postawić na swoim, ale również przyznać się do winy, przeprosić. jak zauważa - 'wina zawsze leży po obu stronach'.

ciekawy tekst. bardzo melodyjna, rytmiczna forma. podoba mi się także tematyka. nie mam żadnych zastrzeżeń warsztatowych, ale zdaje się, że jest jedna, malutka literówka w 4 wersie. generalnie wiersz zdecydowanie przypadł mi do gustu, bo sam cały czas się uczę, nabieram doświadczenia.

pozdrawiam.

Baba_Izba

Baba_Izba

Opublikowano
Opublikowano

u mnie też trochę wina w piwnicy zawsze się znajdzie,
niektóre butelki mają już naście latek!
Fajne, to Twoje fraszkowanie, też jako dyktando,
wyczuwa się wyraźnie melodię tekstu.
Z pozdrowieniami
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk II

          Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...