Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

W ciszy Twych palcy ciepło znalazłam.
Spokój zaznałam, złość odzuciłam.
Całe swe życie dałam Ci w dłonie,
całą mą duszę- Tyś jest jej schronem.

Bezpiecznie leże w ramion Twych łóżku,
kocem Twych rąk odganiam dreszcze.
Twych słów muzyką pieszcze swe uszy,
kocham Twój oddech, balsam dla duszy.

Przymknę powieki śniąc coś słodkiego,
myśląc o jutrze u Twego boku.
Czym sa rozkosze sennego świata?
Tyś snem na jawie- co nie przemija.

Opublikowano

Oj źle jest, pani Justyno. Nagromadzenie szczerych - jak ufam - emocji
zaowocowało jedynie bolesną trywialnością sformułowań - ten tekst
w każdym pokoleniu ma po setki tysięcy wiernych kopii. Musi pani popracować
nad poetyką, unikać banału. Kolejne minusy to niezdecydowanie w rymowaniu
oraz ta nieznośna maniera stosowania w nadmiarze zaimków osobowych
i to jeszcze w formie, którą powszechnie uznaje się za oznakę grafomanii
(chodzi mi o "twe", "twa", "tyś"). Plusa dam za liczenie sylab, dobre chociaż to.

Acha, pani Justyno - w języku polskim nie ma słowa "palcy", jest natomiast
"palców". Takie błędy nie mogą się pani przytrafiać, po prostu NIE. Obok
tego jest zresztą kilka literówek ("odrzuciłam", "leżę", "pieszczę").

Niech się pani jednak nie zraża, warto pracować, ćwiczyć, czytać dużo wartościowej
poezji, a z czasem na pewno zaowocuje to coraz bardziej udanymi wierszami pani
autorstwa.

Trzymam kciuki, jak najbardziej serdecznie! :)

Opublikowano

Dziękuję serdecznie, wezmę do serca i postaram się naprawić.

Jedyne co moge powiedziec na swoja obronę, co do błędów- od dośc dawna nie mieszkam w Polsce, mimo to nie zamierzam przestac pracować.
Dziękuję serdecznie za poświęcony czas!
Pozdrawiam!

Opublikowano

W ciszy Twych/Twoich palcy/palców/rąk? ciepło znalazłam.
Spokój zaznałam, złość odzuciłam/odrzuciłam.
Całe swe/bez swe życie dałam Ci w dłonie,
całą mą/bez mą duszę- Tyś jest jej schronem.

Bezpiecznie leże w ramion Twych/Twoich łóżku/łożu,
kocem Twych/albo Twoich,albo nic rąk odganiam dreszcze.
Twych/Twoich lub nic słów muzyką pieszcze swe uszy,
kocham Twój oddech, balsam dla duszy/bez balsamu dla duszy.

Przymknę powieki śniąc coś słodkiego/bez coś słodkiego,
myśląc o jutrze u Twego boku.
Czym sa rozkosze sennego świata?
Tyś snem na jawie- co nie przemija.

To moim zdaniem należałoby zmienić... na początek.
"edytuj" jest pod wierszem :-).

Opublikowano

Oj strasznie nierówny. Niezdecydowany.
Rytm ginie, rymy od sasa do lasa. Przez co męczy i spada jego wartość.
Przydałoby się mu uszeregowanie.
Temat... popularny. Każdy o tym pisał, albo pisze...
Brakuje sposobu.
Przydałoby się mu uszeregowanie.
Pozdrawiam serdecznie

weronika

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Achilles_Rasti dobry wiersz... ale człowiek to jednak nie pająk... na szczęście ;)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Nie wiem jak to się stało, że umknął mi ten komentarz. Dopiero teraz go przeczytałem. Dzięki.   Pozdrawiam  
    • W jasną księżycową noc, Gdy skrzaty i chochliki podobne zjawom, Kłaniają się przyrody sekretom, Próbując sobie zjednać ich przychylność,   Skrzący w pełni srebrzysty księżyc, Odbijając się w setkach kropel wieczornej rosy, Zapytał wyniośle każdej z nich, Czy więcej swego blasku im użyczyć,   Te między sobą się naradziwszy, Opiniami swymi wymieniwszy się w skrytości, Nie czekając dłużej ni chwili, Odparły zaraz dumnemu księżycowi...   – Nie potrzebujemy twej łaski, Gdyż ty sam, choć taki dumny, Jesteś jedynie sługą naszej planety, Niczym paź królowej swej wierny,   A naszymi paziami , Oddanymi nam i wiernymi, Są niezliczone świętojańskie robaczki, To ich blaskiem nocami się cieszymy,   Bo tak naprawdę każda z nas Jest niczym maleńka planeta, Wszelakich niepojętych sekretów pełna, Strzeżonych przez upływający czas,   Nieprzebranych łąk połacie, Otulone wielkim zieleni płaszczem, Tak rozległe i ogromne, Niezbadanym są naszym kosmosem,   Bowiem niczym olbrzymie planety, Ukryte w czeluściach nieznanych galaktyk, Choć maleńkie także i my, Ukryte jesteśmy pośród tej łąki,   A ta niewielka pobliska rzeczka, Tak skromna, czysta i cicha, Jest nam niczym nasza Droga Mleczna, Równie co i ona tajemnicza,   Niczym gwiazd niezbadanych, Niedosięgłych, złocistych i skrzących, Także i nas maleńkich kropel rosy, We wszechświecie tym są miliardy...   – Wiersz ten dedykuję znakomitej poetce kryjącej się pod pseudonimem JaSnA7 w podziękowaniu za te wszystkie pochlebne komentarze jakie do tej pory pozostawiła ona pod wierszami mojego autorstwa.      
    • Sieć...   na pajęczej sieci moje serce ufne tak lekkie jakby nigdy nie widziało deszczu...   zdrada nie przychodzi z hałasem przychodzi nocą jak anioł w czarnym płaszczu siada obok i wygląda jak coś znajomego   dopiero później widzisz że każdy dotyk zostawił pęknięcie   co zrobi pająk kiedy ktoś rozerwie sieć rzuci wszystko?   czy zacznie od nowa dzień po dniu nić po nici   jakby nie pamiętał kto ją zniszczył?   to tylko sieć... powiedzą   to tylko kilka nitek rozciągniętych między gałęziami   Ale dla pająka   to dom to głód to życie   Więc wraca i buduje od nowa choć wie, że są rzeczy które przychodzą w ciemności   tylko po to... żeby sprawdzić...   ile jeszcze zostało do zerwania...
    • @Łukasz Wiesław Jasiński Jestem zagorzałym przeciwnikiem aborcji i jestem z tego bardzo dumny!!!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...