Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Dwie nieruchomości wystawione
na sprzedaż, wolnostojące, bez gruntu.

Zostały tylko usta, z których
można cię odczytać; reszta niczyja.

Na podłodze sterty rzeczy,
w nas kompletna poniewierka.
Nic już nie płynie i kończy się krew.

Pamięć bym oddała komuś, kto
zapomniał - za głos, który usłyszę.

Opublikowano

A co to jest ten szaberplac?
Plac na którym kwitnie szabrownictwo?:)

Ciekawe 'budowlane' metafory.

Zawsze mnie intrygowało, jak Ty to robisz, że z prostych i dość wytartych w poezji słów jak:
usta, rzeczy, krew, głos --- potrafisz stworzyć oryginalny wiersz, który przyjemnie się czyta i te klisze jakoś nie rażą :)

Pozdrawiam ciepło
Coolt

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



nie ma w poezji wytartych słów: jak można zamienić slowo "krew" i "głos" na mniej wytarte?
Są wytarte metafory, czasem puenty - które czyta się w wielu tekstach, ale są słowa, których niczym nie zastąpisz, bo mają tylko jedno imię. Natomiast wpleść proste slowa, żeby zamieniły się na wieloznaczne i były kontekstowe - to już inna bajka. MYślę, że trzeba mieć trochę iskry:))

pozdrawiam i dziękuję za komentarz - mirka
Opublikowano

bardzo ładny
dwa pierwsze wersy z terminologii rzeczoznawcy majątkowego
- tym bardziej wpadły mi w gust;)
Jedno co mi tu nie pasuje to w szóstym wersie - wyrzuciłbym "w nas"
po co psuć opis tych dwóch nieruchomości.
No i konsekwentnie w czwartym wersie zamiast "cię" wstawiłbym "coś".
Ale to takie moje drobiazgi.
Pozdrawiam

ps. "wolnostąjące

Opublikowano

poniewierka jest tutaj mocno przewrotnym słowem. Ma dwoje kuzynów: "poniewierać" i "wierzyć" - musi być w nas, chodzi bowiem o niewiarę między innymi.

dzięki za komentarze - mirka

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • ta noc jest zupełnie inna lunatycy uganiają się za księżycem w refrenie kołysanki jest nadmierna ilość kotów sen nie może zasnąć koszmarem pomieszkuje w moim łóżku   nie nie jestem wybudzony zegar tyka jak bomba i terroryzuje  
    • @Marek.zak1   Bardzo dziękuję!    Trafiłeś idealnie z tymi „dwiema osobowościami". Chciałam uchwycić moment, kiedy ona przygotowuje się do wyjścia, ale nie fizycznie - emocjonalnie. Kiedy zakłada maskę, zanim jeszcze wstanie od stolika. I to nie jest oskarżenie - raczej smutek.    Anegdota o Rubinsteinie - świetna! Nie znałam tej historii. Muzyczna inspiracja to dobre określenie. Życie bywa bardziej absurdalne niż literatura. :)    A mamie trochę namieszałeś w głowie. Łyka tabletki, ufała lekarzom, a teraz ciągle się zastanawia. Musiałam przeczytać informacje o lekach i sprawdzić , gdzie je produkuje - na szczęście we Francji. A scena na weselu nie zrobiła szczególnego wrażenia - tylko stwierdziła, że Kasia nie kocha Andrzeja i dobrze, że go ukarała. :))))    Pozdrawiam. :) @Łukasz Jurczyk   Bardzo dziękuję!    Podoba mi się, że odebrałeś to jako „podsumowanie współczesnych relacji" - bo rzeczywiście o to mi chodziło. Świetny tekst!    Serdecznie pozdrawiam. :)
    • @Proszalny   Bardzo dziękuję!  Twój komentarz o teatralności świata - bardzo to trafne. Chodziło mi właśnie o to, że pewne spotkania to już tylko fasada, gra pozorów. A makijaż był tu symbolem - nie chodzi o samą kobiecość, ale o pancerz. O to, że ktoś się przygotowuje do wyjścia, a nie do bycia.  Ale Twoje odczucia bardzo mi się podobają. :)    Serdecznie pozdrawiam.  @Poet Ka   Bardzo dziękuję!    "Urban poetry" - fajnie to nazwałeś. Miasto - ludzie są blisko siebie fizycznie, ale emocjonalnie w oddzielnych bunkrach.   Serdecznie pozdrawiam.     @andrew   Bardzo dziękuję!    Świetna ta klamra w Twoim wierszu - „chcemy być..." , a potem „boimy się smoków,  wracać do codzienności". To doskonale ukazuje ten mechanizm - że uciekamy w wyobrażenia, bo rzeczywistość (nawet ta przy kawie w kawiarni) jest za ciężka albo za pusta.     Serdecznie pozdrawiam. 
    • A ja widzę tu moment kiedy nie ma już emocji. Może oni o tym jeszcze nie wiedzą, jeszcze próbują, bo po coś się spotkali ale ta zewnętrzna maska jest nie do przebicia, utwardzona , sztywna, na pokaz. Może w środku jeszcze się coś tli, ale żadne się do tego nie przyzna. Smutny…ale bardzo mi się podoba.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...