Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

kiedy już przełkniesz swoje nazwisko w żeńskiej formie
ckliwą – typowe – dedykację
mojemu guru melancholii
rozpoczniesz wreszcie spacer
po kruchym lodzie słów starannie dobranych
spokojnie zasnę jak zwykle za późno
rano nie znajdę cię przemoczonego -
koszmary zawsze wchłaniają życie

kiedy dobrniesz do końca już
z triumfem na mnie spojrzysz:
ja cię nauczyłem pisać!
ile ci zapłacili?
zacznę się ubierać, przemilczę nazwisko
bydlaka który mi to zrobił
wyjmiesz z szafy
swój gruby wojskowy pas
popłyną wspomnienia twojej młodości
mojej bezradności
trzeba go wyczyścić

w tym czasie ja przyniosę
wszystkie lustra z okolicy

Opublikowano

tak wnoskuję,że pisałaś o sobie:)
'nazwisko w żeńskiej formie'
a pózniej piszesz ;na mnie'

tak zapytam?-to kto kogo nauczył pisać
moim zdaniem dobre
Ty tu ,On tam i...
wypominki skałdam
w tych lustrach dla Ciebie:)
Pozdrawiam milutko

Opublikowano

o kaju-maju! :(

Tova, bardzo dobry ten wiersz, podoba mi się w całości pierwsza i trzecia część i doprawdy nie wiem czemu tu tak pusto. W drugiej robi się chaos, ciężko coś zrozumieć, prowadziła mnie wyłącznie intuicja. Nie lubię takich tematów, ale świetnie sobie z nim poradziłaś/eś. Bardzo sugestywna puenta, chociaż tytuł odpychający (każdy bez wyjątku ma swoją godność). Ale nie chce mi się moralizować. Masa uczuć w tym wierszu, więc zostawiam plusa.

Opublikowano

"gnój" kuczoka, czy tak?
pelem jest dziewczyna, która była w takim samy świecie, która tłumaczy że nie tylko syn staje się swoim ojcem, ale i na córkach wyciskają oni to piekielne piętno, krąg w którym nie ma katów, są tylko ofiary...

świetny tekst.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




mam identyczne skojarzenia, a to znaczyć może, że udało sie autorowi szarpnąć właściwą nutę . mocne. gratuluję.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Mniej więcej gdzieś przy Sobocie w weekendy było tam po robocie Z powodu Jasia Naszego kochasia Całą odwalał, bo przyniósł go bociek
    • @Nefretete o a to miłe porównanie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      emwoo to przecież prawie nastolatka gdzie mi starej babie do Niej Ale to miłe dziękuję  Miło że zerkasz pozdrawiam serdecznie @violetta
    • @Arnold Lane Rybak w Teatrze   Huczne oklaski wznoszą na scenę Spektakl zagrany, jak koncert z nut. Jakież w Aktorów wstąpiło marzenie – W górę wzleciały - kapelusze z głów.   Więc lecą tak świsty i aplauz wzruszony Niech blask ich dumy - za scenę niesie; Dyrygent liczy te tuziny gęb, Niechaj zachwyt we foyer rozniesie!   Aż Rybak wstaje i pyta;     „Czy leszcze biorą na chleb?”   Oburzy wnet się publika;  Choć nikt do gardła –     jemu nie fika, Pod nosem tak myśli: „Pan puknie się w łeb!” I do domów publika znika.   Ach, biedny ten Rybak,     co Błaznem sam jest – Gdy na strzępki go szarpią jak dzika Wilki srogie, tym winem spojone.   I jak ten Rzecki, z ogonem skulonym Wlecze po przednie miejsc futerały - Tak w ludzkie serce – będzie wpatrzony, Które chłodem odpowie niemrawym;     Jak wdzięk Izabeli,       gdy nie ma żony. A publika z niego zaśmieje…   Stanę wtem Ja — bez sławy na scenie - Rękę wyciągnę, gdy foteli las od grozy ustanie; I jeszcze raz, zapytam Ciebie:     „Czy leszcze łapią na chlebie?”
    • Twoje ciało pamiętam szybciej niż powinienem jakbym wracał drogą którą kiedyś już znałem gdzie oddech staje się cięższy gdzie skóra odpowiada wcześniej niż słowa uśmiechasz się przez sen   przestaję wierzyć że spotkaliśmy się pierwszy raz   najbardziej boję się jednak że to wszystko wymyślam   dotykam Twojej duszy ostrożniej niż ciała   jakby była czymś kruchym co już kiedyś trzymałem w dłoniach i zgubiłem   są w Tobie obrazy których nie rozumiem nagły smutek znajomy błysk w oczach cisza która nie jest obca   czasem patrzysz na mnie jakbyś pamiętała więcej ode mnie   jakby ciało wiedziało zanim zdążyliśmy się poznać kto już raz Cię...
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...